Er is veel te vertellen over de reis.

Het was een mooie reis, maar heimwee en financiële zorgen hebben het “genieten” behoorlijk beïnvloed.

Ik heb geprobeerd de reis mede te laten financieren door betalende opstappers mee te nemen. Op een enkele uitzondering na is dat behoorlijk tegengevallen. Het is moeilijk om volledig aan de verwachtingen van die opstappers te voldoen en sommigen denken op een “cruiseschip” aan boord te stappen met een “all inclusive” pakket aan diensten.

Een oceaanoversteek blijkt geen sinecure te zijn. Van Gran Canaria naar de Kaap Verden was het weer redelijk, alhoewel we de eerste 12 uur een stevige wind hadden met 6 meter hoge golven. Van de Kaap Verden naar Trinidad ging het er van tijd tot tijd ook stevig aan toe. In dezelfde periode werd Dominica, een eiland ten noorden van Martinique, nog getroffen door een tropische storm en daarvan hebben wij een staartje mee gekregen.

Wij vertrokken één dag voor de start van de ARC (200 boten van Gran Canaria naar St. Lucia). Deze schepen hebben een iets noordelijker koers aangehouden en die hebben het evenals wij behoorlijk voor kun kiezen gehad. In de verslagen van de ARC kwamen mastbreuken, totaal verlies en man over boord situaties voor. Onze oversteek ging gelukkig niet gepaard met zulk soort zaken, maar ons overkwam de schrik van elke ‘shorthanded sailor” de stuurautomaat begaf het. Dat betekende 15 dagen op de hand sturen en dat met z’n tweeën. Dat was heel erg zwaar. Toen we vervolgens ook nog een accuprobleem kregen, waren we helemaal op ons zeemanschap aangewezen. Dat was dus zeker geen plezierreisje.

Maar ja, het hoort bij het avontuur.

Ik heb leuke contacten opgedaan onderweg. Die zeilers zijn als het ware één familie. Je komt elkaar ook weer tegen in volgende havens. Solozeilers en zeilers met complete gezinnen aan boord. Ook proberen zeilers met charter de kosten een beetje te dekken, maar ik heb de indruk dat het geen vetpot is. De meeste hebben wel een aardig zakcentje op de bank of hebben een pensioen.

De eilanden zijn interessant. Ten zuiden van Martinique zijn ze ook mooi. Tropische bossen, steile bergen, mooie baaien. En glashelder water. Vanaf Martinique wordt het minder. (Dominica uitgezonderd). Het mooiste vond ik de eilanden vanaf Trinidad tot St. Vincent. Met Bequia als uitschieter. Sint Maarten vond ik een regelrechte afgang, zeker het Nederlandse deel. Als ik erover schrijf of praat word ik nog kwaad.

Het in- en uitklaren is uiterst vervelend en tijdrovend. In elk ‘gat’ staat wel weer een douanebeambte klaar om je een zooitje dollars uit de zak te kloppen. En je krijgt er niets voor terug. Ook betaal je hier en daar extra voor het milieu en het “onderwaterpark”. Naar mijn idee is het pure werkverschaffing. Veel beter zou zijn om éénmaal een bedrag te betalen voor de hele Carieb en dan niet meer of nog beter het hele systeem af te schaffen en de mensen nuttiger dingen te laten doen. Op Sint Maarten hebben ze het helemaal te dol gemaakt. Daar hebben ze de prijzen in 1 jaar maar met enkele 100-en procenten verhoogd, dus mensen “Niet naar Sint Maarten”.

Hoe verder je naar het noorden gaat, des te hoger worden ook de liggelden. Tot Antigua is het nog redelijk, maar dan ….. St. Barth daar schrik je van en in Sint Maarten kom er niet meer van bij. Dus ankeren! Je spaart er een bijboot met buitenboordmotor mee uit.

De bevolking is sympathiek. Ook daarvoor geldt weer dat hoe noordelijke je komt hoe minder. In Trinidad moesten we worden binnengesleept, omdat we de motor niet meer konden starten. Twee pikzwarte Trinidianen in een motorboot met 2 x 250 PK hebben ons naar binnen gesleept en wilden zelfs geen vergoeding voor de benzine. Later bleek dat die ook geen drol daar kost, maar kom daar in Nederland maar eens om. Dan moet je het heel goed treffen.

