Logboek

Er is veel te vertellen over de reis.

Het was een mooie reis, maar heimwee en financiële zorgen hebben het “genieten” behoorlijk beïnvloed.

Ik heb geprobeerd de reis mede te laten financieren door betalende opstappers mee te nemen. Op een enkele uitzondering na is dat behoorlijk tegengevallen. Het is moeilijk om volledig aan de verwachtingen van die opstappers te voldoen en sommigen denken op een “cruiseschip” aan boord te stappen met een “all inclusive” pakket aan diensten.

Een oceaanoversteek blijkt geen sinecure te zijn. Van Gran Canaria naar de Kaap Verden was het weer redelijk, alhoewel we de eerste 12 uur een stevige wind hadden met 6 meter hoge golven. Van de Kaap Verden naar Trinidad ging het er van tijd tot tijd ook stevig aan toe. In dezelfde periode werd Dominica, een eiland ten noorden van Martinique, nog getroffen door een tropische storm en daarvan hebben wij een staartje mee gekregen.

Wij vertrokken één dag voor de start van de ARC (200 boten van Gran Canaria naar St. Lucia). Deze schepen hebben een iets noordelijker koers aangehouden en die hebben het evenals wij behoorlijk voor kun kiezen gehad. In de verslagen van de ARC kwamen mastbreuken, totaal verlies en man over boord situaties voor. Onze oversteek ging gelukkig niet gepaard met zulk soort zaken, maar ons overkwam de schrik van elke ‘shorthanded sailor” de stuurautomaat begaf het. Dat betekende 15 dagen op de hand sturen en dat met z’n tweeën. Dat was heel erg zwaar. Toen we vervolgens ook nog een accuprobleem kregen, waren we helemaal op ons zeemanschap aangewezen. Dat was dus zeker geen plezierreisje.

Maar ja, het hoort bij het avontuur.

Ik heb leuke contacten opgedaan onderweg. Die zeilers zijn als het ware één familie. Je komt elkaar ook weer tegen in volgende havens. Solozeilers en zeilers met complete gezinnen aan boord. Ook proberen zeilers met charter de kosten een beetje te dekken, maar ik heb de indruk dat het geen vetpot is. De meeste hebben wel een aardig zakcentje op de bank of hebben een pensioen.

De eilanden zijn interessant. Ten zuiden van Martinique zijn ze ook mooi. Tropische bossen, steile bergen, mooie baaien. En glashelder water. Vanaf Martinique wordt het minder. (Dominica uitgezonderd). Het mooiste vond ik de eilanden vanaf Trinidad tot St. Vincent. Met Bequia als uitschieter. Sint Maarten vond ik een regelrechte afgang, zeker het Nederlandse deel. Als ik erover schrijf of praat word ik nog kwaad.

Het in- en uitklaren is uiterst vervelend en tijdrovend. In elk ‘gat’ staat wel weer een douanebeambte klaar om je een zooitje dollars uit de zak te kloppen. En je krijgt er niets voor terug. Ook betaal je hier en daar extra voor het milieu en het “onderwaterpark”. Naar mijn idee is het pure werkverschaffing. Veel beter zou zijn om éénmaal een bedrag te betalen voor de hele Carieb en dan niet meer of nog beter het hele systeem af te schaffen en de mensen nuttiger dingen te laten doen. Op Sint Maarten hebben ze het helemaal te dol gemaakt. Daar hebben ze de prijzen in 1 jaar maar met enkele 100-en procenten verhoogd, dus mensen “Niet naar Sint Maarten”.

Hoe verder je naar het noorden gaat, des te hoger worden ook de liggelden. Tot Antigua is het nog redelijk, maar dan ….. St. Barth daar schrik je van en in Sint Maarten kom er niet meer van bij. Dus ankeren! Je spaart er een bijboot met buitenboordmotor mee uit.

De bevolking is sympathiek. Ook daarvoor geldt weer dat hoe noordelijke je komt hoe minder. In Trinidad moesten we worden binnengesleept, omdat we de motor niet meer konden starten. Twee pikzwarte Trinidianen in een motorboot met 2 x 250 PK hebben ons naar binnen gesleept en wilden zelfs geen vergoeding voor de benzine. Later bleek dat die ook geen drol daar kost, maar kom daar in Nederland maar eens om. Dan moet je het heel goed treffen.

Met de bevolking leg je snel contact. Ze zijn blij met je en willen je in alles helpen. Hoewel er voor wordt gewaarschuwd, heb ik geen ‘nare’ dingen meegemaakt. Hier en daar willen jongetjes nog wel eens wat geld van je aftroggelen door aan te bieden op je bijboot te passen, een boodschap voor je te doen of je te ontlasten van je afval, maar dat is dan ook alles. Naar het noorden is het meer toeristisch en willen ze aan je verdienen. Weer Sint Maarten is alles kitsch en namaak en alles op de grote cruiseschepen ingesteld.

De boot moest in Sint Maarten voor 5 weken op de kant en dat heb ik bij Bobby’s Marina gedaan. Die werf zal ik niemand aanbevelen. Wat een geldklopperij.

De boot is een goede keuze geweest. Een Beneteau Océanis 411, waarvan er in de Carieb 100-en rondvaren. Buiten de stuurautomaat, waarvan de koolborstels versleten waren, heb ik geen enkel probleem gehad. De motor (Yanmar), tuigage, zeilen, romp, ankergerei, het is allemaal heel gebleven en heeft optimaal gefunctioneerd. Ik zou zo nog eens rond kunnen met het schip.

Ik had slechts 2 genua’s en 1 grootzeil aan boord. Voor mijn vertrek heb ik nog een spinaker of halfwinder overwogen, maar die zou ik maar zelden nodig hebben gehad. Naar en in de Carieb hebben we steeds stevige wind gehad. Op de terugweg hebben we meerdere dagen windstilte gehad en dan heb je ook niets aan die grote lappen.

Wel zou ik een volgende keer zonnepanelen en een windgenerator op de boot willen hebben. Die heb ik gemist, want je kunt maar zelden een stekker in 220V steken. Op de Carieb is alles 110 V en 60Hz en wij hebben 220V met 50 Hz. Bovendien fluctueert de stroomsterkte nog wel eens en dat heeft bij mij bijna brand veroorzaakt (Op Antigua bij Nelson’s Dockyard).

Op veel plaatsen is internet. Met een antenneversterker kun je soms Wifi binnenhalen. Ook zijn er veel betaalde providers. Maar helaas nog lang niet overal en dat is niet bevorderlijk voor de heimwee. Ik had Skype aan boord met een webcam, maar die laatste kan bijna niet gebruikt worden, want daarvoor is het signaal meestal te zwak. Bellen lukte soms wel met skype en dan was het gratis (als de ontvanger ook Skype heeft geïnstalleerd).

Met eten en drinken heb ik geen problemen gehad. Ook niet met diarree of zo. Ik dronk gewoon het water uit de boottank, dat ik zo hier en daar tankte. Ook had ik flessen water aan boord voor de ‘lekkerigheid’. Op veel plaatsen moet je niet plannen wat je vanavond wilt eten, maar gewoon de winkel of het kraampje binnenlopen en kijken wat er te krijgen is. Grote supermarkten, zoals wij die kennen, zijn er maar zelden.

Met uitzondering van Antigua heb ik overal geld kunnen pinnen. In Antigua moest ik naar de balie van de bank. De munteenheden zijn de EC dollar en de US dollar. Op de Franse eilanden is er de Euro. Als je op een US dollar eiland wil betalen met Euro, dan is de wisselkoers 1 op 1. Een beetje oneconomisch dus.

Zou ik het weer een keer doen?????

Misschien als ik het met een partner kan doen en voldoende geld heb om me geen zorgen te hoeven maken. Of het dan de Carieb wordt, dat weet ik nog niet. Ik denk dat de Middellandse zee of de Canarische Eilanden ook erg leuk zijn om de winter door te brengen. Het is ook wat dichterbij en heeft goede en goedkope vliegverbindingen, de communicatie gaat wat makkelijker en het is wat meer ontwikkeld.

Maar voorlopig ligt de boot in de verkoop en heb ik een huis in Almere. Eerst weer een baan en de kas bijspekken. Ook moet ik nog een fotoverslag van mijn reis maken en ga ik nog een tijdje nagenieten van alle belevenissen.

Wil je informatie? Je kunt me bellen op 0651054903 of emailen naar benroos@planet.nl

9 juni Vertrek Falmouth

Het was druk in de haven van Falmouth. Niet druk met boten, maar druk met dolfijnen. Er zwom een hele school dolfijnen in de haven op zoek naar broertjes en zusjes, die enkele dagen daarvoor de rivier opgezwommen waren, gedesoriënteerd zijn geraakt en op de ondiepte zijn verdronken. Ze bleven maar heen en weer zwemmen en lieten zich gewillig fotograferen.

Na eerst de dieseltank gevuld te hebben, met rode diesel die erg duur bleek te zijn geworden, zijn we om 13:30 uur vertrokken. Met een noordelijk, zwak windje over een vlakke zee met goed zicht. We konden wat zeilen, maar om de vaart erin te houden stond de motor ook bij.

We waren nu goed bemand. Hans, die vanaf St. Maarten al aanboord was, Aat vanaf de Azoren, Han en Jolanda voor het laatste stuk en ikzelf. Vijf man dus. Dat betekent comfortabele wachtjes van 3 uur op en 6 uur af.

Verder gebeurde er niet zoveel.

10 juni:

In de loop van de dag passeren we het eiland Wight en daar moet je altijd goed uitkijken naar ferries, die van Southampton naar Frankrijk varen. Die rammen aardig door en er zijn al diverse jachten in de problemen gekomen. Om te beoordelen welke koers de Brittany Ferries aanhield heb ik ‘m opgeroepen of de VHF, maar de oproep werd niet beantwoord. Zou dit onderdeel uitmaken van de Britse arrogantie????? Op een andere reis heb ik ook eens een ferry opgeroepen voor Dover en die antwoordde ook al niet.

De middagafstand bedroeg 136 mijl.

Onderweg kwamen we 2 haaien tegen. Een volwassen exemplaar en een jonkie. Een apart gezicht die zigzaggende rugvinnen.

11 juni:

De wind bleef maar in de noord staan en dat was voor de tocht naar Dover en verder niet zo prettig. Grote delen zeilden we aan de wind, maar soms was de wind te zwak en hadden we de motor bij. Helaas waren we niet op tijd voor de gunstige stroom, dus lagen we ter hoogte van Dover tegen de 3 mijl stroom in te boksen.

Wel hebben we 152 mijl afgelegd in het afgelopen etmaal.

12 juni:

Na een aantal uren motoren wakkerde de wind in de ochtend flink aan en konden we nog even een pittig stukje zeilen. We speerden op IJmuiden af en kwamen daar om 15:00 uur aan.

Heel leuk was het welkom door de geliefden.

Dezelfde dag zijn we nog doorgevaren naar de Aeolus haven in Amsterdam, waar de hele bemanning van boord ging.

Zo kwam er een einde aan een mooie tocht.

Horta (27 tot 30 mei):
Na aankomst eerst inklaren en de boot schoonmaken. 4 Kerels 12 dagen op de boot maken er een lekker rotzooitje van en door de regen onderweg is ook het dek een smeerboel geworden van de vetten, die uit de bewegende delen van giekbeslag en neerhouder komen.
’s Avonds natuurlijk eerst naar Café Sport. De legendarische pleisterplaats voor de oceaanzeiler. Zowel in het Café als voor op de stoep is het druk bezet. Het ziet er gezellig uit en de sfeer is goed. Je kunt er goed eten en het bier is OK. Café Sport promoot Gin-tonic en die hebben we dan ook maar geproefd.
Bij het Café Sport ontmoet ik Aat, die zal meevaren naar Nederland. Hij is die middag aangekomen in Horta en heeft voor die eerste nacht een kamer in een hotel genomen.
De volgende dag (28 mei) moet de boot weer worden bevoorraad voor de volgende etappe van de reis en gaan Jan en Hans hun reis naar België en Nederland boeken. Hans (Hassan) houdt zich bezig met de bevoorrading en de was en ’s middags huren we een auto om het eiland te verkennen. Na enig gezoek vinden we het doel van vandaag: de krater. Imposant en we hebben er wat foto’s van gemaakt. Vervolgens rijden we naar een nieuw stuk land, dat in 1978? ontstaan is door een uitbarsting van een vulkaan op Faial. Hier zie je ook wat ruines van huizen, die door de lava zijn overspoeld. ’s Avonds trakteert Aat ons op een etentje met het hele team. Uitstekend gegeten in een prima sfeertje in Restaurant Salgueirinha, gelegen aan een klein baaitje onderweg van Horta naar het vliegveld. Daarna Jan en Hans weggebracht naar hun hotelkamer en nog een afzakkertje genomen bij Café Sport.

Op 29 mei, een hele druilerige dag, brengen we Jan en Hans ’s morgens vroeg naar het vliegveld. De rest van de dag vullen we met wat shoppen en ontmoeten we de Kalliste, die enkele uren na ons van Bermuda zijn vertrokken en eerst in Flores zijn geweest. ’s Avonds enkele uren aangenaam verpoosd op het terras van Café Sport en alle wetenswaardigheden van onze beider oversteken uitgewisseld.

Vertrek uit Horta (vrijdag 30 mei)
Na enkele leuke dagen in Horta op het eiland Faial (Azoren) gaan we vandaag weer vertrekken.
Met moeite wurmen we ons uit de te krappe box van de jachthaven en meren af naast enkele jachten aan de brandstofsteiger. Naast ons ligt een jacht van ca. 25 meter en daarnaast ligt nog een hele grote Swan naast de kade. Beiden moeten nog tanken en wij zijn nummer 3. De Swan tankt zo’n 1000 liter, onze buurman 3000 en wij 170 ltr. Verschil moet er zijn. Maar goed een uurtje later is het hele circus volgetankt en kan de reis beginnen.
Eerst nog even afscheid nemen van de Kalliste, die inmiddels naar de jachthaven is verhuist. Even langs varen en elkaar een goede reis toewensen. Zij vertrekken naar Portugal en gaan daarna de Med in. Wij naar Engeland. 1273 mijl te varen op de rumbline. Van de Apelia, die in Bermuda zo broederlijk naast ons lag, hebben we een e-mail ontvangen dat zij ook in aantocht zijn, maar eerst nog even Flores aandoen en pas daarna naar Horta komen. Die missen we dus.
Rond 14:00 LT vertrekken we. Er staat een zwakke Noordelijke wind en we varen de meeste tijd op de motor. We passeren eerst het eiland Jorge en daarna Grasiosa. In Horta ben ik nog vergeten de olie na te kijken, dus dat heb ik dan ’s avonds nog maar even gedaan.

Zaterdag 31 mei
De eerste dag weer op zee is altijd even wennen. Door de geringe wind maken we een matige voortgang en klokken die dat 136 mijl. Er is een meeuw in onze vislijn gevlogen en die hebben we gelukkig weer kunnen bevrijden. Daarna kregen we beet van een vis, maar de molen stond niet op de slip dus is de vis met het hele tuig aan de haal gegaan.

Zondag 1 juni
Met de Noordelijke wind moeten we even zoeken naar de juiste koers. Het is de bedoeling eerst zo noordelijk mogelijk te gaan en daarna pas de westenwind op te pikken. Maar de praktijk ziet er anders uit. De wind blijft uit het Noordnoordwesten waaien, dus we gaan aan de wind. Later geven de gribfiles vrij harde westelijke winden te zien, dus die moeten we proberen op te pikken.

Maandag 2 juni
Een mooie zeildag met 162 mijl. ’s Avonds zien we een aantal grote fonteinen. Daar moeten walvissen zitten, maar die hebben we zelf niet gezien.

Dinsdag 3 juni
Na een hele zwakke wind krimpt deze naar het westen en neemt in kracht toe tot een 5 á 6 Bft. Dat betekent de spiboom uit en heerlijk surfen naar het Noordoosten. Presies in de goede richting. ’s Avonds prepareert Hans een heerlijke Spaanse vispot. We hebben in Horta vis gekocht, die je redelijk lang kon bewaren. Als laatste wordt de vis toegevoegd aan de pot, maar die blijkt zo verschrikkelijk zout te zijn, dat de hele vispot over de reling kan. We hebben de maaltijd maar besloten met ravioli uit blik. Jammer van de vispot. De nacht is nat, koud en donker. We hebben 150 mijl gevaren.

Woensdag 4 juni 2008
Het is een drukke dag. In de vroege ochtend moet er gegijpt worden en de spiboom over de andere boeg worden gevaren. Toen we dit gedaan hadden, viel de wind weg en was er geen voortgang meer. Daarna de boom eruit en maar even op de motor. Toen stak de wind weer op uit het Noorden en konden we weer gewoon zeilen. Diverse keren rif erin en rif eruit. 162 mijl gemaakt. Uiteindelijk toch maar weer de motor gestart, want de bezeilbare koers lag op Spanje en daar willen we niet naar toe. De hele nacht verder op de motor.

donderdag 5 juni 2008
Het is een prachtige sterrennacht. Met de motor op de economische toerental (2000Tpm) varen we gestaag richting Engeland. Het is een dag met lichte winden. Rond 11:00 uur zien we een schip dat we oproepen om wat actuele weersinformatie te krijgen. Het schip antwoordt niet. Nou ja, het hoeft ook niet zo, want op onze weerkaartjes zien we dat het hogedruk gebied van de Azoren zich met ons mee uitbreidt naar het Noorden. Dan blijven de winden zwak. We gooien wat reserve voorraad diesel bij de hoofdtank.
’s Nachts wordt het al Noord-europees koud aan boord. We trekken extra lagen ondergoed aan en kruipen helemaal in onze offshore zeilkleding. Zelfs na de wacht in bed is het koud. Brrrr, dan de Carieb. Slapen onder de sterrenhemel. Het is alweer lang geleden.

Vrijdag 6 juni 2008
Weer een dag met lichte winden. Om nog een beetje vaart te houden tuigen we de 2e genua er maar bij op. Zo hebben we een kleine 100 m2 zeil op staan en dat trekt ons met een 5 mijls vaartje er door heen. Voor het vallen van de avond moet die 2e genua er echter af, want als ’s nachts de wind gaat aantrekken of van richting gaat veranderen, dan heb je een probleem. Ook nu was het al een hele toer om die 2e genua droog aan dek te krijgen. Verder op een uitgeboomde genua en een vastgezet grootzeil. In de avond trekt de wind lekker aan en “treinen” we weer met een 7/8 mijls vaartje door de zee, omgeven door 10-tallen dolfijnen. Een ‘verfrissende’ regenbui gooit echter roet in het eten, want na die bui ruimt de wind 90 graden en moet de boom eruit en de bulletalie eraf. Samen met Aat, die om 23:00 uur op wacht komt heb ik de klus geklaard. De wind is uiterst zwak en de motor moet weer aan. Die draait zo onderhand overuren.

Zaterdag 7 juni 2008
Allemachtig wat was het koud vannacht. Zelfs onder mijn donzen dekbedje werd het niet warm. Het wordt weer tijd om thuis te komen en weer samen met je geliefde onder de wol te kruipen. Is het in Nederland ook zo koud of ben ik het niet meer gewend?
Vandaag hadden we willen aankomen in Plymouth, maar door al het gemotor en de lichte winden wordt dat een dag later, dus op zondag.
Je kunt duidelijk merken dat we het Engelse kanaal naderen. Diverse vrachtschepen en een aantal vissersboten kruisen ons pad en we moeten goed uitkijken. Dat vereist extra aandacht van de schipper en hulp van de radar. Af en toe staat er genoeg wind om te zeilen. Ook gaan we het stroomeffect al voelen. Met de stroom mee lopen we 7 á 8 mijl over de grond. Stroom tegen maximaal 5 mijl.
De plotter geeft aan dat we nog zo’n 20 uur moeten varen tot Lizard Point. We krijgen vanavond dus land in zicht. Dat is altijd weer een mooi moment na zo’n oceaan oversteek.
Toen ik rond het middaguur wakker werd, dacht ik even dat de bemanning de koers weer naar de Carieb hadden verlegd, want Aat zat er wel heel zomers bij. Het blijkt een prachtige, zonnige dag te zijn met een (helaas) te vlakke zee. Dus weer motoren.
Aan het eind van de middag blijkt het toilet van de bemanning stuk. Dus dat moet gerepareerd worden. Gelukkig heb ik reserve materiaal aan boord, dus heeft Hans de pomp gedemonteerd en wat onderdeeltjes vervangen. Daarna werkte die weer perfect.
Het werd een drukke nacht. Veel vissersboten (wat doen die op zaterdagavond op zee?) en vrachtschepen in en uitvarend uit het Engelse Kanaal. Ook lag er een schip met twee rode toplichten. Een niet bestuurd schip dus, waarvoor ik moest uitwijken. Maar ervóór of eráchter. Het werd uiteindelijk erachter langs.

Zondag 8 juni 2008
We werden weer getrakteerd op een prachtige nacht.
In de vroege morgen passeerden we de shipping lanes bij Lands End en konden we koers zetten naar het land. Na 9 dagen kregen we vervolgens land in zicht. De meegaande stroom kwam op zijn einde en het werd nog een hele klus om naar Plymouth te komen. Na uren tegen de stroom inhakken en toen we ook nog de wind op de kop kregen hebben we besloten om Falmouth als landingshaven te kiezen en niet door te gaan naar Plymouth, dat nog zo’n 7 uur verder lag.
Om 16.45 uur UTC meerden we af in de Visitors Yacht Haven in Falmouth na 1349 mijl gevaren te hebben.
Later op de avond kwam Han aan boord met zijn vriendin en hebben we gezamenlijk heerlijk gegeten bij de Thai in Falmouth.
Daarna konden we gaan genieten van een heerlijke nachtrust.
Morgen vertrekken we naar Nederland.