Met de bevolking leg je snel contact. Ze zijn blij met je en willen je in alles helpen. Hoewel er voor wordt gewaarschuwd, heb ik geen ‘nare’ dingen meegemaakt. Hier en daar willen jongetjes nog wel eens wat geld van je aftroggelen door aan te bieden op je bijboot te passen, een boodschap voor je te doen of je te ontlasten van je afval, maar dat is dan ook alles. Naar het noorden is het meer toeristisch en willen ze aan je verdienen. Weer Sint Maarten is alles kitsch en namaak en alles op de grote cruiseschepen ingesteld.

De boot moest in Sint Maarten voor 5 weken op de kant en dat heb ik bij Bobby’s Marina gedaan. Die werf zal ik niemand aanbevelen. Wat een geldklopperij.

De boot is een goede keuze geweest. Een Beneteau Océanis 411, waarvan er in de Carieb 100-en rondvaren. Buiten de stuurautomaat, waarvan de koolborstels versleten waren, heb ik geen enkel probleem gehad. De motor (Yanmar), tuigage, zeilen, romp, ankergerei, het is allemaal heel gebleven en heeft optimaal gefunctioneerd. Ik zou zo nog eens rond kunnen met het schip.

Ik had slechts 2 genua’s en 1 grootzeil aan boord. Voor mijn vertrek heb ik nog een spinaker of halfwinder overwogen, maar die zou ik maar zelden nodig hebben gehad. Naar en in de Carieb hebben we steeds stevige wind gehad. Op de terugweg hebben we meerdere dagen windstilte gehad en dan heb je ook niets aan die grote lappen.

Wel zou ik een volgende keer zonnepanelen en een windgenerator op de boot willen hebben. Die heb ik gemist, want je kunt maar zelden een stekker in 220V steken. Op de Carieb is alles 110 V en 60Hz en wij hebben 220V met 50 Hz. Bovendien fluctueert de stroomsterkte nog wel eens en dat heeft bij mij bijna brand veroorzaakt (Op Antigua bij Nelson’s Dockyard).

Op veel plaatsen is internet. Met een antenneversterker kun je soms Wifi binnenhalen. Ook zijn er veel betaalde providers. Maar helaas nog lang niet overal en dat is niet bevorderlijk voor de heimwee. Ik had Skype aan boord met een webcam, maar die laatste kan bijna niet gebruikt worden, want daarvoor is het signaal meestal te zwak. Bellen lukte soms wel met skype en dan was het gratis (als de ontvanger ook Skype heeft geïnstalleerd).

Met eten en drinken heb ik geen problemen gehad. Ook niet met diarree of zo. Ik dronk gewoon het water uit de boottank, dat ik zo hier en daar tankte. Ook had ik flessen water aan boord voor de ‘lekkerigheid’. Op veel plaatsen moet je niet plannen wat je vanavond wilt eten, maar gewoon de winkel of het kraampje binnenlopen en kijken wat er te krijgen is. Grote supermarkten, zoals wij die kennen, zijn er maar zelden.

Met uitzondering van Antigua heb ik overal geld kunnen pinnen. In Antigua moest ik naar de balie van de bank. De munteenheden zijn de EC dollar en de US dollar. Op de Franse eilanden is er de Euro. Als je op een US dollar eiland wil betalen met Euro, dan is de wisselkoers 1 op 1. Een beetje oneconomisch dus.

Zou ik het weer een keer doen?????

Misschien als ik het met een partner kan doen en voldoende geld heb om me geen zorgen te hoeven maken. Of het dan de Carieb wordt, dat weet ik nog niet. Ik denk dat de Middellandse zee of de Canarische Eilanden ook erg leuk zijn om de winter door te brengen. Het is ook wat dichterbij en heeft goede en goedkope vliegverbindingen, de communicatie gaat wat makkelijker en het is wat meer ontwikkeld.

Maar voorlopig ligt de boot in de verkoop en heb ik een huis in Almere. Eerst weer een baan en de kas bijspekken. Ook moet ik nog een fotoverslag van mijn reis maken en ga ik nog een tijdje nagenieten van alle belevenissen.

Wil je informatie? Je kunt me bellen op 0651054903 of emailen naar benroos@planet.nl

9 juni Vertrek Falmouth

Het was druk in de haven van Falmouth. Niet druk met boten, maar druk met dolfijnen. Er zwom een hele school dolfijnen in de haven op zoek naar broertjes en zusjes, die enkele dagen daarvoor de rivier opgezwommen waren, gedesoriënteerd zijn geraakt en op de ondiepte zijn verdronken. Ze bleven maar heen en weer zwemmen en lieten zich gewillig fotograferen.

Na eerst de dieseltank gevuld te hebben, met rode diesel die erg duur bleek te zijn geworden, zijn we om 13:30 uur vertrokken. Met een noordelijk, zwak windje over een vlakke zee met goed zicht. We konden wat zeilen, maar om de vaart erin te houden stond de motor ook bij.

We waren nu goed bemand. Hans, die vanaf St. Maarten al aanboord was, Aat vanaf de Azoren, Han en Jolanda voor het laatste stuk en ikzelf. Vijf man dus. Dat betekent comfortabele wachtjes van 3 uur op en 6 uur af.

Verder gebeurde er niet zoveel.

10 juni:

In de loop van de dag passeren we het eiland Wight en daar moet je altijd goed uitkijken naar ferries, die van Southampton naar Frankrijk varen. Die rammen aardig door en er zijn al diverse jachten in de problemen gekomen. Om te beoordelen welke koers de Brittany Ferries aanhield heb ik ‘m opgeroepen of de VHF, maar de oproep werd niet beantwoord. Zou dit onderdeel uitmaken van de Britse arrogantie????? Op een andere reis heb ik ook eens een ferry opgeroepen voor Dover en die antwoordde ook al niet.

De middagafstand bedroeg 136 mijl.

Onderweg kwamen we 2 haaien tegen. Een volwassen exemplaar en een jonkie. Een apart gezicht die zigzaggende rugvinnen.

11 juni:

De wind bleef maar in de noord staan en dat was voor de tocht naar Dover en verder niet zo prettig. Grote delen zeilden we aan de wind, maar soms was de wind te zwak en hadden we de motor bij. Helaas waren we niet op tijd voor de gunstige stroom, dus lagen we ter hoogte van Dover tegen de 3 mijl stroom in te boksen.

Wel hebben we 152 mijl afgelegd in het afgelopen etmaal.

12 juni:

Na een aantal uren motoren wakkerde de wind in de ochtend flink aan en konden we nog even een pittig stukje zeilen. We speerden op IJmuiden af en kwamen daar om 15:00 uur aan.

Heel leuk was het welkom door de geliefden.

Dezelfde dag zijn we nog doorgevaren naar de Aeolus haven in Amsterdam, waar de hele bemanning van boord ging.

Zo kwam er een einde aan een mooie tocht.

Horta (27 tot 30 mei):
Na aankomst eerst inklaren en de boot schoonmaken. 4 Kerels 12 dagen op de boot maken er een lekker rotzooitje van en door de regen onderweg is ook het dek een smeerboel geworden van de vetten, die uit de bewegende delen van giekbeslag en neerhouder komen.
’s Avonds natuurlijk eerst naar Café Sport. De legendarische pleisterplaats voor de oceaanzeiler. Zowel in het Café als voor op de stoep is het druk bezet. Het ziet er gezellig uit en de sfeer is goed. Je kunt er goed eten en het bier is OK. Café Sport promoot Gin-tonic en die hebben we dan ook maar geproefd.
Bij het Café Sport ontmoet ik Aat, die zal meevaren naar Nederland. Hij is die middag aangekomen in Horta en heeft voor die eerste nacht een kamer in een hotel genomen.
De volgende dag (28 mei) moet de boot weer worden bevoorraad voor de volgende etappe van de reis en gaan Jan en Hans hun reis naar België en Nederland boeken. Hans (Hassan) houdt zich bezig met de bevoorrading en de was en ’s middags huren we een auto om het eiland te verkennen. Na enig gezoek vinden we het doel van vandaag: de krater. Imposant en we hebben er wat foto’s van gemaakt. Vervolgens rijden we naar een nieuw stuk land, dat in 1978? ontstaan is door een uitbarsting van een vulkaan op Faial. Hier zie je ook wat ruines van huizen, die door de lava zijn overspoeld. ’s Avonds trakteert Aat ons op een etentje met het hele team. Uitstekend gegeten in een prima sfeertje in Restaurant Salgueirinha, gelegen aan een klein baaitje onderweg van Horta naar het vliegveld. Daarna Jan en Hans weggebracht naar hun hotelkamer en nog een afzakkertje genomen bij Café Sport.