Vertrek Bermuda (Woensdag 14 mei 2008)
Na de verwaaidagen op Bermuda begint de woensdagmorgen met mooi weer. De wind is gunstig en de verwachtingen goed. Wel zullen we vrijdag of zaterdag nog een lagedrukgebied over ons heen krijgen, maar eenmaal op volle zee zal het wel meevallen.
De woensdagmorgen wordt nog besteed om de laatste e-mail te versturen en te ontvangen, nog wat boodschappen te doen, water bij te tanken en afscheid te nemen van onze zeilvrienden Paul, Harriet en Chris en Tim en Steffi. Paul zal enkele uren na ons vertrekken en Tim de volgende dag, samen met nog enkele zeilvrienden van hen.
Om 12:00 gaan de trossen los en nadat we nog enige tijd hebben liggen wachten op een dralende Duitser konden we bij het tankstation water tanken.
Bij het uitvaren van de baai hebben we ons afgemeld bij de punctueel werkende “Radio Bermuda” en hebben we een ETA opgegeven voor 26 mei in Horta op Faial.
Een stevig windje brengt ons de eerste 10-tallen mijlen richting Azoren.
De weerkaartjes in ogenschouw genomen en het naderende lagedrukgebied in gedachten houdend kiezen we voor een koers direct naar de Azoren. Normaal wordt geadviseerd eerst op te steken naar de 38 ste breedtegraad.
Het eerste etmaal maken we 154 mijl.

Donderdag 15 mei 2008
We hebben een Noordenwind dus we zeilen met een knik in de schoot richting doel. De wind is zwak tot matig.
Met de Kalliste van Paul en Harriet hebben we afgesproken dat zij ons om 12:00 AST op de kortegolf oproepen om hun positie door te geven. Wij hebben nl alleen een ontvanger en geen zender, dus we kunnen alleen op VHF met elkaar spreken en die heeft maar een bereik van 20 mijl. Hoewel we uiteraard stipt om 12:00 uur aan de radio zitten hebben we de Kalliste niet gehoord, in ieder geval niet kunnen verstaan.

Vrijdag 16 mei 2008
De wind zit nog steeds in de Noord en is variabel van kracht. We hebben de vorige dag een mooie afstand van 158 mijl gemaakt, we zijn door dolfijnen begroet en we hebben contact gehad met het vrachtschip “Catalina”. Aan hen hebben we gevraagd of zij contact konden leggen met de Kalliste, hetgeen niet lukte. Daaruit konden we de conclusie trekken dat de Kalliste verder dan 25 mijl van ons vandaan is. Ook even een actueel weerbericht gevraagd en zij konden ons geruststellen. De wind zou naar het Zuidwesten krimpen en maximaal kracht 5 worden.

Zaterdag 17 mei 2008
Hoe verkeerd had de “Catalina” het. Gaandeweg de dag wakkerde de wind aan en ’s avonds hadden we een dikke Zuidwest 8. Met windsnelheden tot 45 knopen. Eerst hebben we het grootzeil gereefd en daarna gestreken en de Genua steeds verder gereefd. Met een heel klein stukje genua knalde de Brut met een vaartje van dik 6 knopen over de steeds hoger worden golven. In verband met de te verwachten storm hebben we het wachtsysteem aangepast. Normaal draaien we 3 uur op en 6 uur af en toen zijn we twee aan twee 4 uur op en 4 uur af gaan draaien. Zo zaten er steeds 2 mannen op wacht en dat geeft toch meer zekerheid. Aan het begin van de avond scheen de maan nog vrolijk en zagen we in het maanlicht nog een joon voorbijkomen. Hoewel we direct goed uitkijk hielden hebben we verder niets kunnen ontdekken dat eventuele actie van ons vereiste. Later op de avond begon de depressie echt goed door te zetten en stroomde de regen naar beneden. We hadden een echte storm.

Zondag 18 mei 2008
In de ochtend nam de storm af en ruimde de wind weer naar het Westen en het Noordwesten tot dat we om 12:00 uur helemaal geen wind meer hadden. Uiteraard nog wel een woeste zee. De hele middag hebben we op de motor gevaren tot in de avonduren er uit het Zuidoosten een briesje opstak.
Tijdens de stormdag hebben we 163 mijl gevaren.

Maandag 19 mei 2008
Door de zwakke wind uit het Zuidoosten hebben we dit etmaal maar 130 mijl afgelegd.
’s Middags hebben we radiocontact gehad met de Oceanica. Een grote tanker, die ons in Oostelijke richting passeerde. V.w.b. het weerbericht bevestigde hij onze eigen waarnemingen dat de achterop komende depressie met 50 knopen wind naar het noordoosten wegtrekt en wij daar waarschijnlijk geen last van zullen krijgen.
’s Avonds trokken onweersbuien achter ons langs. Het was een mooi, maar ook angstaanjagend gezicht om de bliksemschichten door het zwerk te zien gaan. Gelukkig bleven de buien flink achter ons. De wind wakkerde weer aan en draaide naar de Zuidwest.

Dinsdag 20 mei 2008
De hele nacht stond er een stevig briesje SW 6 en die zorgde voor een mooi daggemiddelde. 169 mijl. Dat schiet op.
’s Morgens zagen we een groot zeiljacht aan de Noordelijke horizon. Het was heel ver en we konden verder niets onderscheiden. Ook hebben we geen contact met de VHF gelegd. De hele dag blijft de wind lekker doorstaan vanuit het Zuidwesten. Met een uitgeboomde genua schoten we lekker op.

Woensdag 21 mei 2008
We passeren de 45 graden Westerlengte en dat betekent dat de klok een uur vooruit gezet moet worden. Dat moet elke 15 lengtegraden. Verder gebeurde er niet zoveel, behalve dan dat we walvissen hebben gespot. Eén kwam vlakbij de boot, maar was meteen weer verdwenen en enkele anderen een 100 meter aan Sb van de boot. Heel statig bewoog hij, of zij zich evenwijdig met ons mee en verdween weer snel. De wachten worden gedraaid, er wordt geluierd, wat gegeten en wat geouwehoerd.

Donderdag 22 mei 2008
Vanmorgen hebben Hassan (Hans 1) en Jan een haai achter de boot zien zwemmen. Vanavond haaienvinnensoep leek ons wel wat, dus we hebben een haak met een stukje spek achter de boot aan een lijntje gespannen, maar nu enkele uren later hebben we geen haai meer gezien. Waarschijnlijk lust ie geen spek.
Overigens is ons vissen geen succes. De hele weg hebben we nog niets gevangen. Een keer hadden we beet en dat was waarschijnlijk zo’n grote vis dat het hele tuig afbrak en we dus ons kunstaas kwijt waren. Daarna geen vis meer aan het haakje gehad. Overigens heb ik deze hele reis nog geen vis gevangen. Waar dat aan ligt, weet ik niet, maar mijn leverancier in Almere (ligt het daaraan?) heeft mij verzekerd dat hij me het beste had verkocht dat er te krijgen was. Met een soortgelijk tuig heb ik op een eerdere reis naar Brazilië wel vis gevangen. Op de Azoren zullen we het eens aan échte vissers vragen.
Het daggemiddelde was niet zo hoog. 140 mijl slechts.
We verwachten op maandag aan te komen in Horta.

vrijdag 23 mei 2008
De hele dag waait een zwakke Zuidwesten wind en we maken een ‘normaal’ daggemiddelde. We hebben een walvis gespot en na zonsondergang namen we een UFO waar aan de prachtige sterrenhemel.
Of UFO’s bestaan weet ik niet, maar we zagen een licht dat leek op een heldere ster, maar feller en het bewoog met rare, snelle bewegingen. Een vliegtuig gaat geleidelijker en heeft boordlichten, die je zelf op grote hoogte ziet knipperen. Bovendien geeft een vliegtuig op grote hoogte niet zoveel licht. In ieder geval interessant om te zien.
’s Avonds even met Truus gebeld om haar met de verjaardag te feliciteren.

Zaterdag 24 mei 2008
Weer een mooi daggemiddelde van 151 mijl en een goede matige wind uit het Zuidwesten kracht 4. Het gebruikelijke oceaanleven presenteerde zich weer in volle glorie aan ons. Dolfijnen, een schildpad en honderden Portugese oorlogsschepen, kwallen die worden voorbewogen door een ‘zeiltje’ boven het water.
In de avond werden we op korte afstand door een vrachtschip gepasseerd.
De afstand tot Horta bedraagt nog 326 mijl en we moeten de motor bijzetten, omdat de wind geheel wegvalt.

Zondag 25 mei 2008
Een motordag. Geen wind, wel veel dolfijnen en Portugese oorlogsschepen. ’s Nachts nog 2 zeiljachten gezien. Eén in Oostelijke richting en eén in Westelijke. Het daggemiddelde ligt laag op 136 mijl.
Omdat het ernaar uitziet dat we de hele weg naar Horta moeten motoren zetten we de motor op 1500 toeren. Dan loopt hij het voordeligst en gebruikt zo’n 1,5 ltr per uur. De snelheid is dan ca. 5 knopen. Met onze voorraad houden we dit zo’n 75 uur vol en dat moet genoeg zijn tot Horta.
Gaan we de motor op 2000 toeren zetten, dan stijgt het verbruik aanzienlijk, terwijl we maar 1 knoop harder lopen. De kans dat we Horta dan niet halen op de motor wordt waarschijnlijk, dus dat moeten we niet hebben.
Er ligt een hogedrukgebied rond de Azoren, als gebruikelijk en we varen daar middenin. Uitwijken hebben we reeds eerder gedaan, maar dat is nu niet meer mogelijk, omdat dit hogedrukgebied over de hele Azoren heen ligt. Het is dus rustig motoren of dobberen.
Het verblijf op de boot wordt steeds comfortabeler. ’s Avonds kijken we naar een film op de laptop van Jan. Alleen de titel was niet zo geruststellend, “Perfect Storm”.

Maandag 26 mei
Weer een motordag en een rimpelloze zee.
We krijgen een tegenligger, de Saga, die het nodig vindt om vlak langs ons te varen. Gezien de grootte heb ik toch mar even 20 graden opgestuurd.
’s Avonds weer een film gekeken. Een spannende film over een overleving op een berg met veel sneeuw, ijs en bevroren handen en voeten. Uiteindelijk een ‘happy end’ dus we kunnen weer slapen.

Dinsdag 27 mei
Het werd op de valreep nog een spannende nacht. Rond 02:00 uur LT zag Hans een wit licht en later ook het bakboord licht. Volgens afspraak werd de schipper gewaarschuwd. Na enig gezoek bleek het zeiljacht echt op ramkoers te liggen. Beide schepen voeren op de motor. Uiteindelijk moesten we echt uitwijken, anders waren we midden op die verlaten zee op elkaar geknald. Er zat niemand in de kuip van het andere schip, dus het was waarschijnlijk een solozeiler, die lag te slapen. Ik denk dat hij op weg was naar Flores, het meest westelijk gelegen eiland van de Azoren archipel.
Verder kwam rond 5 uur ’s morgens Faial in zicht. Onder de wolken zagen we de schuin oplopende bergen. Elk uur werd het beeld duidelijker en om 13:00 uur naderden we de haven. Om 3 uur LT waren we ontvangen, door vriendelijke beambten ingecheckt en konden we de boel gaan schoonmaken. Eerst shipshape gemaakt en daarna wat te eten gehaald. Twee loeigrote pizza’s stilden de honger na de noeste arbeid.
’s Avonds zijn we het legendarische Café Sport gaan bezoeken. Daar ontmoetten we ook Aat, die de rest van de reis met on meemaakt.
Het werd een gezellige afsluiting van de mooie reis.

De pilot geeft aan dat je voor de overtocht naar Europa vanaf de Caribische Eilanden eerst richting en voorbij Bermuda moet varen om de daar heersende westenwinden te pakken en de stroom ook mee te hebben.

Vaar naar de 38 ste/ 40 ste breedtegraad en ga daarna pas naar het Oosten, naar de Azoren.

Je zou dan zelfs in de verleiding kunnen komen om rechtstreeks naar Engeland te varen, maar diezelfde pilot waarschuwt dan voor muiterij.

Richting Bermuda dus en goed de weerkaartjes bestuderen.

Die weerkaartjes laten in ons geval het ene na het andere lagedrukgebied zien dat ten noorden van Bermuda de Oceaan over schuift. Onder een lagedrukgebied waait de wind naar het oosten, dus dat is gunstig voor ons. Maar …… als dat lagedrukgebied wat zuidelijker passeert, dan zit je in de ‘shit’.

En dat gebeurt er nu bij ons. En zelfs niet 1 lagedrukgebied, maar 2, die bovendien ook nog in elkaar schuiven en zorgen voor een behoorlijke stormdepressie.

We hebben al enige dagen moeten motoren in verband met zwakke winden en winden uit het Noorden, zodat onze (beperkte) dieselvoorraad aardig was geslonken. Voor de zekerheid hebben we onze koers verlegd naar Bermuda in plaats van erlangs naar het Noorden te varen.

Enkele 10-tallen mijlen vóór Bermuda begon de barometer al snel te vallen en de wind behoorlijk aan te trekken. Op Ch 27 vernamen we het weerbericht van Bermuda Radio en dat beloofde niet veel goeds. Voor de komende dagen een gewone ordinaire storm en daar maakten we reeds bij het binnenlopen bij St. Georges kennis mee. Uiteraard waren we blij dat we binnen waren en niet meer onderweg. Wel betekent het dat we nu een paar dagen aan Bermuda gekluisterd liggen, want je gaat er met die keiharde wind natuurlijk ook niet uit. Uitrusten dus en Bermuda verkennen.

Bermuda is eigenlijk de rand van een grote vulkanische krater. Aan de westkant wordt die rand gevormd door een groot rondlopend rif, dat een grote binnenzee omsluit en aan de Oostkant is de rand wat breder en zijn er enkele eilanden en schiereilanden, waarop de huizen zijn gebouwd. Ook tussen die eilandjes zijn weer baaien, waar je kunt ankeren. Er zijn 2 “steden” St. George en Hamilton. St. George is een toeristisch stadje met veel restaurants en giftshops. Het ziet er keurig verzorgd uit en dat is een verademing na het rommelige en vuile Sint Maarten. De douane brengt $ 35,- p.p. in rekening en dan mag je 5 dagen blijven.

We hebben diesel en water getankt en liggen nu tegen de wal aan. De Kalliste was al eerdere aangekomen en ligt nu tegen dezelfde wal als wij. Voor de komende dagen gaan we een programmaatje maken, zodat we nog wat kunnen recreëren.

Zondag zijn we met de bus en de ferry over het eiland gegaan. Het was een prachtige dag en Bermuda blijkt een heel mooi eiland te zijn. Overal gladgeschoren gazons, mooie huizen op idyllische plekjes, mooie baaien en veel witte stranden. De temperatuur is een graad of 5 lager dan in de Caribean, maar dat is ook wel prettig.

Zaterdag 3 mei 2008

Na de laatste e-mail en gribfiles zijn we om 13:30 uur (AST) vertrokken.

De wind was ENE 3 en dat betekende hoog aan de wind om Sint Maarten heen en een slag maken om rond Anguilla te komen.

Om 17:15 uur Anguilla gepasseerd tussen Scrub Island door.

Rechte koers naar Bermuda niet te bezeilen zonder paaltjes te pikken, dus iets afgevallen.

Die dag nog 73 mijl gevaren.

Zondag 4 mei 2008

Wind wakkert aan tot Bft 4 en later Bft 5 NE. We lopen een hoge snelheid en halen een 24 uurs afstand van 172 mijl.

Geprobeerd Herb te ontvangen, maar dat lukte niet.

Contact gehad met de Kalliste, die ook naar Bermuda vaart.

Middagpositie: 20.12.82 NB en 64.01.60 WL.

Maandag 5 mei 2008

Wind ruimt iets en we kunnen dus noordelijker sturen.
Middagpositie: 22.43.4 NB en 64.34.5 WL; dagafstand 160 mijl.
Geprobeerd e-mail te versturen met Iridium, maar dat lukt niet. We komen er achter dat de mailserver van Zeilzwerftochten het iridiumsignaal niet wil ontvangen.

Dinsdag 6 mei 2008

Wind ruimt verder en we sturen iets mee om weer op de rumbline te komen.
Middagpositie: 25.15.4 NB en 64.20.6 WL. Dagafstand 156 mijl.
Zonnig weer.

Woensdag 7 mei 2008

Wind draait helemaal naar het zuiden en zwakt af. In de ochtend veel regen en om 08:30 uur zien we een grote slurf ontstaan en in de verte, waar de slurf de zee raakt de zee opgezogen worden. Het ziet er angstaanjagend uit. We waren net bezig de spiboom te plaatsen, maar zijn direct daarmee gestopt en hebben alle zeilen weggedraaid. Alles vast gezet en nu maar hopen dat de windhoos niet onze kant op komt. Hij trekt gelukkig achter ons langs en lost iets later op.

Middagpositie: 27.21.2 NB en 62.52.1 WL. Dagafstand 158 mijl.

Na de middag draait de wind naar Noord en zwakt helemaal af. Proberen aan de wind in NE richting te zeilen.

Donderdag 8 mei 2008

Wind blijft Noord en we gaan op de motor, want de snelheid is eruit.

Het weer is goed.

Middagpositie: 28.40 NB en 62.56.6 WL. Dagafstand: 137 mijl.

Het binnenhalen van weerkaarten via de kortegolf lukt zeer goed en we hebben dan ook een goed beeld van de hoge- en lage drukgebieden.

We verwachten toch Bermuda te gaan aanlopen om diesel bij te tanken.

Vrijdag 9 mei 2008

Geprobeerd om gribfiles binnen te halen via de Iridium, maar ik denk dat de bestanden te groot zijn, want hij maakt wel contact maar haalt niets binnen. Later nog maar eens proberen.

Middagpositie: 30.34.6 NB en 63.55 WL. Dagafstand 133 mijl.

Na het middaguur trekt de wind aan vanuit het westen (zoals we vanaf de weerkaarten hadden voorzien) en varen we weer op het zeil met zo’n 6,5 knoop richting Bermuda.
Kaarten en pilot bestudeerd en we komen morgen iets na zonsopkomst aan als het zo blijft doorwaaien.

(16 – 20 maart)

Maandag 17 maart

De maandag staat in het teken van onderhoud. De koolborstels in de ‘drive’ van de autopilot worden vervangen door Necol. Eindelijk, want ik ben zo’n beetje de hele Carieb doorgevaren om die koolborstels te laten vervangen. De moed zonk me echter in de schoenen, toen Andrew van Necol mij bij de ontvangst van de drive zei dat het geen B&G autopilot was, want zo’n ding had hij nog nooit gezien en hij wist niet of ze die koolborstels wel in voorraad hadden. Mijn gesputter over de voorinformatie die ik had gegeven mocht niet helpen, dus we hebben afgesproken dat ik om 2 uur ’s middags zou informeren.

Vervolgens ben ik met het grootzeil en 2 grote zakken vuile was in de bijboot gestapt, voor mijzelf was nauwelijks nog plaats en ben ik naar de Lagoon Marina gevaren. Het grootzeil wilde ik verstevigd hebben en de was moest natuurlijk gedaan worden. Dat heeft de hele ochtend verder in beslag genomen. Ik was zelfs een half uur te laat bij Necol. Ik ving ze nog net op terwijl ze aan het afsluiten waren (Om half 3 ’s middags). De koolborstels waren vernieuwd en de drive was getest. Voor $ 75,- (koolborstels kosten $ 2,25) was ik klaar. Nu nog monteren.

Verder de hele middag druk doende geweest om de boot schoon te maken en later naar de Jachtclub om met de (mogelijk) nieuwe bemanning kennis te maken.

Ja, en als je dan eenmaal in de jachtclub bent, ontmoet je weer andere zeilers en wordt het weer hartstikke gezellig met veel rumpunches en Heineken bier.

Dinsdag 18 maart

Eerst de drive weer monteren van de stuurautomaat. Verder nog een aantal onderhoudsklusjes gedaan en de (mogelijk) nieuwe bemanning kwam ook nog even op de boot kijken.

Toen naar Philipsburg om de boot naar Bobby’s Marina te brengen. Op de heenweg kon ik dan mooi de stuurautomaat testen. Tot mijn stomme verbazing en grote teleurstelling deed ie het echter niet. Elke keer als ik de automaat op “auto” zette draaide de boot 360 graden in de rondte. Uiteraard baalde ik als een stekker en wilde de drive in Philipsburg alweer demonteren en mee naar Nederland nemen om hem hier na te laten kijken. Toch maar even met Necol bellen, waar Andrew mij vertelde dat ik de draadjes andersom moest monteren. Maar ‘rood’ zit op ‘rood’, zei ik. Dan doe je ‘rood’ maar op ‘bruin’. Daarna nog even getest en zowaar: Het ding deed het! Nu ga ik er maar vanuit dat de autopilot me ook naar Nederland brengt.

De middag verder besteed aan het klaarmaken van de boot en rond 5 uur een bus opgepikt om naar de Colebay te gaan om bij Paul en Harriët te gaan eten.

Ook op Sint Maarten rijden veel teveel auto’s, want je komt er niet doorheen. Anderhalf uur rijden voor 15 kilometer. Eén grote file.

Op de haven hoorde ik dat er ’s avonds een dikke swell zou komen te staan. Noord van Sint Maarten, op de Oceaan, was een diepe depressie die voor harde wind met hoge golven zorgde. De noordelijke baaien, zoals Marigot en Grand Case, waren reeds ontruimd en ook in het Zuiden zou men er last van krijgen. Ik ben dus maar niet te laat weer terug gegaan naar de boot, maar ik heb er ’s nachts geen last van gehad. Pas de volgende ochtend begon ik van de swell last te krijgen, maar toen lag ik al in Bobby’s Marina te wachten op de botenlift.

Woensdag 19 maart ’08

Het duurde even voordat ze aan mijn boot toe waren, maar toen ging het vlug. De boot werd op het terrein geparkeerd en niet zoals bij ons in een bok gezet, maar door een aantal balken gestut, die stevig op de harde grond verankerd werden. Inmiddels had de swell zich goed doorgezet en lagen de jachten in de Great Bay behoorlijk te zwaaien.

Om 5 uur vond ik het welletjes en ben ik een biertje gaan halen bij The Greenhouse. Even later kwam de bedrijfsleider van de haven er ook naartoe en hebben we een gezellige avond gehad.

Donderdag 20 maart ’08

Na nog wat laatste klusjes ben ik met mijn valies naar het vliegveld getogen en heeft AirFrance mij via Parijs naar huis gebracht.

Hier kon ik op de Goede vrijdag de verjaardag van Lilian meemaken en de Mattheus Passion van Greet bijwonen.

Ik ben weer thuis voor een week of 5.

Wordt vervolgd.

(9 – 16 maart)

Zondag 9 maart stond in het teken van een ligplaats krijgen in de Lagoon Marina (1 steiger met wat langs- en zijplaatsen) om water te tanken, de accu’s op te laden en de gasten voor de komende week te ontvangen.
In deze haven lagen ook Paul en Harriët van de Kalliste. Dit paar had ik al ontmoet in Puerto Rico (Gran Canaria). Daar klikte het al bijzonder en de ontmoeting hier was ook zeer warm. Gelukkig wel, want ik had Paul en Harriët vanuit mijn ervaringen met eerdere oceaanoversteken voor deze oversteek gerustgesteld, dat het allemaal wel mee zou vallen. Achteraf is echter gebleken, dat deze oceaanoversteek één van de zwaarste is geweest van de afgelopen jaren. Bovendien heeft de Kalliste haar voorstag gebroken en heeft het dus maar een haartje gescheeld of ze hadden de mast verspeeld. De hele weg hebben zij geen voorzeil kunnen voeren. Bovendien begaf de generator het en moesten zij dus stroom draaien met de motor.
Zij zijn echter behouden aangekomen in St. Lucia en hebben nu vrijwel alles weer gerepareerd. Het oorspronkelijke plan om in 3 jaar de wereld rond te gaan heeft echter een kleine wijziging ondergaan en ze gaan nu naar de Middellandse Zee.

Toen ik eenmaal in de haven lag, kon ik direct water tanken en heeft Paul me geholpen met de stroom. Lekker de accu’s even oppeppen.

Om 17:30 uur zouden Raymond en Maureen landen, dus bijtijds naar het vliegveld.

Raymond Strikker en zijn partner Maureen ken ik vanuit mijn vroegere werk als organisator van zakelijke evenementen. Raymond is eigenaar en directeur van het fantastische Landgoedhotel de Bloemenbeek in De Lutte.
Eigenlijk wilde hij de Heineken Regatta meevaren op mijn boot, maar zakelijke verplichtingen noodzaakten hem de reis een weekje op te schuiven.
Echter de zondagavond van de Heineken Regatta konden ze nog meemaken.
Op het strand van de Simpson Bay, stond een groot festivalpodium gereed en traden verschillende bands op. Op grote videoschermen kon je de show op het podium volgen en bij 10-tallen stands weer bier en eten kopen.
Aan het eind van de avond zou een topartiest, genaamd Shaggie, optreden, maar daar hebben we niet op gewacht, want Raymond en Maureen waren nog niet bekomen van hun jetlag en wilden rond een uur of 11 toch wel naar de boot.

Maandag 10 maart zijn we vertrokken naar Marigot Bay via de Lagoon.
Rond een14:15 uur kregen we, terwijl we even voor anker waren gegaan, bezoek van een Canadees echtpaar, waarvan de man een Nederlander was en even een praatje kwam maken. Toen hij echter vertelde dat de brug om 14:30 uur zou draaien heb ik vlug de motor gestart en hebben we afscheid moeten nemen van deze aardige mensen.
Als een speer naar de vaargeul gevaren om op tijd de brug te halen. Dit lukte gelukkig.

Eenmaal geankerd in Marigot Bay, bleek dat er 10 meter voor ons een oude motor op de bodem lag. Bij nadere inspectie bleken er zich onder die motor enige kreeften te bevinden. Raymond en ik zijn vervolgens naarstig bezig geweest om die kreeften te bewegen onder die motor vandaan te komen en in ons netje (van Sebastiaan) te zwemmen. Maar kennelijk hebben zij ervaring met snorkelaars en is het ons niet gelukt een kreeft te bemachtigen. Toen hebben Raymond en Maureen aan de wal maar een salade met kreeft genomen.
Zij waren met het bijbootje naar de wal gegaan. Toen ze na het donker worden nog niet teruggekeerd waren, was ik toch wel enigszins ongerust. Maar dat bleek volkomen onterecht en enige tijd later kwamen ze vrolijk en uitgelaten aansputteren. Ik had een heerlijke maaltijd gemaakt van vis, etc.

De volgende dag een mooie zeiltocht gehad naar Grand Case.
Op dinsdagavond is daar altijd een soort braderie met muziek. Grand Case is 1 lange smalle straat met 10-tallen restaurants. Ik werd door Raymond en Maureen uitgenodigd voor het diner en we hèbben toch lekker gegeten. Ik heb vooraf een salade met gamba’s gegeten en als hoofdgerecht tonijn. Ik heb nog nooit zulke lekkere tonijn gegeten. Hij was nog helemaal rauw van binnen en na het bakken hadden ze ‘m in sesamzaad gedaan. Tjonge, jonge, wat was dat smullen zeg.
Grand Case was wel erg leuk hoor. Het is Frans, pittoreske en er zijn leuke mensen.

Woensdag 12 maart zijn we verder gezeild.
De bestemming was eigenlijk Oriënt Bay, maar dit is een heel moeilijk bevaarbaar gebied met veel riffen en ondieptes. Hoewel ik precies volgens de GPS koers voer, kwam ik toch in relatief ondiep water terecht en heb ik rechtsomkeer gemaakt naar Tintamarre.
Daar hebben we voor anker voor een prachtig strand geluncht. Omdat ik gamba’s gekocht heb voor de Paëlla van vanavond, heb ik vanmiddag ook zo’n heerlijke salade met Gamba’s gemaakt. Het was zeer geslaagd.
Vervolgens zijn Raymond en Maureen naar het strand gezwommen. Best wel een eind. Op Tintamarre kun je een modderbad nemen en op het strand aangekomen waren mensen daarmee bezig. Raymond, ondernemend als hij is, legde contact met die mensen en zij mochten vervolgens meedoen met het modderbad ritueel. Een hele aparte ervaring en zij kwamen met een zacht velletje aan boord terug.

In de namiddag zijn we doorgevaren naar Oyster Pond.
Een lagune, omgeven door rotsen en land, heel erg beschermd tegen de oceaan. Het blijkt het domein te zijn van de verhuurbedrijven Sunsail en Mooring, die hier ook een eigen marina hebben.
Het was moeilijk nog een ankerplaatsje te vinden, maar dat is uiteindelijk toch gelukt.

Omdat Raymond en Maureen naar Saba wilden om daar een collega hotellier te bezoeken en zijn hotel te bewonderen, zijn we donderdag naar Saba gevaren. Een rustig zuidoostelijk windje bracht de Brut en haar bemanning comfortabel naar dit eiland.
Het is een hele onderneming om hier aan land te komen.
In de Well’s Bay kun je voor anker, maar het aanlanden betekent geheid een nat pak, want je moet naar het (zwarte) strand door de branding. De enige weg van het eiland (The Road) komt op dit strand uit, dus in theorie kun je op het eiland komen. Dan is er nog een plaats in “Ladder Bay”. Hier kun je aan land komen door het beklimmen van een meer dan 500 treden lange trap. De aanlanding is echter uiterst moeilijk, omdat het een grof stenenstrand is, waar je een sterke bijboot voor moet hebben.
En dan is er in het zuiden van het eiland een kade en een minihaventje. De swell loopt hier echter vreselijk door en je moet goed uitkijken met hier naar binnen varen.
Dit haventje hebben we uiteindelijk gebruikt om Raymond en Maureen aan land te krijgen. Even snel de boot naar binnen, veel stootwillen langs de kant, een lijntje vanaf de middenbolder en met hulp van een aardige man konden zij op de wal komen.
Het ‘Queens Garden Resort’ bleek het bezoek en de moeite meer dan waard.
Ik ben daarna terug gevaren naar de Well’s Bay, want de gele moorings waren alle 8 bezet. Het is diep ankeren daar en ik heb mijn hoofdanker zoveel mogelijk ketting gegeven en een vriendelijke Engelsman kwam mij met zijn bijboot helpen om een anker achter uit te brengen. In eerste instantie leek alles goed te liggen, maar toen ik de volgende ochtend wakker werd, waren we toch een eind verschoven en was het hoofdanker gaan krabben.

Vrijdag 14 maart
Na het wakker worden eerst maar even ontbeten en daarna een vrijgekomen mooring opgezocht, want ik vertrouwde de ankerplaats niet.
Toen een poging gedaan om met het bijbootje naar het dok te gaan, maar de wind is te hard en de golven te hoog, dus ik ben teruggegaan en heb de boel maar weer opgeborgen. Dan maar niet inklaren.
Tegen het middaguur kwamen een bijzonder enthousiaste Raymond en Maureen terug van hun “nachtje op Saba”. Het ‘Queens Garden Resort’ bleek een fantastisch hotel te zijn. Kleinschalig, maar op alle fronten perfect. Weer nieuwe inspiratie opgedaan dus voor zijn eigen steeds fameuzere hotel in Twente.
Ik heb ze wederom opgehaald vanaf het Dock. was. Dat wat weer een hele onderneming, hoewel de zee rustiger was dan de dag ervoor. Het instappen verliep dan ook wat minder chaotisch.
We zijn het eiland om de Zuid gevaren en konden scherp aan de wind motorzeilend Philipsburg op Sint Maarten aanlopen.

Zaterdag 15 maart

We hebben een hele onrustige nacht gehad in Philipsburg. De hele nacht hebben we als een gek liggen rollen, terwijl er hoegenaamd geen wind was.
Raymond en Maureen wilden hier wat ‘funshoppen’ en ik moest wat boodschappen doen. Allereerst moesten de flessen witte wijn worden geruild. Bij Sang’s supermarkt had ik een aantal flessen wijn van het merk ‘Wente’ gekocht, die ver over datum bleken te zijn en niet meer te drinken waren. Die dacht ik even terug te brengen, maar de klantvriendelijkheid is bij Sang ver te zoeken.
Uit pure hufterigheid ben ik de boodschappen toen gaan doen bij een andere supermarkt, die overigens veel beter was gesorteerd.
In de middag zijn we wederom naar Grand Case gevaren, want de gasten wilden hun laatste avondje aan boord op een romantische manier afsluiten.
Echter bij het uitvaren van de Grand Bay, kwamen Paul en Harriët van de Kalliste aanvaren en hebben we besloten om met de hele club naar Grand Case te varen en gezamenlijk uit eten te gaan.
Het was een zeer geslaagde avond.

Zondag 16 maart

Afscheid nemen doet altijd pijn en dat gold met name voor mijn gasten. Eerst de baai van Grand Case, waar nog even fors gezwommen moest worden. Vervolgens wilde Maureen langs elk passerend strand nog wel even stoppen om ook daar te gaan zwemmen. Maar het vliegtuig wacht niet en we moesten dus doorvaren. In dit geval langs de westkaap van Sint Maarten. Er zijn inderdaad nog een aantal mooie stranden om te bezoeken.
De reis eindigde in de Simpson Bay.
We hebben het anker uitgegooid vlak achter het Royal Palm Hotel tegenover wederom een mooi wit zandstrand en Raymond en Maureen moesten dat strand toch nog even betreden. Dus met de bijboot ernaar toe.
Maar het uur van de waarheid komt onherroepelijk en om 4 uur ’s middags heb ik hen naar land gebracht met veel meer bagage dan zij hadden bij aankomst.
Het was een zeer geslaagde week. Zowel voor de gasten als voor mij.
Raymond en Maureen, misschien tot volgend jaar waar dan ook.

Na het wegbrengen van de gasten heb ik het grootzeil van de mast gehaald, want de halshoek moet worden gerepareerd en de drive van de stuurautomaat gedemonteerd.
Tijdens de welverdiende borrel erna kwamen Henk en Joke van de Zeevonk aangevaren en hebben we gedrieën een lekkere borrel gedronken.

’s Avonds had ik een afspraak met 2 jongemannen, die mee willen op de terugreis, maar kennelijk is er in de communicatie iets fout gegaan, want toen ik op de Jachtclub was, waren ze er niet. Na een telefoontje bleek het misverstand en hebben we voor de maandag opnieuw afgesproken.

(3 – 9 maart)

De 3e en de 4e maart worden gebruikt om wat onderhoud te plegen, de boot goed schoon te maken, afspraken te maken met de werf en weer te bevoorraden voor de volgende gasten.

Op dinsdag 4 maart, wordt ik ineens aangeroepen in het Nederlands en komt Richard Le Belle met een drietal zeilers aanvaren. Zij hebben hun boot, waarmee zij de Heineken Regatta varen, opgehaald vanuit Tortola en hebben een ’s nachts een zware tocht gehad. Op Tom na blijkt iedereen goed zeeziek te zijn geweest. Bij Bobby’s Marina gaan ze eerst eens lekker douchen en een beetje bijkomen om zich daarna te prepareren voor de grote wedstrijd.

Later op de dag vaar ik van Philipsburg naar de Simpson Bay. Daar blijken weer een aantal bekenden te liggen. Peter van de Leviathan, Henk en Joke van de Zeevonk en good old Bill en Trudy van de Janus. Zo kom je steeds weer mensen tegen, waarmee je al eerder hebt kennisgemaakt. Erg leuk is dat.
Omdat de baai erg vol is en je vreselijk ligt te rollen ben ik aan het eind van de middag door de brug gegaan om een ankerplaats in de Lagoon op de zoeken.
In de Lagoon is het een stuk rustiger wat de zeegang betreft. Wat schepen betreft is het razend druk. In de havens liggen 10-tallen megajachten. Vele havens zijn hier speciaal voor gebouwd. Voor ons cruisers is er bijna geen plek meer en als er wel plek is dan betaal je bedragen tot $ 1,75 per voet plus taxes, plus water, plus elektriciteit. Onbetaalbaar dus. Daarboven op komt nog een brugfee van $ 20,– en een ‘cruisingfee’ van $ 30,- per week. Verder nog enkele kleinere posten voor het uitklaren en weet ik al niet meer. Je hebt dus een dikke knip nodig als je met je bootje in Sint Maarten wil liggen. D.w.z. aan de Nederlandse kant, want aan de Franse kant betaal je geen cruisingfee en bruggeld.
Hoe jaag ik de cruisers weg en ik verwacht dat de megajachten ook een eilandje op 2/3 zuidelijker zullen gaan met dit beleid.

Ik ga in de Lagoon voor anker en ben overdag bezig met wat onderhoud, schoonmaken en ’s middags geniet ik van het ‘happy hour’ bij de Jachtclub, waar je de bekende zeilers weer ontmoet.

Woensdagavond is het openingsfeest van de Heineken Regatta in de Jachtclub. Heel veel mensen, een lekker band en een leuk sfeertje.

Donderdagavond 6 maart vind het feest plaats in Port de Plaisance.
Rond een uur of 5 ben ik er met mijn dinghy er naartoe gevaren. Ik bleek veel te vroeg te zijn en besloot nog weer even naar de boot terug te gaan. In de verte zag ik de bui al aankomen, dus volgas naar mijn boot, maar ik kreeg me toch een bui op m’n kop. Ik was zeiknat, helemaal doorweekt. Op de boot aangekomen, heb mijn kleren uitgewrongen en mijn ochtendjas aangedaan. En die heb ik verder maar aangehouden en ben een ‘Cheesy Mexican Rice’ gaan maken. D.w.z. alles zit in een pakje en je moet er alleen water en boter aan toevoegen. Vervolgens 20 min. laten koken en dan wat laten afkoelen. Het smaakt goed. Ik moet namelijk wat gerechten uitproberen voor de overtocht met de boot naar Nederland, dus dat heb ik toen maar gedaan.

Vrijdagavond 7 maart vond het Heineken feest plaats in Philipsburg en daar ben ik gaan kijken.
De hele boulevard stond in het teken van Heineken. Diverse podia met artiesten, grote beeldschermen met fragmenten van de zeilwedstrijden en allerlei kraampjes met Heineken bier en snuisterijen. Duizenden mensen, heel gezellig, goed bier.

De Zaterdag 8 maart zeilde het hele circus naar Marigot Bay, aan de Franse kant van het eiland. Het zal daar ongetwijfeld weer een groot feest zijn geweest, maar ik was daar niet bij. Je kunt per slot van rekening niet elke avond feesten.
Bovendien werd het ook tijd dat ik mijn vrienden van de Zeevonk even ging bezoeken en in de Jachtclub was het ook gezellig.

(29 februari – 2 maart 2008)

Gustavia is een dure haven en heel mondain. Het is net St. Tropez in het klein. Aan de wal zijn talloze winkels met peperdure merken en in de supermarkt kun je uitgebreid winkelen. Er liggen veel superjachten, waar de bemanning continue bezig is met poetsen. Veel van deze jachten worden verhuurd.
Je meert hier dus af aan het anker en dan met de achterkant naar de wal. Het is erg onrustig in de haven, want er varen constant boten heen en weer en de swell loopt ook door tot in de haven.
De 2e dag lagen we vreselijk te rollen, want zowel links als rechts waren onze buren vertrokken en kregen we dus de volle laag.
Na uitklaren zijn we dan ook vertrokken.
Echter het weerbericht gaf 20 –25 knopen wind vanuit het Oosten tot Noordoosten met in buien uitschieters naar 35 knopen wind. Dat was mij een beetje teveel om er een lange zeiltocht van te maken, dus we zijn naar Anse de Colombier gegaan. Dat is 3 mijl verder en het blijkt een heerlijke baai te zijn met stevige moorings. Gratis zelfs. Hier dus maar een plekje gezocht.
’s Nachts waait het vreselijk hard en ik ben blij dat we hier zo safe liggen.

Anse de Colombier blijkt vroeger eigendom te zijn geweest van de familie Rockefeller. Je kunt er een heerlijke wandeling maken langs het strand en door de achterliggende “duinen”. Ook het ‘privat property’ mag je bezoeken. Erachter ligt een beschermd natuurgebied.

De 2e maart zijn we naar Sint Maarten gevaren. Naar Bobby’s Marina in Philipsburg.
Bij Bobby’s Marina gaat de boot vanaf 19 maart de kant op voor een week of 5 á 6 zodat ik de gelegenheid heb de familie in Nederland een bezoek te brengen.

’s Morgens vroeg uit de veren, want vandaag verwacht ik een gast, die om een uur of negen van het vliegveld van Antigua opgehaald moet worden.
Gisteren was het een gedenkdag in Antigua, dus alle winkels waren gesloten en ik kon dus geen verse spullen inkopen. Dus dat heb ik vandaag gedaan.
Deze 20e zijn we blijven liggen, zodat de nieuwe bemanning wat foto’s kon maken van de omgeving en zich op de boot kan installeren.

De 21e hebben we een hele rustige vaardag gehad langs de zuid- en de westkust van Antigua. Via een anker/zwemstop in Crab Hill Bay met een beeldschoon strand kwamen we aan in Jolly Harbour. Een heel nieuw ontwikkelingsproject met huizen met eigen ligplaats en een mooie jachthaven. Hier hebben we een nachtje gelegen en zijn de 22e naar de Hermitage Bay gegaan om een dagje en een nachtje voor het strand voor anker te gaan. Een prachtige omgeving in een diepe baai met prima ankergrond.

De 23e zijn we ’s morgens om 7 uur weggevaren uit de Hermitage Bay. Helaas moest ik constateren dat de navigatie-instrumenten het niet deden. Nu had ik gisteren het logvinnetje in een pot met antifouling gestopt om de aangroei tegen te gaan. Elke keer moest ik namelijk een duik in het water nemen om met een boender de aangroei van het logvinnetje af te halen en wellicht zou ik met het antifoulingbad dit kunnen verhelpen. Maar nu werkte niets meer en ook het vinnetje draaide niet. Dus toch maar weer het vinnetje eruit gehaald en schoongemaakt. Daarna deed alles het weer.