Op 29 mei, een hele druilerige dag, brengen we Jan en Hans ’s morgens vroeg naar het vliegveld. De rest van de dag vullen we met wat shoppen en ontmoeten we de Kalliste, die enkele uren na ons van Bermuda zijn vertrokken en eerst in Flores zijn geweest. ’s Avonds enkele uren aangenaam verpoosd op het terras van Café Sport en alle wetenswaardigheden van onze beider oversteken uitgewisseld.

Vertrek uit Horta (vrijdag 30 mei)
Na enkele leuke dagen in Horta op het eiland Faial (Azoren) gaan we vandaag weer vertrekken.
Met moeite wurmen we ons uit de te krappe box van de jachthaven en meren af naast enkele jachten aan de brandstofsteiger. Naast ons ligt een jacht van ca. 25 meter en daarnaast ligt nog een hele grote Swan naast de kade. Beiden moeten nog tanken en wij zijn nummer 3. De Swan tankt zo’n 1000 liter, onze buurman 3000 en wij 170 ltr. Verschil moet er zijn. Maar goed een uurtje later is het hele circus volgetankt en kan de reis beginnen.
Eerst nog even afscheid nemen van de Kalliste, die inmiddels naar de jachthaven is verhuist. Even langs varen en elkaar een goede reis toewensen. Zij vertrekken naar Portugal en gaan daarna de Med in. Wij naar Engeland. 1273 mijl te varen op de rumbline. Van de Apelia, die in Bermuda zo broederlijk naast ons lag, hebben we een e-mail ontvangen dat zij ook in aantocht zijn, maar eerst nog even Flores aandoen en pas daarna naar Horta komen. Die missen we dus.
Rond 14:00 LT vertrekken we. Er staat een zwakke Noordelijke wind en we varen de meeste tijd op de motor. We passeren eerst het eiland Jorge en daarna Grasiosa. In Horta ben ik nog vergeten de olie na te kijken, dus dat heb ik dan ’s avonds nog maar even gedaan.

Zaterdag 31 mei
De eerste dag weer op zee is altijd even wennen. Door de geringe wind maken we een matige voortgang en klokken die dat 136 mijl. Er is een meeuw in onze vislijn gevlogen en die hebben we gelukkig weer kunnen bevrijden. Daarna kregen we beet van een vis, maar de molen stond niet op de slip dus is de vis met het hele tuig aan de haal gegaan.

Zondag 1 juni
Met de Noordelijke wind moeten we even zoeken naar de juiste koers. Het is de bedoeling eerst zo noordelijk mogelijk te gaan en daarna pas de westenwind op te pikken. Maar de praktijk ziet er anders uit. De wind blijft uit het Noordnoordwesten waaien, dus we gaan aan de wind. Later geven de gribfiles vrij harde westelijke winden te zien, dus die moeten we proberen op te pikken.

Maandag 2 juni
Een mooie zeildag met 162 mijl. ’s Avonds zien we een aantal grote fonteinen. Daar moeten walvissen zitten, maar die hebben we zelf niet gezien.

Dinsdag 3 juni
Na een hele zwakke wind krimpt deze naar het westen en neemt in kracht toe tot een 5 á 6 Bft. Dat betekent de spiboom uit en heerlijk surfen naar het Noordoosten. Presies in de goede richting. ’s Avonds prepareert Hans een heerlijke Spaanse vispot. We hebben in Horta vis gekocht, die je redelijk lang kon bewaren. Als laatste wordt de vis toegevoegd aan de pot, maar die blijkt zo verschrikkelijk zout te zijn, dat de hele vispot over de reling kan. We hebben de maaltijd maar besloten met ravioli uit blik. Jammer van de vispot. De nacht is nat, koud en donker. We hebben 150 mijl gevaren.