Van Antigua naar Nevis was een voordewinds rak. Zo vroeg in de morgen stond er niet veel wind, maar gaandeweg werd het een mooi lopend windje van zo’n 16 knopen en met een uitgeboomde genua liep de Brut fantastisch. De afstand is zo’n 41 mijl en we kwamen rond een uur of 3 ’s middags op de ankerplaats aan. Langs het hele strand liggen keurige moorings en aan één hebben we vastgemaakt. Vlak voor aankomst kwamen we nog een Nederlandse tanker uit Dordrecht tegen, die zijn spullen op Nevis ging afleveren. Leuk om weer eens een Nederlandse vlag te zien wapperen.

Op Nevis zijn we niet aan land geweest. Het zag er vanaf het water niet zo leuk uit en dat nodigde niet uit. Dus zijn we de volgende ochtend naar St. Kitts gevaren.

De 24e kwamen we in de Marina Port Zante op St. Kitts aan. De marina is eenvoudig, maar compleet en het terrein erachter is volop in ontwikkeling en helemaal ontworpen voor de cruisepassagiers. Er kunnen een aantal cruiseschepen tegelijk afmeren aan de grote terminals, die hiervoor in zee zijn gemaakt en de gasten kunnen in het nieuwe winkelcentrum gelijk kun centjes kwijt.

10-tallen taxi’s staan gereed voor een tocht over het eiland. Wij hadden in de gids iets gezien over een gerestaureerde suikertrein, die je op een comfortabele manier over het eiland vervoert, maar toen we de prijs daarvan hoorden (bijna $US 100,– p.p.) hebben we toch maar gekozen voor een rondrit per taxi.

Dus de 25e met de taxi over het eiland. Een prima tocht met als hoogtepunten het bezoek aan het fort op de Brimstone Hill en Caribelle Batik midden in het tropische woud.

De 26e zijn we naar St. Eustatius (Statia) vertrokken. Een lekker stuk zeilen maar een zeer teleurstellend eiland. Allereerst is de ankerplaats daar vreselijk oncomfortabel en meent de overheid daar nog $US 20,- voor te mogen vragen ook. Van ergernis zijn we de volgende dag onmiddellijk vertrokken. Een nare smaak overhoudend van dit stukje Nederlands Rijk in de Caribean.

De 27e dus naar St. Barth gevaren. Pal aan de wind, maar met zo’n 16 knopen wind uiterst prettig zeilen. Het is rond de 30 mijl varen. Eerst om de Zuidpunt heen van Statia en daarna op een koers 020 naar St. Barth. Onderweg kregen we een flinke bui met harde wind (tegen de 30 knopen) en moest als de wiedeweerga het zeil dichtgereefd worden. Bij aankomst was de lucht weer opgeklaard. Het was erg vol op de ankerplaatsen. De boten lagen dicht op elkaar en we konden er niet tussen. Ook in de binnenhaven waren geen ankerplaatsen beschikbaar, dus zijn we uiteindelijk aan de kade afgemeerd.
Vanaf een flink eind gooi je het anker er in en je gaat dan voorzichtig naar achteren. Hier meerden we af naast een ander Nederlands schip, de Ocean Viking.
’s Avonds hebben we lekkere paella gegeten en een flesje wijn van kant gemaakt.
Hier blijven we 2 dagen liggen.

De 28e is dus een ligdag, maar ’s morgen zijn we druk bezig met de ankers. Iemand viste niet alleen zijn eigen anker eruit, maar ook die van de buurman en dat is dus niet de bedoeling. De schipper van de Ocean Viking nam direct maatregelen en speerde met zijn dinghy naar de onfortuinlijke schipper en heeft na deze vermanend toegesproken te hebben, de ankers geklaard. De buurman dropte zijn anker echter over mijn lijn en toen konden wij weer met elkaar aan de slag. Maar onze buurman, een powerboat, wist wat hij deed en de zaak werd keurig geklaard. Op een kleine afstand was de duikboot al paraat om bij te staan.

Grotere kaart weergeven

11 februari 2008

Er stond nog steeds veel wind, tussen de 20 en de 25 knopen en naar Les Saintes is een afstand van een klein 20 mijl over open zee. Dus dat was heftig. Maar de Brut loopt met een dubbel gereefd grootzeil en een klein puntje genua met een knik in de schoot al snel 8 knopen, dus het werd een snelle oversteek.

Les Saintes is adembenemend mooi. Prachtige kleine strandjes met wuivende palmbomen en een ontzettend gezellig dorpje. Het is Frans en dat straalt het ook helemaal uit. Mij viel op dat hier erg veel mensen wonen van Franse afkomst en weinig creolen.

De dag van aankomst ben ik wel even aan de wal geweest, maar ik had me voorgenomen hier in ieder geval een dag te blijven liggen, dus voor de volgende dag heb ik uitgebreid de tijd genomen

10 februari 2008

Keiharde wind belette me om direct verder te gaan en ach een dagje een excursie maken ik ook wel aardig. Dominica heeft veel natuurschoon en populair is een tochtje op de Indian River. Bij het Texaco station moet je een toegangskaartje kopen voor een paar dollar en na de brug gaat de buitenboordmotor uit en wordt er geroeid door de gids, die onderwijl alles verteld over de natuur. Plotseling wijst hij op een mooi vogeltje, dat ik eerst niet kon vinden, want het heeft natuurlijk schutkleuren en ik mijn “Natuurogen” moet er dan wel bovenop gezet worden wil ik het onderscheiden. Maar goed het was een mooi vogeltje. Ook over de verschillende bomen kon de gids uitgebreid vertellen. We gingen steeds verder de rivier op en we hebben ook de spots bekeken waar (delen) van de film “Pirates of the Caribian” is opgenomen. Hier hebben dus bekende filmsterren dagenlang lopen sjouwen in de jungle. Toch de film maar een gaan bekijken. De rivier wordt steeds smaller en ondieper en als je denkt “nu kunnen we niet verder” dan is er ……….. een bar in de bush. Het eindpunt dus. Je kunt daar even wat drinken en er wordt zelfs een slaapaccommodatie bij gebouwd. Alle bouwmaterialen moeten worden aangevoerd per bootje, dus dat zal nog wel even duren voordat het klaar is. De terugweg ging sneller, want de stroom was mee en er werd niet zoveel meer gestopt voor bomen en vogeltjes. Een leuke tocht. Zonder meer.

9 – 10 februari

Het is zo’n 55 mijl van St. Pierre naar de Prince Rupert Bay op Dominica. Een flink eind varen dus en dat betekende vroeg uit de veren en zorgen dat je om 08:00 uur vaart. Het eerste stukje is de baai uit en langs het noordpuntje van Martinique, maar dan moet je zo’n 20 mijl over open zee naar Dominica. De wind was NE tussen de 15 en 30 knopen, dus dan kun je je borst nat maken. Het werd dus een stevige stamppartij. 3 Uur lang tegen een dikke zee opboksen onder dubbel gereefd grootzeil en een zakdoekje genua. Maar “Brut” spoot er door heen en liet alle andere zeiljachten achter zich. Ha, ha. Die Brut toch hè. Gelukkig had ik alles voor mezelf klaar gezet, zodat ik niet te vaak naar binnen hoefde, want daar werd ik toch best een beetje kriegelig van hoor. Wat een gestamp.

Eenmaal achter Dominica, werd de zee rustig en de wind ook, want die werd door het land tegen gehouden. Nu had ik wel ruim uit de kust genavigeerd, maar ik had toch veel last van de bergen van Dominica. D.w.z. het ene moment geen wind en het andere moment denderde de wind tussen de bergen vandaan en trof de Brut vol. Uiteindelijk heb ik de motor er maar bij gezet en als er geen wind was maar even in de versnelling en als we weer wind hadden weer stationair. En zo kwamen we na 9 uur en 60 mijl varen aan in de Rupert Bay. Daar een stukje zandgrond opgezocht en de spijker er weer in.

Op het moment van ankeren, kreeg ik een paar dikke regenbuien over me heen. Dat valt me overigens wel op dat het hier verschrikkelijk veel regent. Al in Martinique en ook hier. Elke dag een aantal regenbuien. Daar heb ik niet op gerekend.
Morgenochtend inklaren en een tochtje maken over de Indianriver. Hier zijn weer boatboys en Albert is voor de Brut.

Bij aankomst kwam er ook een man in een kano met fruit. Midden in een regenbui heb ik een paar grapefruits, mango’s en bananen van hem gekocht en toen we hadden afgerekend vroeg hij een rummetje tegen de verkoudheid. Ik heb hem maar een flinke bel ingeschonken en wat water apart. Binnen een mum had hij die rum achterover geslagen en peddelde weer vrolijk verder in de regen. Leuk.

8 en 9 februari

’s Morgens toch nog even naar het gisteren gesloten internetcafé gegaan, want ik moest even een paar zaken regelen. Toen nog even een nieuw vishaakje gekocht en wat bleek? Die dingen moet je even bij elkaar binden anders gaan ze uit het lusje vandaan. Dat was dus gebeurd gisteren.

Naar St. Pierre is maar een klein eindje en ik ben daar voor het strand voor anker gegaan.

In verband met de carnaval was van inklaren niets gekomen in Martinique, dus maar even gevraagd waar je dat in St. Pierre kon doen. Nou, in de kroeg dus om 18.00 uur ’s avonds. “Vraag naar Martine”. Nu blijkt Martine een struise kroegbazin te zijn, die een computerprogramma van de douane heeft gekregen en dus zeilers mag inklaren. Invullen, printen en klaar is Kees. Dat is nog eens service en je kunt er nog een biertje bij drinken ook. Moesten ze overal doen op die manier.

Omdat ik veel wilde regelen ben ik ook de volgende dag maar in St. Pierre gebleven. ’s Morgens telefoontjes en emailtjes gedaan en de rest van de dag een dagje vrij. Knutselen aan het bootje voor Sebastiaan en lekker zwemmen enzo.

Ik ben de hele morgen op sjouw geweest om een internetcafé te vinden. Toen ik die uiteindelijk gevonden had, ging die sluiten in verband met het carnaval. Deze dat was het thema zwart/wit en de hele bevolking deed er klaarblijkelijk aan mee, want iedereen was zo uitgedost. Geen prachtige hoofdtooien met veren, maar gewoon zwart/wit. Zo was de optocht ook. 10-tallen drumbands trokken door de straten, gevolgd door 100-en mensen in Zwart/wit. Kleine topjes, kleine broekjes, doorzichtige gewaden en volgens mij zijn een hoop mannen niet blij met hun man-zijn, want zij hadden zich vaak uitgedost als vrouw. De hele stad zinderde van het drummen. Wat een lawaai produceren die mensen zeg. Dat ging nog door tot zo’n 8 uur ’s avonds. Toen werd de duivel verbrand op het strand en was het afgelopen met de pret.

5 – 6 februari

Ik vond het maar een beetje saai in Marin en heb daarom het anker maar gelicht en koers gezet naar Fort de France, dat zo’n 22 mijl verderop ligt. Wederom een fantastische zeildag, want het waaide nog steeds heel stevig en met alleen een genua spoten we door het water. Je blijft dan onder de kust en gaat dan tussen Diamond Rock en het ‘vasteland’ door. Van een afstand lijkt het dat je er niet tussendoor kunt, maar als je dichterbij komt dan kunnen er nog wel 20 schepen tussendoor.

Voor het eerst kreeg ik een vis aan de lijn. Ik had nog maar weer eens een poging gedaan en de lijn nu echt een heel eind uitgevierd. Ik schat wel zo’n 200 meter. Hij trok er flink aan en met enige moeite lukte het me om de lijn binnen te halen. Toen ik dacht aan een foto maken en de vis binnen te halen, brak echter de haak van de lijn. De vis was zo dichtbij dat ik de kleuren al kon zien. Hij was groen en geel (Misschien zeeziek?). Ik balen natuurlijk, want hoe kon die haak nou van de lijn knappen. Daar moet zo’n haak toch op gemaakt zijn. Zo groot was die vis nou ook weer niet. In ieder geval zwemt er nu een vis rond met een haak in zijn lijf uit Bequia.

Samen met een Engelse solozeiler kwamen we gelijk bij Cap Salomon. Vandaar moet je vrijwel tegen de wind in naar Fort de France en omdat ik toch de accu’s wat moest opladen, heb ik de motor gestart en na een uurtje varen was ik in Fort de France. Mijn Engelse ‘vriend’ daarentegen bleef zeilen en kwam daardoor natuurlijk helemaal ten westen van Fort de France uit en moest het laatste eind dus alsnog op de motor. Tegelijk kwamen we in Fort de France aan.

Hier was een heel spektakel. Om 15:00 uur begon de grote carnavalsoptocht. “Rood” was het thema en iedere deelnemer en ook veel publiek had zich in het rood uitgedost. Praalwagens, muziekkorpsen, loopgroepen en individuen liepen door de straten en maakten een vreselijke, maar wel heel gezellige herrie. Toen ik echter foto’s wilde maken, bleken mijn batterijen leeg. Alle winkels waren dicht, dus geen foto’s. Stom hè? Maar vandaag heb ik nog een kans, want dan wordt er weer een defilé gehouden in het zwart/wit.

Ook lag onze vriend Bill en Judy met hun ‘Janus’ hier in de baai. Na de carnavalsoptocht ben ik uiteraard even bij ze langs geweest om gedag te zeggen en hebben we even bijgepraat. Heel gezellig en hij heeft me weer een paar tips gegeven voor mijn vervolgtraject.

’s Avonds ben ik aan boord gebleven en heb volop genoten van de carnavalsklanken vanaf de boulevard, want tot zo’n 19:00 uur blijft men lopen. Wat er daarna gebeurde weet ik niet, maar volgens mij was het een aardige schietpartij op de kade. Het was een heel geknal en ambulances reden af en aan.

3 – 4 februari

De volgende ochtend vroeg opgestaan en vertrokken naar Martinique. Eerst nog even in de grote baai geankerd om het logvinnetje schoon te maken, want daar komt toch steeds wat aangroei aan en dan draait het wieltje niet. En als het wieltjes niet draait, dan werkt de stuurautomaat niet en die heb je wel nodig als je solo zeilt.
Het is maar een klein klusje, maar je moet er even voor het water in, van binnenuit gaat ook maar is meer werk.

Toen vertrokken. Er stond best wel een flink windje. De windmeter gaf regelmatig 25 knopen wind aan en de koers naar Martinique, Marin, was hoog aan de wind.

Met dubbel gereefd grootzeil en een puntje genua ging het echter best. Ten noorden van St. Lucia stond een hoge zee. Golven van zo’n 2,5 tot 3 meter en overal witte koppen. De boot hield zich echter geweldig en nam de golven heel comfortabel. “Zo komen we er wel”, dacht ik bij mezelf en inderdaad na zo’n 3 uur met zo’n 7,5 knoop spuiten tegen de inmiddels milder geworden zee, naderde ik Marin. De ingang van Marin ligt vol met riffen, die echter goed zijn gemarkeerd. Dit gaf dus geen probleem. Op de kop ligt een resort van Club Med. Wat ligt dat mooi zeg. Daar zou ik best wel eens een vakantie willen doorbrengen.

Marin zelf heeft niet veel om het lijf. Er is een supergrote jachthaven met plaats voor 100-en boten en ruime ankerplaatsen met nog eens ruimte voor 100-en boten. Het lag er aardig vol.
In verband met carnaval had ik gedacht wel wat mee te maken daarvan in Marin, maar nee hoor. Op een enkele drumband na, geen carnaval. Wel de hele nacht door discomuziek. Inklaren kon niet, want de douane was er niet en ’s middags waren ook alle winkels gesloten ivm het carnaval. Verderop in een dorp was wel een defilé, maar dat was me te ver om te lopen.

2 en 3 februari

Het pakte wat anders uit met de koolborstels voor de stuurautomaat. Vincent van Regis kwam naar me toe om te melden dat de koolborstels uit de stad gehaald moesten worden en dat hij daar geen tijd voor had. Als ik het zelf wilde doen, dan kon hij ze d’r nog inzetten. Dat was even een tegenvaller, want om in een vreemde stad koolborstels te gaan halen voor een drive van een stuurautomaat, dat leek mij een onmogelijke opgave en ik heb dat dan ook niet gedaan. Ik vind op mijn weg naar St. Maarten misschien nog wel een andere dealer, die het voor me kan doen.
Afijn, ’s morgens de trossen losgegooid en diesel getankt, want dat was na Trinidad wel weer nodig.

Omdat ik op de kaart en in de pilot van Doyle nog wat had gelezen over de binnenbaai van Rodney Bay, leek het mij leuk om toch daar even te gaan kijken. Blijkt het een heerlijke beschutte kom te zijn, waar aan de boorden hele mooie en wat eenvoudiger huizen zijn gebouwd, waarvan de meeste met een eigen ligplaats. Hoewel ik bij de douane had uitgecheckt voor de 2e, ben ik daar toch nog maar een nachtje blijven liggen en heb lekker wat gelezen en wat aan modelbouw gedaan.

28 januari 2008

Veel langer dan gepland zijn we op Bequia gebleven. Het is er mooi, de stranden prachtig, het water heerlijk om te zwemmen, de mensen aardig en ‘last but not least’ het “Bequia Music Festival”. Drie dagen lang. Vrijdagavond trad daar de crème de la crème op van de (Engelse) Rhythm & Blues, zaterdagavond een verzameling Country & Western en zondagmiddag een verzameling van lokale musici. Al met al een heel spektakel in een fantastisch decor van zon, zee en strand.
Maandag de 28e januari zijn we vertrokken. Onze Canadese vrienden wilden graag mee, dus we hebben er een prachtige zeildag van gemaakt naar de Blue Lagoon op St. Vincent.

Dinsdag de 29e hebben we er nog een rustig dagje van gemaakt en de 30e ’s morgens heel vroeg heb ik Greet naar het vliegveld gebracht voor haar reis via Grenada en Tobago naar Nederland. Daarna ben ik de boot gaan klaarmaken voor mijn soloreis naar St. Lucia. Alles op zijn plaats en alles vast. Bij nader inzien heb ik niet meer getankt en dat was onverstandig. Ik ging ervan uit dat het naar Rodney Bay maximaal 10 uur varen was en dan zou ik 30 liter gebruiken. Nou die zat er nog wel in. Maar het was geen 10 uur varen. Ik heb veel tegenwind gehad en tegenstroom en dan loopt de boot niet harder dan zo’n 4½ knoop en dat zou betekenen dat ik zo’n 16 uur nodig zou hebben en daarvoor had ik niet genoeg brandstof. Afijn, ik ben dus naar Soufriere gegaan. Dat is aan de zuidwest kust van St. Lucia.
Daar kwam ik om 17:00 uur aan en werd ik naar een mooring begeleid. Helaas een eind van het stadje, dus ik ben maar aan boord gebleven. Een jongen heeft me geholpen met een lijn aan de wal te leggen en ik heb hem ook een jerrycan diesel laten halen, want ik zou niet meer genoeg hebben voor mijn tocht naar Rodney Bay. Dus ik lag voor aan een mooring en achter vast met een lijn rond een groot rotsblok. Het is daar een natuurpark en je mag daar dus niet zelf ankeren, want dan beschadig je het koraal. “De volgende morgen maar eens even kijken hoe mooi de waterwereld is onder de boot”, dacht ik nog. s’ Avonds was het daar aardedonker, een beetje zoals op Lepraeiland van Trinidad. Midden in de nacht een herrie en geroep “Brut, brut, brut”. Bleek dat mijn achterlijn om het rotsblok was losgegaan en ik dus dwars tussen de andere boten dreef. Ik in mijn onderbroek naar buiten en de lijn binnengehaald. Ik was even bang dat ze de lijn gepikt hadden, want dat schijnt ook nogal eens te gebeuren, maar dat bleek niet het geval. Het slapen ging de rest van de nacht wat moeilijker, omdat de boot regelmatig dwars op de golven lag en aardig heen en weer zwiepte.

Omdat we zo onrustig lagen heb ik maar niet meer gesnorkeld en om 08:30 uur heb ik de mooring losgegooid en op weg gegaan. Het was evenals de vorige dag weer recht tegen de wind in en dus motoren. Nu heb ik het zeil helemaal niet op gehad en ben al motorend naar de Rodney Bay gevaren. Onderweg mooie plekjes gezien en in Castries, ik geloof de hoofdstad van St. Lucia lagen wel 3 grote cruiseschepen en een 4e voor anker. Wat een drukte daar.
In Rodney Bay heb ik voor de Marina gekozen, want ik loop in en uit de boot en moet een oplossing vinden voor de accu’s. Nou was ik daar in de winkel en vroegen ze me van alles, waar ik geen antwoord op weet dus komt er morgenochtend een specialist om de installatie te bekijken en de accu’s te testen. Daarvoor moeten de accu’s maximaal geladen zijn. Het liggeld valt alleszins mee en is niet meer dan wat ik in die natuurbaai betaalde. Dan is een vaste plaats wel wat geriefelijker. Ook het inchecken bij de customs en immigrations ging hier sneller. Je kunt duidelijk merken dat het naarmate je Noordelijker komt allemaal wat beter is geregeld (voorzichtige ervaringsconclusie). Ik heb ook prachtig gelegen hotels gezien en hier in Rodney Bay is het een en al hotels en appartementen. Het is hier wat vlakker en minder ruig bergland. St. Vincent was overigens wel heel erg ruig, zeker ook in het Noorden, waar je zo uitkijkt op de Soufriere, de vulkaan. Ik blijf hier twee nachten en dan vaar ik door naar Martinique. Vanaf hier schijn je beter te kunnen zeilen. Daar verheug ik me erg op.