Woensdag 4 juni 2008
Het is een drukke dag. In de vroege ochtend moet er gegijpt worden en de spiboom over de andere boeg worden gevaren. Toen we dit gedaan hadden, viel de wind weg en was er geen voortgang meer. Daarna de boom eruit en maar even op de motor. Toen stak de wind weer op uit het Noorden en konden we weer gewoon zeilen. Diverse keren rif erin en rif eruit. 162 mijl gemaakt. Uiteindelijk toch maar weer de motor gestart, want de bezeilbare koers lag op Spanje en daar willen we niet naar toe. De hele nacht verder op de motor.

donderdag 5 juni 2008
Het is een prachtige sterrennacht. Met de motor op de economische toerental (2000Tpm) varen we gestaag richting Engeland. Het is een dag met lichte winden. Rond 11:00 uur zien we een schip dat we oproepen om wat actuele weersinformatie te krijgen. Het schip antwoordt niet. Nou ja, het hoeft ook niet zo, want op onze weerkaartjes zien we dat het hogedruk gebied van de Azoren zich met ons mee uitbreidt naar het Noorden. Dan blijven de winden zwak. We gooien wat reserve voorraad diesel bij de hoofdtank.
’s Nachts wordt het al Noord-europees koud aan boord. We trekken extra lagen ondergoed aan en kruipen helemaal in onze offshore zeilkleding. Zelfs na de wacht in bed is het koud. Brrrr, dan de Carieb. Slapen onder de sterrenhemel. Het is alweer lang geleden.

Vrijdag 6 juni 2008
Weer een dag met lichte winden. Om nog een beetje vaart te houden tuigen we de 2e genua er maar bij op. Zo hebben we een kleine 100 m2 zeil op staan en dat trekt ons met een 5 mijls vaartje er door heen. Voor het vallen van de avond moet die 2e genua er echter af, want als ’s nachts de wind gaat aantrekken of van richting gaat veranderen, dan heb je een probleem. Ook nu was het al een hele toer om die 2e genua droog aan dek te krijgen. Verder op een uitgeboomde genua en een vastgezet grootzeil. In de avond trekt de wind lekker aan en “treinen” we weer met een 7/8 mijls vaartje door de zee, omgeven door 10-tallen dolfijnen. Een ‘verfrissende’ regenbui gooit echter roet in het eten, want na die bui ruimt de wind 90 graden en moet de boom eruit en de bulletalie eraf. Samen met Aat, die om 23:00 uur op wacht komt heb ik de klus geklaard. De wind is uiterst zwak en de motor moet weer aan. Die draait zo onderhand overuren.

Zaterdag 7 juni 2008
Allemachtig wat was het koud vannacht. Zelfs onder mijn donzen dekbedje werd het niet warm. Het wordt weer tijd om thuis te komen en weer samen met je geliefde onder de wol te kruipen. Is het in Nederland ook zo koud of ben ik het niet meer gewend?
Vandaag hadden we willen aankomen in Plymouth, maar door al het gemotor en de lichte winden wordt dat een dag later, dus op zondag.
Je kunt duidelijk merken dat we het Engelse kanaal naderen. Diverse vrachtschepen en een aantal vissersboten kruisen ons pad en we moeten goed uitkijken. Dat vereist extra aandacht van de schipper en hulp van de radar. Af en toe staat er genoeg wind om te zeilen. Ook gaan we het stroomeffect al voelen. Met de stroom mee lopen we 7 á 8 mijl over de grond. Stroom tegen maximaal 5 mijl.
De plotter geeft aan dat we nog zo’n 20 uur moeten varen tot Lizard Point. We krijgen vanavond dus land in zicht. Dat is altijd weer een mooi moment na zo’n oceaan oversteek.
Toen ik rond het middaguur wakker werd, dacht ik even dat de bemanning de koers weer naar de Carieb hadden verlegd, want Aat zat er wel heel zomers bij. Het blijkt een prachtige, zonnige dag te zijn met een (helaas) te vlakke zee. Dus weer motoren.
Aan het eind van de middag blijkt het toilet van de bemanning stuk. Dus dat moet gerepareerd worden. Gelukkig heb ik reserve materiaal aan boord, dus heeft Hans de pomp gedemonteerd en wat onderdeeltjes vervangen. Daarna werkte die weer perfect.
Het werd een drukke nacht. Veel vissersboten (wat doen die op zaterdagavond op zee?) en vrachtschepen in en uitvarend uit het Engelse Kanaal. Ook lag er een schip met twee rode toplichten. Een niet bestuurd schip dus, waarvoor ik moest uitwijken. Maar ervóór of eráchter. Het werd uiteindelijk erachter langs.