Inmiddels zijn de accu’s getest en gewoon goed bevonden. Dus ik hoef geen nieuwe accu’s te kopen. De voltmeter op het display en op het instrumentenpaneel geeft te weinig aan. In de accu’s zit minimaal 0,7 volt meer stroom dan de voltmeter aangeeft. Dat heeft ons de hele weg parten gespeeld. Geeft de voltmeter 11,3 V aan, dan blijkt er nog minstens 12 V in de accu’s te zitten. Volgens ‘Regis’, de specialist in Rodney Bay, komt dat door de dunne stroomdraadjes naar de meters, zodat daardoor zo’n 0,7V verlies optreedt. Je moet het allemaal maar weten. Blijkt ‘Regis’ ook nog B&G dealer te zijn en mijn stuurautomaat de kunnen voorzien van nieuwe koolborstels. Is dat ook weer geregeld.

Zaterdag de 2e februari vertrek ik naar Martinique. Ik hou jullie op de hoogte.

17 – 21 januari 2008
Na enkele rustige dagen op Carriacou begon het toch weer te kriebelen en zeilden we, na het gebruikelijke uitklaren en de laatste boodschappen, naar Bequia (zeg:Bekwee). Het was wederom hoog aan de wind, dus we hielden de motor bij. Ook omdat de afstand toch een goeie 30 mijl was en we pas tegen de middag waren vertrokken en voor donker op ons plaatsje wilden liggen.

Over de zeiltocht valt alleen te zeggen, dat we met de motor bij op gereefd grootzeil en genua constant 7 knopen liepen, dat we het laatste stukje stevig door de stroom werden weggezet en geen vis hebben gevangen. Bij aankomst in de Admiralty Bay op Bequia werden we begroet door enkele boatboys, die ons een mooring aanboden. Nu werd daar in de pilot al op gewezen, dus we waren alert en hebben eerst geprobeerd zelf te ankeren. Maar voor Port Elisabeth ligt er weinig zand op de bodem. De orkaan Lenny heeft enkele jaren geleden al het zand weggeblazen en de houdbaarheid van mijn CQR anker is slecht in deze bodem. Dus toch maar aan een mooring. Wel voor 40 EC$ en dat is best een hoop geld. Maar goed het plekje was mooi. Overigens kun je voor Princess Margareth Beach wel goed ankeren en dat hebben we dan ook gedaan. Wel lig je daar meer in de wind en dus minder rustig, maar het plekje is daar ook paradijselijk.

Bequia is een aanrader. Leuk stadje, prachtige stranden, prachtig eiland, veel leuke kroegen met regelmatig live muziek. Hier hebben we een rondtoer over het eiland gemaakt met “Fatman”. Dit is een boomlange, uiterst magere, vriendelijke zwarte man, die een pickup truck als taxi heeft en je rustig het eiland overcrosst. Trek er maar wel 4 uur voor uit, want sneller gaat het niet. We hebben prachtige baaien gezien, een turtlefarm bezocht, bij een ‘pottery’ geweest en de moonhole’s bezichtigd. Ook hebben we een drankje gedronken in de Friendship Bay. Adembenemend mooi. De moonhole’s zijn woningen, die in de grotten zijn gebouwd. Je denkt dan van te voren “Wat mag ik nu van een grottenwoning verwachten”, maar dan kom je toch in een paleis. Allemaal terrassen, huiskamers, slaapkamers, die in elkaar overlopen en mooi!!! Met schitterende vergezichten vanaf die terrassen. Nee ronduit fantastisch!

Bequia is een plaats waar je niet te snel weer weg moet gaan. Hier moet je echt wat langer van genieten en dat doen wij dan ook.

Vlak langs de kust, onder Sandy Island langs door de Estelle Bay en langs de riffen varen we voorzichtig naar Hillsborough. Allemachtig wat is het hier mooi. Sandy Island is precies dat zandplaatje met die paar palmen, die ik op mijn bureaublad heb staan van mijn laptop. Dat is dat nog eens in het echt zou mogen zien. In de verte zien we Hillsborough liggen, maar er liggen geen schepen voor anker. O, wacht toch een paar. Wat is dat nu? Ik verwachtte dat het daar een stuk drukker zou zijn. Het dorpje is zeker drukker, maar de ankerplaats is wat onrustiger dan in Tyrrell Bay, dus dat zal wel de reden zijn dat er maar weinig jachten liggen. S’Avonds hebben we genoten van het uitzicht op het dorpje, van een goede maaltijd en een goed glas wijn en zijn we na het eten in de cockpit in slaap gevallen. Om een uur of 12 werden we wakker en hebben we onze kooien opgezocht.

De volgende dag zijn we de lokale economie wat gaan versterken. We gaan morgen weer verder.

Boven Grenada liggen de Grenadines. Pareltjes in een turkooise zee, die stuk voor stuk het bezoeken waard zijn. Onze eerste stop is de Tyrrell Bay op Carriacou. We zijn bijtijds vertrokken vanuit St. Georges, want het is toch wel zo’n 6 uur varen. In ons geval moest dat op de motor, want je moet een beetje onder de kust blijven van Grenada en dat was pal tegen de wind in. Boven Grenada krijgt de Oceaan haar invloed met hogere deining, wind en stroom. Bovendien kregen we ook nog een fikse bui te verwerken, want het is hier niet altijd zonneschijn. Het regent ook regelmatig. Na iedere bui schijnt wel weer snel het zonnetje, dus wordt alles weer droog.

De Tyrrell Bay is goed binnen te varen, als je de kaart maar goed bestudeert. Het is er druk met jachten, waarvan sommigen er al maanden liggen en aan de kop is een mooi zandstrand. Hier zie je goed hoe de locals wonen en werken. Allemaal heel basic, maar de mensen lijken heel tevreden en zijn heel vriendelijk.

Wij vonden het wat stil in de Tyrrell Bay en verwachtten dat het aan de andere kant bij Hillsborough wat levendiger zal zijn. Dus gaan we de 13e ankerop om naar Hillsborough te varen.

Gisteren zijn we door St. Georges gekomen op weg naar de watervallen en we vonden de stad heel levendig met een mooie ankerbaai. Daar willen we ook wel even naartoe, dus we zijn in de loop van de ochtend ankerop gegaan en naar St. Georges gevaren. Dit is maar een klein stukje, dus met 2 uurtjes motoren konden we ons anker uitgooien in de stad.

Er lagen nog 2 Nederlandse jachten in de stad voor anker, de Leviathan van Peter en de Beagle van Martin Kerkmeer. Met beiden even een babbeltje gemaakt. Zowel Peter als Martin cruisen al meerdere jaren in de Caribean en dat is heel goed te begrijpen. Er zijn zoveel mooie plekjes, dat je in 1 seizoen, zoals wij doen, lang niet alles kunt zien.

De 11e houden we een rustdag. Lekker een beetje door de stad slenteren, een drankje drinken op een terras van de nieuwe Marina, geld halen bij de automaat en ’s avonds gamba’s met knoflook eten op het terras van de Grenada Jachtclub. Hier en daar spelen bands en dat gaat de hele nacht door.

De boodschappen haal je bij Foodland, dat aan de baai ligt met een eigen dinghy steiger.

Wat gaan we doen vandaag. In de pilot en in de foldertjes, die we de dag ervoor hadden verzameld, worden excursies aangegeven, waarin wij wel interesse hebben. Op CH 68 kun je de uitvoerders bereiken. Maar mijn geroep op de marifoon vanmorgen had geen enkel resultaat. Dus dan zelf maar op onderzoek.

Nadat het hele ritueel van zwemmen, ontbijten, opruimen, spullen pakken, etc. was gedaan, en het inmiddels 11 uur was, zijn we op pad gegaan met de bijboot met peddels naar de Prickly Bay Marina.

Vandaar lopend richting de bushalte, maar onderweg kregen we een lift aangeboden. Dat was maar goed ook, want het was nog een verrekte eind lopen naar die bushalte, en welke moet je hebben????

Afijn een wederom heel aardige ‘local’ hielp ons op weg en we zaten in de bus naar St. Georges, de hoofdstad van het eiland. Toen we vertelden dat we eigelijk naar de watervallen wilden, vertelde de chauffeur ons daar wel heen te willen brengen en de verdere dag wel bij ons te willen blijven. Uiteraard tegen betaling. We hebben zijn aanbod om ons te brengen aanvaard, maar we wilden onze dag verder zelf invullen en hebben hem bij aankomst bij de watervallen betaald en voor verdere diensten bedankt.

De watervallen zijn een toeristische attractie van de eerste orde en daar vind je dus prachtig uitgedoste mensen, die zich tegen een ‘contributie’ willen laten fotograferen, mensen die kruidenstrengen verkopen, die je op de WC kunt hangen en na 3 maanden als ze zijn uitgewerkt, weer opnieuw in het water kunt leggen en dan blijven ze in totaal wel 3 jaar geuren, mensen die gekoelde dranken verkopen en allerlei verkopers van snuisterijen. Een gekrioel van mensen, vooral als er cruiseschepen in de haven liggen en die 1000- en mensen op het eiland worden losgelaten, zoals toen wij er waren. Bij de waterval zelf springen jongens van boven tegen betaling in de poel. Je kunt dan een foto maken. Ze hebben zich aardig georganiseerd, want het is een heel team van acquisiteurs, kassiers en springers en al het geld wordt in een grote doos verzameld en later, neem ik aan, verdeeld. Met één van die jongens hadden we een alleraardigst gesprek over zijn werk, onze zeiltocht en zijn toekomst. Hij wou wel mee naar Nederland, maar ik hem ervan overtuigd dat hij daar niet gelukkiger zou worden.

Na ons bezoek aan de waterval hebben we een bus genomen naar St. Georges. Met een bloedgang denderde de bus (allemaal kleine Toyota en Nissan busjes), vol met mensen over de smalle bergweggetjes naar de stad. St. Georges is een kleurrijke, drukke stad, waar vriendelijke mensen hun uiterste best doen hun waar te verkopen.

Na een bezoek aan het Fort St. Georges, hoog boven de stad en met een fenomenaal uitzicht, hebben we weer een bus gezocht die ons naar Prickly Bay kon brengen. Op de boot aangekomen hebben we ons tegoed gedaan aan de in de stad gekochte vis met wortelen en rijst.

En zo was er weer een schitterende dag voorbij met veel prachtige indrukken.

Na aankomst in Prickly Bay eerst een goede ankerplek gezocht. Eerst op 10 meter water en dat voldeed niet. Toen wat verderop in 7 meter water en dat voldeed. Later bleken we toch een eind weggezet te zijn, terwijl ik het anker snorkelend had gecontroleerd en hebben we opnieuw geankerd. Nu liggen we wel vast.

Om een uur of 10 de immigrations en de customs opgezocht. Die blijken hier op hetzelfde kantoortje te zitten, dus dat is wel zo handig. Na het invullen van talloze papieren werd en het betalen van $ 35 US werd ons een prettig verblijf toegewenst en waren onze paspoorten weer enkele fraaie stempels rijker. Overigens zagen we bij het aanlanden met de bijboot weer die grote “spinnen” aan de kant, maar dat bleken kleine onschuldige krabbetjes te zijn, dus we hadden ons in Scotland Bay wellicht vergist. Om EC dollars te krijgen moesten we naar een bankautomaat, maar dat was een eind lopen, dus we hebben eerst maar met US dollars betaald.

Overigens blijkt dat vaker voor verwarring te zorgen. De lokale munt is de EC dollar, maar omdat Grenada zo onder de invloed van de Amerikaanse toerist is gebruiken ze de US en de EC dollar lekker door elkaar heen. Dus elke keer vragen, want het scheelt nogal wat. ( 1 US$ is 2,67 EC$)

Omdat we tijdens de oversteek niet veel hebben geslapen, zijn we eerst maar naar de boot teruggegaan, hebben een broodje genomen met een rummetjecola (wat een combinatie hè) en zijn daarna wat slaapuurtjes gaan inhalen. Lekker in de kuip onder de Bimini.

Rond een uur of 4 met de bijboot, zonder peddels, naar de Island Marina aan de andere kant van de baai, want daarvandaan was het een kortere afstand naar de bankautomaat. Heen was een interessante wandeling. We hebben geld gepind en de terugweg dankbaar een ritje met de taxibus aanvaard. Aangekomen bij Island Marina eerst maar een Caribje en een Margaritha genomen bij “Big Fish”, een idyllisch aan het water gelegen restaurant. Inmiddels was het donker geworden en moesten we de weg naar een (onverlichte) Brut zien terug te vinden. En wat gebeurde onderweg ? …………….. Geen benzine meer in het tankje van de buitenboordmotor en geen peddels. De afstand was best groot. Gelukkig bleek een Zuidafrikaan op een boot van de Nederlandse Antillen bereid ons een scheutje benzine te lenen, zodat we het laatste stukje weer op de motor konden varen. Om het hele stuk met je handen te roeien, was toch wel een hele opgave geweest. Wij weer hoor. Toen ik wegvoer zonder de peddels dacht ik er gelijk aan. “Stommerd, je moet altijd je peddels bij je hebben, want als je motor een uitvalt, dan kun je nog roeien”. “Het zal deze ene keer toch niet gebeuren hè”. Maar het gebeurde dus wel. Nou ja, weer een leermoment en de volgende ochtend gelijk de peddels op de bijboot vastgemaakt. Zo maak je wel wat mee.

De maandag hebben we gepland om de gevulde gasflessen op te halen, uit te klaren, nog wat boodschappen te doen en de e-mail bij te werken. ’s Middags om 16:00 uur zouden we vertrekken voor de overtocht naar Grenada. Een afstand van ca. 80 NM. s’ Nachts hebben we aan een mooring gelegen in de baai. (Waarom hebben we dat niet veel eerder gedaan?). s’Morgens met de bijboot boodschappen doen en allerlei andere dingen. De gasflessen waren weer gevuld, dus nu hebben we voor de eerste 3 maanden gas genoeg aan boord. Bij het aansluiten van de gasflessen zag ik dat de gasslang eigenlijk moet worden vervangen, dus wij naar Budget Marine voor een gasslang. Niet te koop. Misschien bij Powerboats. Ook niet. Verderop, ook niet. Nou dan maar in Nederland kopen als ik in maart terugkom, want kennelijk doen ze hier niet aan gasslangen vervangen. Op mijn verzoek bij Crewsinn om nog even van hun wifi gebruik te mogen maken (tegen betaling) werd afwijzend gereageerd, want ik lag nu niet meer in hun haven en dan verkopen ze geen dagen. Heb ik daarvoor nu bijna 3 weken bij hun gelegen? Dan maar even bij Powerboats op de internetzolder gewifi-ed en dat ging prima. Toen naar de Immigrations. Op weg daar naartoe werden we overvallen door weer zo’n tropische regenbui. Gelukkig konden we even schuilen, want anders waren we tot op de laatste draad zeiknat geweest. De Immigrations was weer een hele toer. Omdat Greet in haar paspoort een stempel had staan van Tobago als een toerist en de ambtenaar, waar we ons meldden de dag van haar aankomst in Trinidad, had verzuimd een aantekening op de crewlist te maken, moesten we $ 75 TT betalen. Veder was iedereen erg aardig en wensten ons een goede reis.

Om 16:30 uur hebben we losgegooid van de mooring voor de overtocht naar Grenada. Ook de Janus, een Amerikaans zeiljacht van Bill en Trudy, die mij geholpen heeft met de digitale kaarten en de Hulda van het Zweedse paar, waarmee we ook Oud en Nieuw hebben gevierd, vertrokken tegelijkertijd. Ik vond het best wel even spannend, want door de ervaringen van de heenreis moest ik best wel weer even wat vertrouwen krijgen in de Brut. Het gezamenlijk uitvaren vond ik derhalve wel geruststellend.

We kwamen nu door dezelfde doorgang (Boca) als op de heenweg. Toen stond er geen wind en hadden we een sleep nodig, nu stond er een behoorlijke bries en werkte de motor ons daar prima tegenop. Aan de oceaanzijde van de Boca stond een verwarde zee, die werd opgezwiept door de wind en de stroom. Om even een stukje hoogte te winnen voeren we op de motor eerst een mijltje met de kustlijn mee, totdat we in rustiger water kwamen. Daar het zeil gezet en op koers gegaan naar Grenada. Al snel werd het donker en snelde de Brut vooruit op 1x gereefd grootzeil en gereefde genua aan de wind met 15 knopen ware wind.

Na enige uren waren we tientallen mijlen gevorderd en na het passeren van de boorplatforms die zo’n 25 mijl uit de kust staan, begon ik mij af te vragen of we niet veel te vroeg op Grenada zouden aankomen. Met die snelheid zouden we ’s nachts om 4 uur al voor de Prickly Bay liggen, terwijl ik die juist bij daglicht wilde binnenlopen. Dan maar verder reven. Tot zover dat de stuurautomaat haar werk nog bleef doen. Toen liepen we nog zo’n 5 knopen. Maar ……. De tegenstroom hielp ons een handje, want met de NE wind begon ook een 2 mijl tegenstroom te lopen en die remde ons aardig af. Zozeer zelfs dat onze koers pal in de wind kwam te liggen en we dus de motor moesten bijzetten om de koers naar Prickly Bay te kunnen houden.

Om 08:00 uur kwamen we daar aan.

Greet heeft de hele nacht in de kuip geslapen. Ik ben op een gegeven moment lekker in mijn mandje gaan liggen. Het was heel stil weer, een prachtige heldere lucht zonder wolken en om 07:00 uur was het weer “vissendisco”. Nu zag je wel de bodem en was het water een stuk helderder dan in de middag. Greet heeft voor het eerst in haar leven gesnorkeld en zo hebben we de bodem rondom de boot verkend. Veel was er niet te zien. Een licht begroeide bodem van hard zand, waarin het anker maar moeizaam vastgreep.

Om 14:00 uur trok het dicht en viel de regen met bakken naar beneden. Een uurtje later was het echter weer kraakhelder en zijn we teruggegaan naar de Chaguaramas Bay om de volgende dag uit te klaren.

Over die namen val je. Chaguararace blijkt vroeger een eiland te zijn geweest waar Lepra patiënten werden verpleegd. Het eiland ligt een zestal mijlen van het vasteland verwijderd en is geheel verlaten.De huizen/gebouwen van de artsen, de nonnen en de patiënten staan er nog wel, maar het geheel is niet meer in gebruik en dus danig in verval. De tropische flora overwoekert het ten dele en ik neem aan dat de huiskamers thans in gebruik zijn bij 100-en dieren. Het geheel is in grote tegenstelling tot een ander eiland, dat je op de weg naar dit Lepra-eiland passeert, en waar prachtige villa’s met alles erop en eraan lieflijk aan zee tussen het weelderige groen staan gedrapeerd. Sommige villa’s zijn van grote allure, filmsterren waardig en misschien wonen die er ook wel.

De baai van Chaguagarace is geweldig. Tientallen ankerplekken, rustig water, wederom niet zo helder, maar wel lekker van temperatuur, dus nadat het anker had vastgegrepen heerlijk zwemmen. Omdat er regelmatig zware windvlagen de baai inkwamen heb ik nog een 2e anker gezet, zodat we goed vastlagen. De antifouling heeft haar werk goed gedaan en alleen die stukjes, die niet goed waren behandeld waren aangegroeid, zoals de boegschroef. Die moest ik met de achterkant van de afwasborstel goed schoonschrapen. Er zit heel veel vis in de baai. ’s Avonds was het een compleet vissenfeest, die hun best deden om zo hoog mogelijk uit het water te springen. Allemaal vis van ca. 20-30 cm en vele honderden. Toch wel lullig, want ik had op de heenweg mijn hengeltje uitgegooid en dus niets gevangen. Op een gegeven moment hebben we naar een show gekeken van Pelikanen, die aan het vissen waren. De grote vogels, kwamen op redelijk hoogte aanvliegen, maakten een duikvlucht en op het allerlaatste stukje lieten ze zich naar beneden vallen en hap ……. daar zat weer een vis in die grote bek. Hap, slik weg en weer airborne voor de volgende aanval.

’s Avonds zagen we in het donker allerlei lichtjes tegen de bergwand. Heel vreemd, want het eiland is onbewoond. Dat moeten welhaast oogjes zijn geweest van dieren in de bomen. Welke dat kan ik niet zeggen, want daarvoor schiet mijn kennis van de diersoorten te kort. Heel apart, dat was het wel.

In de verte keek je op de Chaguaramas bay, waar we heel zwak de disco konden horen.

Weer heerlijk buiten geslapen.

Het was moeilijk om afscheid te nemen van het comfortabele CrewsInn Marina complex in de Chaguaramas Bay in Trinidad. Wat wil je dan ook. Een Marina met alles erop en eraan, zwembad erbij onder de palmbomen, restaurants in de omgeving en de supermarkt in de buurt. Airconditioned toiletten en douches. Het was prachtig.
Alle werkzaamheden waren gedaan, de boot is in orde en het werd tijd om de trossen weer eens los te gooien.

Om een beetje te wennen aan het varen en ook de boot even te testen, zijn de eerste bestemmingen in Trinidad. Scotland Bay is zo’n bestemming. Gelegen in het uiterste Noordwesten van het vasteland van Trinidad, volkomen beschut en midden in de jungle. Zwaar beboste heuvels, waarin allerlei vogels en andere dieren wonen. Ook apen. We hebben ze niet gezien, maar wel gehoord. Een roep vergelijkbaar met een windvlaag, maar een toonladder lager.

Om 15:00 uur voeren we de baai in en ankerden we tussen enkele andere schepen op zo’n 10 meter diepte. Om de ligging van het anker te controleren ging ik met snorkel en zwemvliezen te water, maar het water was te troebel en 10 meter was me te diep om te duiken, dus we moesten het er maar op wagen. Hoewel het water erg rustig was in de baai, kwamen er wel regelmatig windvlagen (niet die van de apen) die de houdbaarheid van het anker behoorlijk testten, maar we lagen goed vast.

We liggen vlakbij een strandje, waar het een ongelofelijke rotzooi is van achtergelaten afval van mensen, die daar zijn geweest. Kennelijk is het strandje een gewilde plaats, want om een uur of 6 ’s avonds, toen het al donker werd arriveerde een Trinidiaans gezin, die daar het weekeind ging doorbrengen. Met behulp van kunstlicht werd een dekzeil over een stuk tussen bomen gespannen touw gedrapeerd, een grondzeil neergelegd en de rotzooi om hun provisorische tent opgeruimd. Een kampvuur zorgde voor de rest.

We hebben in de kuip gegeten en omdat ik alert wilde zijn hebben we ons comfortabel in de kuip genesteld en daar geslapen. Om een uur of 2 ’s nachts werd het Greet te koud en ging ze in de kooi slapen en toen het om 05:00 uur begon te regenen ben ik maar gevolgd. De boot lag nog steeds op dezelfde plaats, dus de rest van de nacht zal het dan ook wel goed gaan. Toch het ankerlicht nog maar even aan, hoewel eigenlijk niemand dat doet.

De volgende ochtend eerst even zwemmen in zeewater van 28 graden en daarna even afdouchen met de kuipdouche. Daarna ontbeten in de kuip.

Omdat we ook wel even aan wal wilden – Greet had in de verte een trap gezien – zijn we met de dinghy een stukje gaan varen. Bij de bewuste trap aangekomen liepen er vuistgrote krabben en spinnen over die trap, zodat we toch maar besloten niet aan wal te gaan. Jakkes, wat zagen die beesten er eng uit. We zijn kennelijk nog niet aan de tropische fauna gewend. Wel zijn we de kamperende familie gaan opzoeken en hebben we een babbeltje gemaakt. Wij vanaf het water en zij vanaf het land. Uiterst vriendelijke mensen, die zich kennelijk prima vermaakten op het land.

19 december 2007 – 2 januari 2008

We hadden ons waypoint op 11.0 N en 60.0 W ingesteld. Zo’n beetje tussen Tobago en Trinidad in en daarop hebben we de hele weg vanaf de Kaap Verden genavigeerd. Op dat moment wisten we nog niet of we naar Tobago zouden gaan of naar Trinidad. Onderweg hebben we de pilot van Doyle bestudeerd en de exacte aankomstplaats bepaald. Omdat stuurautomaat gerepareerd moest worden hebben we gekozen voor Trinidad, de Chaguaramas Bay. Dat bleek echter nog een dag zeilen te zijn. Hier zijn 10-tallen bedrijven gevestigd, die de service konden leveren die wij nodig hadden.

Dus bij aankomst het zeil eraf gehaald en naar de zeilmaker gebracht, de startaccu vervangen en een onderzoek gaan instellen waarom de stuurautomaat het heeft laten afweten. Voor alles hebben we een oplossing gevonden en bij Budget Marine, een grootgrutter in watersportartikelen, die in de hele Caribean haar vestigingen heeft alle benodigde kleine dingetjes gekocht.

Alles is nu weer in orde en de boot is klaar om verder te gaan.

Trinidad blijkt een pleisterplaats te zijn van 10-tallen jachten. Veel Amerikanen, Canadezen, maar ook Nederlanders en vele andere nationaliteiten hebben Trinidad uitverkoren tot 2e woonplaats. Op hun boot. Maandenlang liggen ze hier en gaan vanuit hier mooie tochten maken naar de talloze eilandjes die hier voor de kust liggen. Ook varen velen naar de prachtige Venezolaanse eilanden als Isla Margaritha, Los Rocos en Los Testigos om uiteindelijk aan te komen bij de Nederlandse Antillen.
Voor een tussentijds verblijf in Nederland zetten velen hun schip op het droge Je kunt voor anker gaan op eigen anker of aan een mooring +/- € 4,– p.n. of in de talrijke marina’s gaan liggen. Wij hebben voor Crewsinn Marina gekozen. dat is wel een van de duurdere, maar er is een hotel bij voor eventuele gasten, een mooi zwembad met ligbedden en verder alle benodigde faciliteiten. We liggen hier prima en het zal moeilijk zijn de trossen weer los te gooien

De natuur is overweldigend. Prachtige bossen, met mooie bomen en kleurrijke bloemen. Een grote verscheidenheid aan vogels en je hoort de apen schreeuwen. Als je verder het bos ingaat dan zie je ze ook. De natuur is ruig. Overal heb je uitzicht op de zee, met prachtige baaien en veel mooie ligplaatsen.

De mensen zijn vriendelijk en hulpvaardig. Met de maxitaxis kun je voor een paar TT$ (100 TT$ = € 11,15) overal naar toe. Er zijn in Port of Spain grote shoppingmalls waar je werkelijk alles kunt kopen wat je maar wilt en de prijzen voor kleding en eten zijn lager dan in Europa. Eigenlijk is alles wel wat goedkoper dan in NW Europa. Maar wat mij het meest positief overkomt is de vrolijkheid van de mensen. Men lacht, is uitbundig en ik heb nergens enige agressie gezien of onvriendelijkheid. Wel telt Trinidad dit jaar al bijna 400 moorden op een bevolking van 3,5 miljoen. Dat is veel. Men is nu al druk bezig met carnaval. Ik heb de indruk dat ze daar helemaal mee uit hun dak gaan. Het carnaval in Trinidad is dan ook wereldberoemd. Zoals het er nu naar uit ziet, maak ik het carnaval in Trinidad niet mee, omdat we verder naar het Noorden gaan. Maar ook op de andere Caribische eilanden wordt carnaval uitbundig gevierd.

De komende week gaan we eerst wat dagtochtjes maken naar de mooiste plekjes van Trinidad en de direct omliggende eilanden. We gaat onder meer naar Scotland Bay. Een natuurgebied, waar de flora en fauna overweldigend is. Verder nog wat andere eilandjes. Aan het eind van de week vertrekken we naar Grenada, een tocht van ca. 90 mijl. Daarna volgen de Grenadines, Bequia en zo verder tot Martinique. Maar dan is het al eind van de maand januari.

Oud en Nieuw vieren stelt niet zoveel voor in CrewsInn. Wij hebben met een aantal medezeilers geboekt voor het Nieuwjaarsdiner tegen een pittige prijs in de veronderstelling dat we ook inderdaad Oud en Nieuw daar gingen vieren, maar om 22:00 uur ging het restaurant dicht. Daar stonden we dan. Uiteraard zijn we nog even naar de boot gegaan en om 24:00 uur elkaar uitbundig een Gelukkig Nieuwjaar gewenst. We hebben nog naar een paar vuurpijlen gekeken en dat was het dan. Oud en Nieuw 2008 in De Chaguaramas Bay. Een aparte ervaring.

Greet vertelt:

Na een lange reis van 15 uren ben ik dan nu op Trinidad. De reis was heel plezierig voor al het stuk van Tobago naar Trinidad. Dit stukje, wat maar 25 minuten duurde, vloog ik met de lokale bevolking van de eilanden, ik was een van de weinige blanke mensen in dit kleine vliegtuigje met propellers en de enige van alle passagiers die via Suriname naar Tobago vloog.

Over een half uurtje gaan Ben en ik naar het Crews Inn restaurant waar wij een diner hebben met de zeilers uit de haven. Daar vieren wij het oud en nieuw.

Daarom wil ik nu even voor een ieder die het logboek inziet een voorspoedig en gezond 2008 toewensen . In Nederland is het al bijna nieuw jaar als ik dit schijf.

Het is een warme avond 28 graden, wij zijn luchtig gekleed maar wel in avondkleding. In de verte hoor ik al een band spelen en zingen.

Wij maken er een fantastische avond van Ik hoop dat jullie dat ook allemaal zullen hebben.

Uit het gedetailleerde verslag van Carla blijkt goed hoe we het hebben gehad. Het zou sowieso een zware oversteek zijn geweest met die wind, maar het niet werken van de stuurautomaat en later het niet meer kunnen laden van de accu’s heeft ons geweldig opgebroken.

Wat de reden is van de niet-werkende autopilot weet ik nog niet. Woensdag zijn we aangekomen en ik heb alles uit elkaar gehaald en alle mogelijk checks gedaan. De ‘drive’ van de autopilot heb ik net opgehaald en die ga ik z.s.m. monteren. Mogelijk is dan het probleem opgelost, want de drive deed het inderdaad niet op de boot. Toen ik ‘m echter had gedemonteerd en de reparateur ‘m testte, toen deed ie het wel. Afijn hij is schoongemaakt, maar koolborstels hebben ze hier niet, dus dat moet ik nog oplossen. Dat de motor niet meer startte lag aan de startaccu. Die gaf nog maar 5 Volt, dus die is nu vervangen.

Het is om helemaal dol te worden van het feit dat die dingen stuk gaan op deze reis. Ik vaar al 2 jaar met de Brut en heb nooit problemen. Ga vervolgens op reis en zit dus in totaal zo’n 20 dagen met de hand te sturen. Met z’n tweeën ieder 12 uur per dag. In die andere 12 uur wordt er gesleuteld, gegeten, gekookt, thee/koffie gezet en nog wat geslapen. Ik schat in dat we gemiddeld niet meer dan 4 uur per dag hebben geslapen en zo’n 16 uur per dag hebben gewerkt. Wel even een andere invulling dan je zou verwachten met zo’n oceaanreis in de passaat. Gelukkig weet ik dat het ook veel ontspannender kan, want tijdens mijn reis naar Brazilië enkele jaren geleden hebben we het heerlijk rustig gehad.

Wel heeft bovenstaande mij geleerd dat je voor een dergelijke reis eigenlijk 2 stuurautomaten nodig hebt (bij voorkeur 1 mechanisch), dat je een handheld marifoon op batterijen en een handheld GPS extra moet hebben. Dat je boot moet beschikken over een voetpomp om het water uit de tanks te krijgen, want door het stroomprobleem werkt de elektrische waterpomp niet meer. Ook is een zeewaterpomp geen overbodige luxe, want daarmee kun je de afwas spoelen. Ook is een 2-man crew weinig. Het kan, maar 3 (of meer) is beter. Nu is dit schrijf denk ik ook aan de “Elan”, die voor ons binnen is gekomen in Trinidad en helemaal alleen heeft gezeild en ook veel problemen heeft gehad.

Het slechte weer schijnen we te danken te hebben gehad aan de tropische storm Olga, die noordelijker van ons op enkele eilanden een chaos heeft geschapen.

Goed we zitten nu op Trinidad. Een echt zeilersparadijs met 10-tallen technische watersportbedrijfjes en marina’s. Er zijn winkels en restaurants in overvloed. Alleen het weer werkt niet mee. Er valt veel regen. Vandaag al de hele dag. Gelukkig is het er warm, maar door de regen kun je geen luiken opendoen, dus het is broeierig warm binnen.

Wanneer ik verderga, weet ik niet. Eerst moet alles goed werken. Nu speelt Kerst ons parten, want heel veel bedrijven zijn vanaf vandaag tot 2 januari gesloten. Ik hou je op de hoogte.

Het aanvaren van Trinidad hebben we gedurende de nacht samen gedaan, het regende en er was weinig zicht, dus dan wil je dat klusje wel samen doen. Uiteindelijk hebben we beiden niet geslapen. Terwijl we langs de kust van Trinidad voeren zijn we in weinig tot geen wind gekomen. Uitgerekend op het moment dat je die wind nodig hebt laat ze het afweten. We moesten een zeestraat door en zonder wind en motor loop je het risico om op de rotsen te lopen. Dit was voor het eerst dat ik Ben echt gespannen gezien heb. Terwijl we het straatje invoeren hebben Ben en ik letterlijk hardop gepraat tegen de wind en haar gesmeekt of ze voldoende wou geven zodat we het zouden redden. Maar in plaats van wind kwam er een sportvisbootje (met 2 x 200 PK achter het hek) voorbij dat ons een sleep naar de haven gegeven heeft. GELUKKIG!!!!!!!!!!!

We hebben het gered en het is hier overigens wonderschoon, ik zie zoveel moois en het ruikt hier ook lekker

Rond het middaguur kwam er een school van wel zeker 30 dolfijnen voorbij, wat blijven het toch bijzondere beesten. Vlak daarna kregen we een fikse regenbui op ons dak, de hele lucht werd zwart, zo eentje die je eigelijk alleen maar op het IJsselmeer verwacht, nou hier zijn ze dus ook. We zien de eerste contouren van Tobago, wat een ontzettend fijn gezicht is.

’s Nachts hebben we veel rainshower gehad. Er was uiteindelijk weer snoeiharde wind en het schip werd telkens opzij gezet door de golven. Geloof me dat is echt niet grappig. Heb me bedacht dat bloemschikken of een beetje tuinieren ook een hele leuke hobby kan zijn. Rond 06.30 zag ik een ander schip ( Ben en ik hebben de afspraak dat ik hem dan roep) en heeft Ben het roer overgenomen.

Gedurende de dag heb ik wat langer aan het roer gestaan zodat Ben weer wat slaap kon inhalen. Rond 17.00 uur zijn we gaan bijliggen, heeft Ben pannenkoeken gebakken en hebben we eindelijk weer eens samen kunnen eten. Was erg leuk, alleen jammer dat door een heftige golf Ben onderuit ging in de kajuit, gelukkig had hij geen letsel, want dat is zo ongeveer wel het laatste dat we kunnen gebruiken.

Rond de avond vertelde Ben mij dat we nog één dag en één nacht langer op zee zouden zijn omdat we beter naar Trinidad kunnen gaan dan naar Tobago. Dit ivm met de scheepsrepair faciliteiten die op Trinidad aanwezig zijn. Nou dames en heren dat was op dat moment een beetje teveel voor deze Dame. Ik ga maar even niet in op de details, dat komt wel een keer tijdens een goed gesprek, onder begeleiding van een borrel, en sowieso schat ik jullie voorstellingsvermogen best hoog in, maar….. ik was oprecht vergeten hoe vreselijk heftig ik kan vloeken.

Uiteindelijk ben ik maar gaan slapen, na zo’n vier uurtjes slapen was ik weer enigszins de oude en had ik me neergelegd bij de beslissing.

De zee is erg rommelig het lijkt wel een rollercoaster waar we inzitten, leuke attractie voor Six Flags of de Efteling, had ik me zo bedacht. De onrustige zee schijnt te maken te hebben met de equatoriale stroom die hier stroomt, …………..ik vind het allemaal prima.

De barometer die aangeeft wat de wind gaat doen is twee MB gezakt dus dat betekent dat de wind weer gaat toenemen. Tijdens de nachtwacht vlogen er twee vliegende visjes in de kuip, grrr. Ik ben dan misschien dapper genoeg om een oceaan over te steken maar om die visjes dan op te pakken en ze terug te gooien in de zee ontbreekt mij toch iedere moed (watje).

Wind viel gedurende de dag, relatief gezien dan, wel mee, maar ja mijn referentiekader wordt tenslotte ook maar bepaald door wat ik tot nu toe ervaren heb.

Zit weer helemaal lekker in mijn vel en stond vanochtend zelfs te zingen aan het roer, niet erg hard natuurlijk omdat Ben aan het slapen was. Hij had een zware nacht gehad en moest echt even bijslapen. Nadat Ben wakker werd en de motor wou starten (we hebben waarschijnlijk te lang gewacht met het starten) deed deze het echt niet meer. Dus wederom ben ik met het vullen van flessen water begonnen. We hebben besloten om alle elektriciteit gedurende de dag uit te schakelen en één keer per dag de elektriciteit aan te doen zodat we kunnen controleren of we nog goed op koers liggen. Als we straks in de buurt van Tobago zijn, is het belangrijk dat we kunnen beschikken over navigatie en marifoon, vandaar dat we nu proberen zoveel mogelijk uit te sparen. We varen ‘s nacht nu ook zonder toplicht omdat deze de meeste stroom gebruikt, waardoor we niet zichtbaar zijn voor andere schepen. Maar ja……………… er zijn toch geen andere schepen in de buurt en als ze er wel zijn dan zien wij ze wel en kunnen dan met de schijnwerper het zeil verlichten, zodat we zichtbaar zijn. Ben zo ondertussen redelijk gewend geraakt aan allerlei tegenslagen (gek hé) en tot mijn eigen verbazing onderga ik dat dan maar met een bepaalde gelatenheid, zo iets van: “het is niet anders” dus dan maar effe slikken en doorgaan.

We hebben rond 04.00 ‘s nachts de boot weer bijgelegd en zijn gaan slapen, we konden allebei zo ongeveer niet meer op onze benen staan, in hoeverre dat dan überhaupt mogelijk is op een boot, maar dat even terzijde.

Rond 9.30 zijn we weer gaan zeilen en werden we om 13.30 nog even overvallen door een pittige regenbui. En ik maar denken dat het hier altijd mooi weer is. Rond vijf uur nam de wind wat af zodat die om 18.30 weer vrolijk kon toenemen. Merk dat ik gespannen ben voor de eerst nachtwacht, het weer is zo ongeveer hetzelfde als gisteren (voordat de storm kwam). Na enige relativerende woorden van Ben was ik wat minder gespannen en voelde ik me weer zeker genoeg.

Ben had ’s nachts via de marifoon contact met een vrachtschip dat ons passeerde, dit is het eerste schip dat we in dagen zijn tegengekomen. Volgens degene met wie hij contact had was de weersvoorspelling gunstig, het zou zo ongeveer 20 knopen wind zijn. Geen idee waar deze man z’n informatie vandaan gehaald heeft maar zo rond 21.30 uur zijn we in een mega storm gekomen die wel tot 38/40 knopen wind maakte. We hebben alle zeilen naar beneden gehaald, zijn gaan bijliggen en hebben gewacht tot de storm was gaan liggen. Rond 01.45 zijn we weer gaan zeilen met een kleine fok op.

‘s Nachts windbuien tot en met 30 knopen. Af en toe moeten we weglopen voor de wind zodat we de boot in de hand kunnen houden. De lijnen van het eerste en het tweede rif op de giek beginnen te schavielen (rafelen), dus we hebben op de lijn van het tweede rif een stuk slang geschoven zodat deze lijn niet verder schavielt, tja……. je wordt vanzelf creatief op zo’n boot .

Zag rond twee uur op ongeveer 75 meter afstand een walvis passeren, behoorlijk indrukwekkend.

Omdat de nachten op dit moment mij nogal opbreken stelde Ben voor om de tijden dat we ’s nachts wacht draaien aan te passen. Dat betekent dus dat ik drie uur slaap en dan twee uur wacht draai en dat ik ter compensatie overdag meer uren aan het roer ben. Ik vind dit echt zo lief, natuurlijk gaan we wel kijken of het voor Ben ook werkt, anders gaan we weer terug naar twee om twee uur.

Het weer wordt weer heftiger, de wind neemt toe tot 30 knopen, het is op dit moment behoorlijk heftig om het roer te houden, geen voetjes werk dus.

Gelukkig had Ben ergens onderweg een helder inzicht en kwam hij op het idee om één van de twee andere (board) accu’s door te verbinden naar de start accu van de motor. En YES………..hij doet het weer. Dat betekent dat we niet meer met overleven bezig zijn. Dat betekent dat ik mijn haren kan wassen, dat ik kan douchen en niet elke lege fles die ik tegen kom bijna dwangmatig re-fill met water.

Heb in de tussentijd een nieuw spelletje bedacht (je moet toch wat om jezelf een beetje te vermaken). Dus ik probeer te voelen waar ik precies de wind voel en of ik dan zonder te kijken op het kompas en zelfs met mijn ogen dicht koers weet te houden.

’s Nachts

Deze nacht was voor mij de meest heftige tot nu toe. Elke keer als ik wacht ging draaien was ik ontzettend aan het mopperen en zat ik mezelf behoorlijk in de weg. Vanochtend begreep ik pas waarom dat zo was en ik laat het aan jullie eigen voorstellingsvermogen over om te weten waardoor dat dan kwam. Lijkt me niet zo ingewikkeld als je weet dat er maar één moment in de maand is waarin ik dat mopper-gedrag heb.

O ja……… het was weer eens 29 knopen wind, maar ja………. daar raak ik zo ondertussen wel een beetje aan gewend.

Rustige nacht gehad waarin ik vijf vallende sterren heb gezien, we hebben beide gelukkig wat slaap kunnen inhalen.

Het weer wordt beter en het wordt met name warmer, dat is erg prettig.

Kan eindelijk met één voet sturen, begin namelijk eelt (grrrrrr) op mijn handpalmen te krijgen. Smeer me al dagen een ongeluk met handcrème (waar ik twee tubes van bij heb) maar kennelijk is dat ook niet voldoende om het te verhelpen.

Uiteraard heeft Ben de hele motor nagekeken maar niets kunnen vinden. We zijn gaan beredeneren hoeveel ampère we per uur gebruiken, hoe lang we nog elektriciteit hebben, wat we echt nodig hebben, waarop we kunnen bezuinigen, hoe lang we nog gebruik kunnen maken van de navigatie middelen, wat we gaan doen als we geen navigatie meer hebben. Ik ben alle lege flessen met water gaan vullen, want als we geen elektriciteit meer hebben dan kunnen we ook niet meer bij het water komen. We hebben berekend hoeveel water we per dag gaan gebruiken. Kortom we zijn ons zo ongeveer aan het voorbereiden om te kunnen overleven.

O ja ……de haakjes (leuvertjes) die het grootzeil bevestigen met de mast zijn op een aantal plaatsen kapot gegaan, we hebben niet de juiste maat vervangende haakjes bij ons, dus Ben heeft de eerste haakjes van het zeil gebruikt. Dat betekent dus dat we vanaf nu blijven zeilen met een dubbel gereefd grootzeil. (Nou hebben we ook niet meer nodig gehad de hele reis, dus dat kon mooi.)

Zit ontzettend goed in mijn vel, de wind is wat afgenomen, maakt af en toe nog snelheden van rond de 25 knopen, de golven zijn nog steeds zo’n 5 meter hoog. Het is me vandaag voor het eerst gelukt om van een golf te surfen. Gebeurde natuurlijk eerst spontaan en toen ik het kunstje door had heb ik me daar de hele ochtend en een gedeelte van de middag mee vermaakt, heb één keer een snelheid van 16 knopen (speed over the ground) bereikt. Erg leuk om te doen.

Ben is de hele middag bezig geweest met de stuurdoos van de auto-pilot. Leek er een tijdje op dat hij het probleem kon oplossen. Blijkt nu dat door een of andere reden het apparaat de elektriciteit niet omzet in stuurstroom.

’s Nachts om vier uur

Nadat ik de wacht had overgenomen en de motor voor de dagelijkse voeding wou starten, zei deze ook: doe het zelf maar (verdorie).

Ben heeft gekeken of hij iets kon ontdekken, maar dat is natuurlijk niet echt goed te zien zo midden in de nacht.

We hebben via de marifoon een Pan Pan (signaal voor andere schepen dat we hulp nodig hebben) uit gezet, maar kregen geen reactie terug. Dat betekent dus dat er geen ander schip in onze buurt is. Ben heeft ook nog gebeld met de Nederlandse kustwacht en ook deze bevestigde dat er geen andere schepen in onze buurt zijn, dat ze niets voor ons kunnen doen behalve dan ons een goede vaart te wensen (nou, lekker dan).

“Jeetje jongens” dit was me echt effe teveel van het goede, met andere woorden ik kon het niet helemaal droog houden. Realiseer me terdege dat dit soort dingen kunnen gebeuren maar merk ook dat mijn incasseringslontje een beetje korter geworden is.

De wind is nog steeds rond de 26 knopen en de golven zijn gemiddeld 5 meter hoog, dat is best veel, kan ik je vertellen. Ben probeert mede door contact te hebben met de monteur in Nederland om de stuurautomaat aan de praat te krijgen, wat nog niet gelukt is. We hebben afgesproken om de het wacht draaien om te zetten naar twee uur af en twee uur op, dit om krachten te sparen. We zijn allebei niet echt blij met het vooruitzicht om 11 dagen op het handje te sturen. Heb dus vandaag mijn mantra ingesteld op: dat wat is, is, en dat het weinig zin heeft om me druk te maken over dingen waar ik niets aan veranderen kan, dat ik alleen invloed heb op de manier waarop ik ermee om ga.

Bij de nachtwacht heb ik vier vallende sterren gespot en gezien het feit ik nu wel wat te wensen heb, heb ik ze allemaal zelf gebruikt .

Vandaag ging het beter met mijn draaierigheid, weet ondertussen dat het niet meer dan 1 á 2 dagen duurt.

Rond acht uur hebben we gegeten, ik had een gedicht gemaakt en een klein cadeautje voor Ben meegenomen (uiteindelijk is het sinterklaas, toch).

Om negen uur deed de stuurautomaat het niet meer en hebben we overlegd of het zinvol was om terug te keren. Gezien de wind en de stroom tegen was dit geen optie dus besloten om verder te gaan zonder stuurautomaat: heel basic; ‘zeilen met het handje’.

Tijdens de nacht (zul je altijd zien) werd de wind zo rond de 29 tot 30 knopen, dat is zo ongeveer windkracht 8, was het zicht slecht en kun je rustig stellen dat het een pittig nachtje was.

4 December vertrek
In plaats van maandag zijn we dinsdag vertrokken. De oorzaak is mede dat als je op een van die eilanden wat wilt regelen het hoe dan ook meer tijd in beslag neemt dan je had verwacht.

Voordat we het ruime sop kozen, eerst nog getankt. Daar kwam ik op het idee om de boot na te lopen, weet dat ik dit een paar dagen eerder ook al had gedacht. Blijkt de harp van de genua los te zitten. Dus die eerst maar even vervangen. Bij het verlaten van de baai van Sao Vincente werden we door twee dolfijnen begeleid, vonden we wel een mooi een teken. Terwijl we net een paar mijl onderweg zijn bedenk ik me dat we de motorolie niet gecontroleerd hadden. Heb Ben gevraagd om de olie te checken en ook deze had wat extra nodig. Toch handig die intuïtie van mij. Wat dan in deze weer jammer is dat ik er niet altijd naar luister. Leg ik een boek (The Long Way) neer, denk ik op dat moment, misschien beter als ik het ergens anders neerleg, luister uiteraard niet en het gevolg is dus ook dat het boek overboord gegaan is.

Wederom moet ik wennen aan het op zee zijn, ben ik een beetje misselijk en draaierig en kan ik ook niet slapen. Dus alle ingrediënten (lees gebrek aan slaap) om mij uit mijn humor te halen zijn aanwezig. Heb het vannacht absoluut zwaar gehad, en was zelf zodanig uit mijn hum dat ik het liefst rechtsomkeer was gegaan.

1 – 3 december 2007

In de baai liggen tegenwoordig een aantal steigers, waaraan je kunt afmeren. Het ziet er goed uit met elektriciteit en water, maar dat is slechts schijn. De elektriciteit werkt redelijk, maar water komt niet uit de kraan. Er wordt echter druk aan gewerkt en op termijn zal dat ook wel goed komen. Wij hebben er afgemeerd en dat is comfortabel, want dan hoeven we niet te roeien. Er staat veel wind en er is swell. Je ligt er dus niet erg rustig. Als je de boot voor langere tijd achter wilt laten, dan zijn extra landvasten geen luxe. De prijs is stevig. Voor onze boot betalen we € 29,- per nacht. Er zijn geen faciliteiten (douche/WC).

In Mindeloo zelf wordt druk gebouwd. Tussen de traditioneel gebouwde huizen worden prachtige huizen gebouwd en oude huizen worden (deels) opgeknapt. Hier en daar liggen straten open, maar dat heeft met vernieuwde bestrating te maken.

De mensen zijn erg aardig. De boatboys zijn nog altijd aanwezig en zijn soms vrij opdringerig. Ze willen de was voor je doen, water voor je halen, diesel voor je halen en boodschappen voor je doen. Ook verhuren ze zich als gids. Alles heel erg “vriendelijk”, maar wel tegen betaling. Wij lieten de was doen. Na enig onderhandelen kwamen we een prijs overeen van € 15,– voor een boodschappentas was. Toen we die gisteravond terug kregen, overigens keurig gewassen, wilde hij er nog € 5,– bij hebben, want ‘mi madre’ kon het voor die € 15,- niet doen. We hebben het verzoek vriendelijk doch dringend van de hand gewezen.

Ook wordt er nog veel gebedeld. Jonge jongetjes, maar ook knullen van 20+, die naast je blijven lopen en vragen om geld. Dat is soms wat irritant.

Internet is spaarzaam aanwezig. Wij hebben in de hoofdstraat een cyberrestaurant gevonden, waar we op hun netwerk konden inloggen tegen betaling. We hebben daar wel even naar moeten zoeken, maar na een bezoek aan een internetcafé, waar we na het kopen van een biertje toch niet konden internetten met de laptop, kwamen we bij dat restaurant.

We hebben leuke mensen ontmoet. Zeilers uiteraard en van verschillende nationaliteiten. Canadezen, Amerikanen en vele anderen. Toen liepen we, toevallig bestaat dus niet, Babette en Irwin tegen het lijf. Zij zijn van de Maru, die eind juni vanuit VOLENDAM zijn vertrokken voor onbepaalde tijd. Zij waren zaterdag eveneens aangekomen na het bezoeken van een aantal andere Kaap Verden eilanden. Binnenkort vertrekken zij naar Suriname. Zondagavond zijn we bij hun aan boord geweest en hebben we daarna in de Club Nautico gegeten. Buiten de deur eten is hier niet duur, alhoewel je je dat als modale zeiler niet elke avond kunt permitteren.

Vandaag gaan we “skype” op mijn laptop installeren. Met een webcam en een headset kun je dan met andere skype aansluitingen vrijwel kosteloos bellen en ben je ook nog in beeld. Ik ga het proberen en als het wat is, dan zal ik familie en geliefden vragen dat ook te installeren.

Vandaag (maandag) hopen we weer te vertrekken. Er staat een fikse bries al enige dagen en daarmee vliegen we naar de overkant. A.s. woensdag schijnt het in dit gebied nog harder te gaan waaien, dus dan moeten we zorgen enkele 100- mijlen hier vandaan te zijn.

We zullen een dikke 2 weken onderweg zijn, maar ik kan gelukkig bellen met de Iridium, dus ik laat nog wel wat van me horen.

Lieve groeten uit Mindeloo

Om 07.30 uur werd het licht en zijn we op de motor de laatste 15 mijl gaan doen. De wind was nog steeds hard. Om 10.30 uur lagen we vast aan mooie nieuwe steigers in de baai van Mindeloo. Uiteraard kun je in de baai ook voor anker liggen, maar de steigers zijn prima en je hebt stroom en water. De boatboys komen je ook hier hun diensten aanbieden, dus diesel etc. willen ze graag voor je halen. Er is nog geen toiletgebouw, maar er wordt hard aan gewerkt. Het tarief is wel pittig. € 29,- per nacht voor de Brut.

Zaterdag en zondag gebruiken we voor bevoorrading, reparatie en uitrusten, want we zijn wel een beetje slaap tekort gekomen door het vele sturen.

28 november tot en met 1 december
Woensdagochtend stond ik op om de eerste wacht te draaien en ik weet nog dat ik dacht “als het zo doorgaat ga ik me nog vervelen”. Misschien had ik het niet moeten denken want tegen de middag vond de stuurautomaat dat het tijd werd dat we zelf maar gingen sturen. En dan verandert er een heleboel in een heel korte tijd: de tijden dat je wacht draait worden minder, de tijden dat je kunt slapen worden dus ook minder, de fysieke belasting neemt toe en uiteraard ook de mentale .

Super om te merken dat Ben dan ook heel relaxed blijft en gaat bedenken hoe we dit probleem kunnen oplossen. Dus terwijl één van ons stuurde zijn we het hele mechanische systeem van de stuurautomaat nagelopen, natuurlijk konden we, nitwits die we zijn, niet ontdekken wat de oorzaak was. Ben heeft zelfs nog via de satelliet telefoon gebeld met de monteur in Nederland, maar ook deze had geen oplossing. Er bleef ons dus niets anders over om de resterende 408 mile (het totaal aantal milen was 899) met de hand te doen.

Wat jullie niet zal verbazen is dat vanaf dat moment het weer ook minder werd, de wind nam af en werd zeer variabel, ’s nachts werd het zicht minder tot bijna nihil, en het heeft zelfs af en toe geregend. Wat voor mij fijn was aan de hele ervaring was dat ik steeds beter leerde om de koers scherp te houden en zelfs momenten heb gehad dat ik met mijn voeten kon sturen (ziet er zo stoer en relaxed uit als anderen dat doen). Wat voor mij ook prettig was is dat ik mijn focus goed kon houden en daardoor erg in het moment kon zijn.

Gisterennacht kwamen de lichten van de Kaap Verden in het zicht, we wisten al via de Imray (boek met info over de Atlantische eilanden en de aanvaarroutes) dat het niet wijs was om de haven ‘s nachts binnen te varen, dit ivm met het niet consequent voeren van de kustverlichting. We moesten toen nog iets van 180 mile varen en hadden bedacht dat we dus wel zo rond het ochtenduur in de haven van Sao Vincente zouden zijn. Als het weer had meegewerkt was dat waarschijnlijk ook gebeurt, maar uitgerekend nu kregen we zwaar wisselende wind, dicht trekkende wolken en regen. Tijdens mijn wacht was ik op een bepaald moment de oriëntatie volledig kwijt, en daardoor ook de controle over het schip. Hoezo koers houden, er was denk ik (hoop ik) sprake van de alom bekende klassieker van; “één stap vooruit en twee terug”. Doordat de wind steeds meer toenam hebben we uiteindelijk het zeil laten zakken (wat bij deze wind wel wat anders is dan op het IJsselmeer) zijn we dwars op de golven gaan liggen, en hebben gewacht totdat het licht werd. Ik moet bekennen dat ik dat gedobber een volledig drama vond, ook doordat ik de afgelopen dagen zo gemiddeld niet meer dan drie tot vijf uur slaap per dag heb gehad en op dat moment ook niet kon slapen. Wat ik wel oké vind is dat ik er dan niet chagrijnig van wordt en me dan ook realiseer dat dit dus ook bij zeezeilen hoort. Nu zijn we in de haven van Sao Vincente: Mindeloo drink ik een biertje en ben ik blij dat ik voor één of twee dagen land onder mijn voeten zal voelen. We gaan straks uitvinden wat er met de stuurautomaat aan de hand is???? Tenminste dat hoop ik.

Oja……. die vliegende vissen: die zijn reuze grappig, voor wie ze nog nooit gezien heeft; het zijn net kleine zilveren muisjes die over de golven rennen, ben er vanochtend ook twee op het dek tegengekomen, wat dan weer minder is.

Door de richting van de wind is het een beetje mikken op Sao Vicente. De ene keer de genua uitbomen en ca. 10 graden van de wind af varen, het andere moment met ruime wind over de andere boeg. ’s Avonds maken we nog een BB slag naar Mindeloo, die weer moet worden omgezet in een SB slag omdat de wind weer 10 graden ruimt en dan kom je er dus niet. Uiteindelijk de genua weggedraaid, want anders komen we in het donker aan en dat willen we niet. Liever een nacht extra op zee, dan in het begin van de nacht een onverlichte en onbebakende vaargeul in varen. Want echt een vuurtoren heb ik niet gezien. Op de kaart staan ze er wel, maar de pilot waarschuwt er al voor, dat de lichten meestal niet branden. Nu varen we alleen met gereefd grootzeil, maar de wind neemt zodanig toe, dat we nog 7/9 knopen varen, dus dat wil niet erg lukken. Dan uiteindelijk maar alles weg en een paar uurtjes bijliggen. Carla ging nog even liggen. Van slapen kwam echter niet veel, want bijliggen met 25 knopen wind is wat onrustig. Ik ben ik de kuip gebleven en kreeg opeens een bak water over me heen, dus was weer helemaal wakker.

151 mijl gevaren

Uitgebreid overleg gehad met Serry, de importeur van Beneteau. Maar het contact gaat moeilijk met de Iridium en ik heb er geen klap verstand van, dus uiteindelijk heb ik besloten de boel de boel maar te laten, me te concentreren op het zeilen en aankomen en normale wachten te draaien. Dan is het al zwaar genoeg. De wind is variabel van sterkte. De ene keer speren we door het water en de andere keer varen we 4 knopen. De klapschroef is ideaal hoor. Zelfs met weinig wind blijft de Brut lopen en lopen.

170 mijl gedraaid.

Net 2 en een halve dag gezeild en we zitten al op de helft van de reis. Dat belooft een record te worden, maar …….. met zeilen kun je alles verwachten. We gaan als een speer, maar om 19.30 uur stopt de stuurautomaat ermee. “RUDVPR” betekent dat de informatie via de motor niet bij het roer komt. Wat zou dat nu weer zijn? Van alles geprobeerd. Dat betekent met de hand sturen en dat is best zwaar zo met 2 personen. We hebben de wachten anders ingedeeld en maken er het beste van. Gelukkig kan Carla sturen, dus dat is weer positief. Morgen maar even met Serry contact leggen om te verschillende opties te bespreken.

162 mijl gevaren.

Wind wakkert iets aan in de ochtend. Ontbijt met eieren met spek. Bij het wisselen van de wacht heb ik wat lijnen geklaard op het voordek, waarbij ik nogal hard mijn hoofd heb gestoten aan de Spiboom. Wat last van de spieren in de nek en de schouders. Pijnstiller genomen en wat rust. Gaat nu wel weer. De lijn van de rolfok was tussen de trommel gekomen en die kreeg ik er nauwelijks weer uit. S’Middags hebben we een uitgebreide dolfijnenshow gehad. Uiteraard heeft Carla 10-tallen foto’s gemaakt. De meeste van water, want meestal ben je te laat, maar er zitten toch een paar hele mooie bij. ’s Avonds hebben we zelfs een spatje water gekregen. Daarvoor komen we natuurlijk niet naar het Zuiden.

153 mijl gedraaid.

Heb voor het eerst heerlijk en diep geslapen en voel me nu op de boot als een vis in het water (leuke metafoor). Draai nu de eerste wacht en dat ga ik maar eens doen met een lekkere kop koffie. Mooi om te merken dat een ritme vanzelf kan ontstaat. We hebben niets afgesproken over wie, wanneer wacht draait. Ik draai ’s nachts wacht van 12 tot 4, ’s ochtends van 8 tot 12 ’s middags van 4 tot 8 en dan herhaalt het zich weer. Vandaag dolfijnen gezien een uur nadat ik zei “dat het zo ondertussen wel eens tijd werd voor dolfijnen” . Volgens Ben was de kans op dolfijnen in dit gebied niet groot, gezien het feit we ver uit de kust zijn. Toch mooi dat ze nog voorbij kwamen en zeker meer dan een uur gebleven zijn. Natuurlijk heb ik die beestjes op de gevoelige plaat proberen vast te leggen, wat overigens niet gemakkelijk is Uiteindelijk toch tot een paar hele mooie plaatjes gekomen.

Bij de ‘nachtwacht ‘ heb ik twee vallende sterren gezien en op die momenten kon ik niets bedenken om te wensen. Dus als een van jullie nog wensen heeft: ik heb nog twee sterren in de aanbieding.(te gebruiken tot en met 5 december)

Wind is afgenomen tot NE ¾, ’s Avonds met 3 andere jachten richting zuiden. 1 jacht was zo aan het klooien dat we er zelfs voor moesten uitwijken. En dat op de Oceaan.

Veel jachten, omdat ook op de 25e de ARC is gestart vanuit Las Palmas en daar doen zo’n 250 jachten aan deel, die rechtstreeks naar St. Lucia gaan.

Zaterdag de 24e, voordat ik Carla ging ophalen van het vliegveld, ben ik nog even in Las Palmas gaan kijken. Ik had nog wat dingen voor de boot nodig en wilde dat circus van die ARC wel eens zien. Wat een schepen doen daar aan mee zeg. De hele haven van Las Palmas staat op z’n kop en bij de watersportwinkel moet je nummertjes trekken. ’t Moet niet gekker worden.

Door het rustige weer die dag hebben wij uitgebreid gegeten, Macaroni met verse groenten.

Hele rustige nacht gehad met zeer weinig wind.

145 mijl gedraaid;

Goed wakker geworden mede doordat Ben het ontbijt al klaar had staan, kijk dat noem ik nog eens service. Grappig om naar buiten te kijken en dan alleen maar water te zien en je te realiseren dat deze aanblik de aankomende dagen zo zal blijven.

Heel veel, maar dan ook heel veel geslapen. De eerste nacht had ik weinig tot niet geslapen, dus er moest wat ingehaald worden. Raak steeds meer gewend aan het leven op en schommelende boot, kan zelfs benedendeks zijn zonder dat ik me draaierig begin te voelen. Als ik niet slaap, met Ben praat of wacht draai lees ik in: ‘ Een nieuwe aarde’ van Eckhart Tolle, hoe kan het ook anders. Dit is ( voor mij ) de juiste omgeving om een beetje te kunnen ervaren wat het betekent om in het Nu te zijn (d’r is namelijk niet zoveel anders). Een mooie zin uit het boek die ik graag wil delen is: ‘het leven is de danser en jij de dans’, nou ik kan je vertellen dat je dat op een boot wel kunt voelen en snappen.

Wederom heb ik van 12 tot 4 uur ’s nachts wacht gedraaid, wat ik nog steeds spannend vind om te doen. Ook nu was het weer één van de meest mooie en rustgevende ervaringen die ik me kan voorstellen. Wel totaal anders dan gisteren. Gisteren was het een heldere nacht, nu was het over het algemeen bewolkt en was er weinig zicht. Af toe kwam de maan achter de wolken vandaan en dan is net of het licht even aangaat, heel bijzonder.

Mijn eerste dag op zee begon, zoals je boven kunt lezen, meteen goed, hoge golven en harde wind, dat had ik me toch enigszins anders voorgesteld, moet dat boek over visualiseren nog maar eens goed doorlezen. Heb me zeker wel afgevraagd, mede doordat ik ivm draaierigheid alleen maar bovendeks kon zijn: “waar ben ik aan begonnen”. Ik moest dus wennen aan het op zee zijn en ook aan het idee dat er vanavond geen land is, dat we zeker vijf tot zes dagen op zee zullen blijven. Uiteraard gaan zulke momenten (in mijn geval dan) ook gepaard met gevoelens van onzekerheid en gedachten als “ stel dat……… wat dan…….. “?

Het meest gespannen was ik over het wachtdraaien bij nacht, wat je dus in deze situatie in je eentje doet. Wederom van die gedachten, zoals ik boven al beschreef. Het zal jullie niet verbazen maar het wachtdraaien bij nacht is een van de mooiste dingen die ik in lange tijd beleefd heb. Wat een geweldige ervaring, die weidsheid, het voelen van de boot, die met zeven knopen door het water glijdt, het geluid van de golven en geen schip te bekennen. Heerlijk een beetje om je heen kijken met een grote pot thee naast je en op één oor via de I-pod muziek van Snow Patrol, Within Temptation en Blof: ik kan het je aanraden.

Skipper: Ben Roos
Crew: Carla de Waal

Een maand stilgelegen, een goede week in Nederland geweest. Ik verlangde weer naar het mooie weer, mijn eigen wereld op de boot en ZEILEN.

De 24e kwam Carla aan boord en ik had het schip reeds bevoorraad, dus we konden gelijk weg. ’s Avonds even bijgepraat en wat gedronken. Even elkaar leren kennen, want ik had Carla slechts 1 uurtje eerder gesproken. Altijd weer een gok of het klikt. Maar dat deed het en de 25e zijn we gegaan.

Eerst nog even de tanks vol en daarna vertrek uit Puerto Rico.

Vol goede moed Genua en grootzeil gezet;

Maar de steeds toenemende wind door acceleratiezone SW van Gran Canaria noopte ons tot snel reven. Wind tot wel 33 knopen. Gelukkig ruime wind.

Zone duurde zeker tot zo’n 25 mijl uit de kust, maar ook daarna bleef de wind stevig doorblazen. ’s Avonds geen zin in eten. Maar even een kop soep gemaakt met brood. Normale wachten gedraaid.

85 mijl gedraaid in 11 uur, geen slecht begin;

(25 oktober – 4 november)

In Las Palmas konden we niet langer in de haven blijven liggen, want alles is gereserveerd tbv de ARC. Dus zijn we voor anker gegaan in de haven zelf en daar lagen we prima. Maar we wilden eigenlijk wel wat meer van de Canarische Eilanden zien en we zijn anker op gegaan om naar Tenerife te varen.

Na het vertrek van Las Palmas moesten we eerst het “NoordEiland” omvaren. Dat betekende een grote slag naar buiten en dan over bakboord langs de kust. Ook daar kom je dan in zo’n acceleratiezone terecht en is het aanpoten om die kaap te ronden.

Met een stevige NE wind ginnen we langs de Noordkust van Gran Canaria richting Tenerife. Het ronden van het schiereiland had echter meer tijd gekost dan we hadden ingecalculeerd en dat zou betekenen dat we in de avond pas zouden aankomen op Tenerife te varen en dat leek me niet gewenst. We hebben dus voor Las Nievas gekozen, een haventje aan de NW kust van Gran Canaria. Daar zijn geen faciliteiten voor bezoekende jachten en we hebben daar tegen een wal aangelegen. Erg onrustig en met een verval van 2,5 meter was het steeds controleren of de lijnen wel goed stonden. De volgende dag zijn we vroeg vertrokken voor een nieuwe poging om naar Tenerife te varen. Onderweg hebben we de pilot er nog eens op nageslagen en zagen dat San Miguel waarschijnlijk nog niet klaar was, dat Los Christianos alleen maar een ankerplaats kon bieden en dat Puerto Colon geen plaats heeft voor bezoekende jachten. Dus zijn we halverwege toch maar gaan gijpen en naar Puerto Mogan gevaren. Dat ging overigens als een speer, want we zaten midden in de acceleratiezone, dus aan wind geen gebrek. Eenmaal om de SW punt van Gran Canaria valt de wind dan volledig weg en kom je van een 20+ knopen wind in een gebied van 6 knopen wind. In Puerto Mogan hebben we 2 heerlijke dagen gehad. Een leuke haven met veel toeristen. Daar van daan zijn we naar Pasito Blanco gevaren. Die haven ligt onder de invloed van de oostelijke acceleratiezone, dus daar loopt de swell lekker naar binnen. Daar hebben we nog een nacht gelegen. De haven is wat minder comfortabel en er zijn hoegenaamd geen faciliteiten. Nu hadden we onderweg een beautiful baaitje gezien aan een al even beautiful complex, Anfi del Mar. Daar wilden we graag naar toe. Daar hebben we meerdere dagen voor anker gelegen. Voor een hagelwit strand, met elke avond volop entertainment in het resort. Het is een ‘timesharing’ resort van een Noorse investeerder en het is super de luxe. We hebben daar een paar fantastische dagen gehad. ‘s Morgens een frisse duik voor het ontbijt, ‘s middags nog een keer lekker zwemmen en ‘s avonds naar de wal voor een leuke show en een goed diner. Helaas konden we in het kleine jachthaventje geen plaats vinden en zijn we de laatste dag naar Puerto Rico gegaan. Hier liggen we nu, ook heel comfortabel en gaan we de boot schoonmaken en afsluiten voor de reis naar NL. Morgenavond, de 5e november, vliegen Greet en ik samen naar NL en ga ik de 16e weer naar hier terug. Dan heb ik nog een goeie week om alles klaar te maken voor de grote oversteek. De 24e komt de nieuwe bemanning/vrouwing aan boord en gaan we verder. Eerst naar de Kaap Verden en dan door naar Trinidad.

(17 tot 22 oktober 2007)

Na een paar heerlijke dagen in Cascais bij Lissabon kiezen we op 17 oktober om 14.30 UTC weer zee. Een lekker NE briesje brengt de Brut al snel in de goede richting. Tegen de avond zet de wind goed door en knallen we met een 8 mijls vaartje door een warrige zee. We draaien wachten van 3 uur op en 6 uur af en zo gaan de dagen voorbij. Het wordt steeds warmer. De wind zwakt weer af tot een briesje en we moeten alle zeilen bijzetten om er de gang een beetje in te houden. Overdag 2 genua’s en ’s nachts 1. Iedereen kan dan lekker slapen en 1 man op wacht is genoeg dan. Op zondag de 21e breekt de kop van de spiboom eraf en kunnen we niet meer met 2 genua’s varen. Dan blijft er niets over dan voor de wind wegkruisen op grootzeil en genua. Dat betekent dat we geen directe koers naar Las Palmas kunnen varen maar op de zuidpunt van Fuerteventura afkoersen. Geen probleem, want dan gijpen we en gaan we vanaf Fuerte op koers naar Las Palmas.
Maar toen viel de wind helemaal weg. Dan maar de motor starten en de laatste 50 mijl rechtstreeks naar L.P. op de motor. Om 15:00 uur komen we daar aan. Het duurde lang voordat we het eiland zagen, want het zicht was slecht. Wel prachtig weer, maar een hoge luchtvochtigheid zorgt voor heiigheid.

In deze periode zijn er veel gastschepen in de marina van Las Palmas, omdat eind november de ARC, de Atlantic Rally for Cruisers, start. Er varen dan zo’n 250 schepen van vele nationaliteiten mee van Las Palmas naar St. Lucia. De haven is dus vol, maar het lukt ons toch nog een plaatsje te krijgen.

Op de goede aankomst hebben we eerst een flesje champagne opengetrokken en daarna zijn we de stad ingegaan voor een hapje lokaal eten. Daarna hebben we allemaal heerlijk geslapen op een stilliggende boot een dat was heerlijk.

Dinsdag de 23e wordt gebruikt voor reparaties en veranderingen. In Las Palmas zijn 10-tallen bedrijfjes aan de kade, die allerlei onderhoud verzorgen en waar alles te koop is. Zo konden we een nieuwe kop voor de Spinnakerboom kopen, exact dezelfde als die erop zat, hebben we de lazyjacks vervangen en een kraanlijn ingeschoten. Bij het strijken van het grootzeil, zwiept de giek namelijk van links naar rechts vlak over de buiskap heen en je moet er niet aan denken als je hoofd geraakt wordt door dat ding. Met een goed vastgezette kraanlijn en grootschoot zal het zwiepen minder zijn en dat is veiliger. Daarom hebben we ook de lazyjacks vervangen. Het zeil moet er goed in kunnen vallen en niet er half uitliggen, want dan moet je weer het dek op en dat is op een woelige zee een heel avontuur. Er zitten nu stevige lazyjacks op, zodat het zeil er recht in kan vallen. Verbeteringen die de veiligheid bevorderen en het comfort verhogen.

Morgen gaan we wat toeristisch doen. In ieder geval van de zon genieten, hoewel we dat vandaag ook hebben gedaan, maar toen waren we hard aan het werk.

Het weer is hier prachtig. Het is tegen de 30 C en er staat een beetje wind. Fantastisch zomerweer dus. Over enkele dagen gaan we weer wat zeilen in de omgeving en Dik en Dinand gaan de 31e weer naar huis. Greet blijft dan nog een klein weekje. Het is de bedoeling om medio november nog een 10-tal dagen naar Nederland te komen, zodat ik nog wat zaken kan afwikkelen. Daarna de inkopen doen voor de oversteek naar de Caribbean.

(6 tot 12 oktober 2007)

We zijn met een schitterend windje vertrokken uit Falmouth. Ruime wind en de boot liep constant tussen de 8 en 9 knopen. Dat schoot dus lekker op. Rond middernacht hebben we een bijna-botsing gehad met een niet vissende kotter. Uiteraard heb ik constant uitkijk gehouden en heb ik de diverse vissers wel gezien, maar net op het moment dat ik even in de kajuit was vond deze “eikel” het kennelijk nodig om ons op volle kracht dichtbij voorlangs te gaan. Ik schrok me helemaal het apezuur en heb nog gekeken waar hij vandaan kwam, maar dat heb ik niet kunnen zien. Dus rapporteren had ook geen zin en op z’n Frans vloeken (misschien was het wel een Engelsman) kan ik niet, dus heb ik het maar voorbij laten gaan. Maar angstig was het wel.

In de loop van de nacht viel de wind weg. Er lag een groot hogedrukgebied in de Biskay en we voeren dus bijna pal West om wat wind op te pikken. De Gribfiles en de weersverwachtingen gaven toch nog steeds 7 – 10 knopen wind in ons gebied, maar er was helemaal niets. Ook in het “verre westen” bleek weinig wind te staan. Dus zelfs in oktober is het in de Biskay nog rustig. Zo heb ik het al diverse keren meegemaakt. Wessel maakte zich knap ongerust, want die zag op de weerkaart ergens bij IJsland een diepe depressie liggen en zag al ‘spoken’. Heb hem erop gewezen dat hij zich daar geen zorgen over hoefde te maken, want met 2 knoert hogedrukgebieden voor ons kunnen we alle wat zuidenwind verwachten en de weerberichten en gribfiles gaven niet meer aan dan wind van een knoop of 10. Het is de hele verdere reis tot Finistere ook niet meer geweest. Af en toe hebben we een aantal uren lekker gezeild en ook veel op de motor gevaren. Ter hoogte van Finistere hebben we een schitterend windje gehad dat de hele nacht verder bleef waaien. Van Finistere tot Leixoes hebben we dan ook records gebroken. Een topsnelheid van 11,3 knopen en 176 mijl voor een etmaal. Dat schoot lekker op. Na Leixoes zakte de wind weer in en zijn we weer teruggevallen in het oude ritme van motoren en zeilen. Als ligplaats heb ik gekozen voor de Marina de Cascaïs. Een half uurtje met de trein naar Lissabon, maar veel leuker dan Lissabon, want daar lig je in de Doca de Alcàntara op het industrieterrein en hier in een vakantiedorpje. Er liggen hier zeilers van vele nationaliteiten. Ook Nederlanders, maar ook Duitsers, Belgen, Engelsen, Canadees en Zwitsers. De haven heeft alle faciliteiten, is in het winterseizoen (vanaf 1 oktober) betaalbaar, maar voor de was moet je aardig diep in de buidel tasten ( € 12,– voor wassen en drogen). Het is hier een echt Portugees sfeertje, zoals ik dat jaren geleden ook in Lagos beleefde. Zeilen in Zuid-Europa is heel anders dan zeilen in Nederland. Het weer is veel mooier, de afstanden groter en “The way of life is veel easyer”. Heerlijk om dat weer te ervaren na jaren in Nederland.

Wessel is van boord en beleeft met zijn vrouw en kind nog, naar ik veronderstel, een heerlijke week in Portugal. Tegelijkertijd kwam Greet aan boord en dat was een heerlijk weerzien na twee weken op zee. Lekker een paar dagen samen. Uit eten, dagje Lissabon en lekker bijpraten. Vanavond komen Dick en Dinand aan boord en morgen gaan we, na het bevoorraden, onder zeil. Op naar de Canarische Eilanden. Ik hoop op wat meer wind dan op de reis hiernaartoe, maar we zullen zien wat de weergoden voor ons in petto hebben.

Over een goeie week mijn verslag van het tweede traject.

Wil je nog een traject meevaren? Op de oversteek vanaf de Canarische Eilanden naar de Carieb heb ik nog twee plaatsen vrij en in de Carieb nog meer. Kijk even op de site daarvoor.

De hele zomer heeft het uit het Zuidwesten gewaaid. Vele zeilers die naar de Engelse Zuidkust wilden varen hebben hun plannen moeten bijstellen. En wij kregen een mooi Oostenwindje! We knalden dus de Noordzee over en waren binnen no-time in Ramsgate. We zijn afgemeerd aan de buitensteiger, want ‘s morgens wilden we weer vroeg onze tocht vervolgen en als je in het dock gaat liggen, dan staat de sluis misschien niet open, omdat het laag water zou zijn. Een goede keus bleek later.

Heel leuk was het om ’s avonds de “La belle île” achter ons te zien afmeren. Een van de schepen van Le Belle Charters, waarvoor ik het afgelopen seizoen de zeilevenementen voor verzorgde.

Na nog een ontbrekende kaart te hebben gekocht en een Engelse pint tot ons te hebben genomen, zijn we de volgende ochtend in de mist en op de motor verder gegaan. De mist trok wat op en we konden de Engelse krijtrotsen bij Dover net zien. Met de radar bij hebben we de veerboten kunnen ontwijken. Het zou de hele dag windstil blijven en pas de volgende dag hebben we nog een paar uurtjes kunnen zeilen. De mist trok overigens wel op. Door het veelvuldige gebruik van de motor moesten we in Dartmouth diesel bijtanken. Wat een prachtig stadje is dat toch. De aanloop is ’s avonds in het donker prima te doen, maar je moet wel bedacht zijn op afgemeerde boten aan de zijkant van de rivier. Geen verlichting op die boten, dus met de zoeklamp van ons erbij hebben we de juiste doorgangen gevonden. We hebben afgemeerd aan de “Town pontoon”, waar je ’s morgens bijtijds weer weg moet zijn, want dan komen de rondvaartboten daar aanleggen. Na het tanken zijn we nog even door het stadje gelopen en toen weer op weg.

De beloofde Oostenwind was er en we hebben een prachtige zeildag gehad. Plat voor het laken naar Falmouth. Langs de Eddystone Rock. We komen in het donker aan in Falmouth. Even een beetje zoeken naar de juiste weg, maar uiteindelijk een ligplaats gevonden. We genieten nog na met een borreltje en gaan daarna lekker slapen. Zaterdag 6 oktober eerst naar de weerberichten gekeken voor de komende 5 dagen en toen wat boodschappen gedaan.
Eind van de middag vertrekken we naar Lissabon.

Beste vrienden,
Ik wil jullie hiermee bedanken voor de belangstelling, die je hebt getoond om even gedag te komen zeggen in Volendam. Maandag rond de middag ben ik vertrokken en we hebben fantastisch over de Noordzee gezeild. Een mooie bries uit het Oosten bracht ons in een sneltreinvaart naar Ramsgate. Daar zijn we eventjes gestopt om nog een kaart die ik miste te kopen. Daarna verder gegaan. Helaas grotendeels op de motor want er was geen wind of te weinig wind uit de verkeerde richting. Omdat de dieselolie op raakte zijn we nu Dartmouth binnengelopen. Morgenvroeg gaan we tanken en dan door naar Falmouth, want die legendarische vertrekplaats spreekt tot de verbeelding van Wessel en dat laat ik ‘m dan graag even zien. Vandaar door naar Lissabon. De stemming is prima, de boot OK en bemanning in conditie.
Onderweg heb ik de verschillende geschenkjes uitgepakt, die ik van jullie heb gekregen en daarvoor wil ik jullie alsnog van harte bedanken. Sommige cadeautjes waren heel verrassend. Aan drank heb ik, denk ik, mijn hele reis voldoende.
Voor verdere reisverhalen kun je op de website kijken. Ik werk die regelmatig bij. www.zeilzwerftochten.nl

Hartelijke groet,
Ben

Goede oversteek gemaakt naar Ramsgate, daar even binnengelopen voor een kaart die ontbrak en gaan morgenochtend vroeg weer verder.

Groet,

Ben

Ik ben geen Henk de Velde. Maar we hebben wel overeenkomsten. Net als Henk heb ik zeewater door mijn aderen stromen in plaats van bloed. Na jaren van dromen, boeken lezen, lezingen bijwonen, met mensen praten, begrotingen maken en ook een aantal oceaanreizen gemaakt te hebben, ga ik nu ineens zelf. Eigenlijk kwam het toch nog onverwacht. Zelfs toen ik na de scheiding van Lilian de ‘Brut’ kocht en erop ging wonen, had ik nog geen plannen om te vertrekken. Ik huurde zelfs nog een nieuw kantoor voor mijn bedrijf en was vast voornemens er keihard tegenaan te gaan, een goede vader voor Sebastiaan te zijn en een goede ex-echtgenoot voor Lilian. Dat het dan nu toch zover is gekomen, heeft o.a. te maken met het vak dat ik uitoefen. Organiseren van bedrijfsevenementen. Al vanaf het begin van mijn arbeidzame leven ben ik daarmee bezig. Met veel plezier en ook met succes. Maar die markt is door internet heel transparant geworden en ik kon er geen arbeidsvreugde meer in vinden. Waarom dan nu niet zeilen? Ik woon al op de boot, verkoop de auto en misschien wil iemand ook nog wel een vliegende start maken door mijn bedrijf over te nemen. Op dat laatste ga ik niet zitten wachten. Een vlucht is zo geboekt en per slot van rekening kan het thuisfront ook nog wel wat regelen.

Zo nam ik tijdens de zomervakantie de beslissing om definitief te gaan.

Niet alleen, maar met gasten. Zeilers en ook niet-zeilers, die het leuk vinden om een mooie zeezeiltocht te maken, verre bestemmingen te ontdekken en ‘en passant’ te leren zeilen en navigeren. Leuke mensen ontmoeten, die zin hebben om samen met mij en de Brut exotische bestemmingen op te zoeken. Zo ontstond zeilzwerftochten.nl.

De boot was er klaar voor, maar er moeten natuurlijk altijd aanpassingen worden gedaan.

Na een gesprek met Peter Warnars van Serry in Loosdrecht, de importeur van Beneteau jachten, besloot ik onder meer een klapschroef te monteren. Dat scheelt zo’n 15 mijl op een dag en dat telt met een 14 daagse overtocht wel door. Ook had Peter nog een vrijwel nieuwe genua liggen, die prima bleek te passen op de Brut. Hij wilde die graag sponsoren. Uiteraard was ik daar heel blij mee. Verder is een automatische brandblusser geïnstalleerd in de motorruimte, een Epirb aangeschaft en 10-tallen kleine dingetjes aangepast. Ik had bijvoorbeeld nog nooit een slingerzeil bij mijn kooi. Nu dus wel en een mooie ook. Jan Schokker in Volendam heeft dat weer prima gemaakt, net als zoveel andere zeilhoezen, kuiptent, etc. Omdat ik toch nog wel wat zaken te regelen heb, heb ik maar een satelliettelefoon aangeschaft, zodat ik kan emailen en kan bellen.

Uiteraard is de boot nog even op de wal geweest voor een paar lagen milieuvriendelijke Hollandse antifouling (dus in de Carieb zal die wel weer het water uit moeten, maar dan komt er ‘echte’ antifouling op).

De komende week is een administratieve week, want dan moet ik nog een aantal zaken regelen. Rond 1 oktober ga ik varen. Goed naar de weerberichten luisteren, Navtex in de gaten houden, Gribfiles opvragen en weerkaartjes bestuderen. Ik ben niet bang voor een stevige wind, maar ik wil comfortabel zeilen en liefst met wind uit de goede hoek.

De eerste aanlegplaats is Plymouth en daar hoop ik in 4 tot 5 dagen naartoe te zeilen. Daarna naar Lissabon. Dat is een stuk van 5 tot 7 dagen. Daarna wordt het makkelijker, want ten zuiden van Portugal wordt het warmer en hebben we meestal wind mee naar de Canarische Eilanden. Ik ga niet naar Madeira. Dat doe ik wel eens een andere keer, misschien volgend jaar als ik wat eerder vertrek.

Voor de tocht naar Plymouth in Zuid-Engeland kan ik nog wel een mannetje/vrouwtje als bemanning gebruiken. Dat geldt ook voor het 2e traject van Zuid-Engeland naar Lissabon. Wie heeft zin in een lekker zeiltochtje?