Zondag 8 juni 2008
We werden weer getrakteerd op een prachtige nacht.
In de vroege morgen passeerden we de shipping lanes bij Lands End en konden we koers zetten naar het land. Na 9 dagen kregen we vervolgens land in zicht. De meegaande stroom kwam op zijn einde en het werd nog een hele klus om naar Plymouth te komen. Na uren tegen de stroom inhakken en toen we ook nog de wind op de kop kregen hebben we besloten om Falmouth als landingshaven te kiezen en niet door te gaan naar Plymouth, dat nog zo’n 7 uur verder lag.
Om 16.45 uur UTC meerden we af in de Visitors Yacht Haven in Falmouth na 1349 mijl gevaren te hebben.
Later op de avond kwam Han aan boord met zijn vriendin en hebben we gezamenlijk heerlijk gegeten bij de Thai in Falmouth.
Daarna konden we gaan genieten van een heerlijke nachtrust.

Vertrek Bermuda (Woensdag 14 mei 2008)
Na de verwaaidagen op Bermuda begint de woensdagmorgen met mooi weer. De wind is gunstig en de verwachtingen goed. Wel zullen we vrijdag of zaterdag nog een lagedrukgebied over ons heen krijgen, maar eenmaal op volle zee zal het wel meevallen.
De woensdagmorgen wordt nog besteed om de laatste e-mail te versturen en te ontvangen, nog wat boodschappen te doen, water bij te tanken en afscheid te nemen van onze zeilvrienden Paul, Harriet en Chris en Tim en Steffi. Paul zal enkele uren na ons vertrekken en Tim de volgende dag, samen met nog enkele zeilvrienden van hen.
Om 12:00 gaan de trossen los en nadat we nog enige tijd hebben liggen wachten op een dralende Duitser konden we bij het tankstation water tanken.
Bij het uitvaren van de baai hebben we ons afgemeld bij de punctueel werkende “Radio Bermuda” en hebben we een ETA opgegeven voor 26 mei in Horta op Faial.
Een stevig windje brengt ons de eerste 10-tallen mijlen richting Azoren.
De weerkaartjes in ogenschouw genomen en het naderende lagedrukgebied in gedachten houdend kiezen we voor een koers direct naar de Azoren. Normaal wordt geadviseerd eerst op te steken naar de 38 ste breedtegraad.
Het eerste etmaal maken we 154 mijl.

Donderdag 15 mei 2008
We hebben een Noordenwind dus we zeilen met een knik in de schoot richting doel. De wind is zwak tot matig.
Met de Kalliste van Paul en Harriet hebben we afgesproken dat zij ons om 12:00 AST op de kortegolf oproepen om hun positie door te geven. Wij hebben nl alleen een ontvanger en geen zender, dus we kunnen alleen op VHF met elkaar spreken en die heeft maar een bereik van 20 mijl. Hoewel we uiteraard stipt om 12:00 uur aan de radio zitten hebben we de Kalliste niet gehoord, in ieder geval niet kunnen verstaan.

Vrijdag 16 mei 2008
De wind zit nog steeds in de Noord en is variabel van kracht. We hebben de vorige dag een mooie afstand van 158 mijl gemaakt, we zijn door dolfijnen begroet en we hebben contact gehad met het vrachtschip “Catalina”. Aan hen hebben we gevraagd of zij contact konden leggen met de Kalliste, hetgeen niet lukte. Daaruit konden we de conclusie trekken dat de Kalliste verder dan 25 mijl van ons vandaan is. Ook even een actueel weerbericht gevraagd en zij konden ons geruststellen. De wind zou naar het Zuidwesten krimpen en maximaal kracht 5 worden.

Zaterdag 17 mei 2008
Hoe verkeerd had de “Catalina” het. Gaandeweg de dag wakkerde de wind aan en ’s avonds hadden we een dikke Zuidwest 8. Met windsnelheden tot 45 knopen. Eerst hebben we het grootzeil gereefd en daarna gestreken en de Genua steeds verder gereefd. Met een heel klein stukje genua knalde de Brut met een vaartje van dik 6 knopen over de steeds hoger worden golven. In verband met de te verwachten storm hebben we het wachtsysteem aangepast. Normaal draaien we 3 uur op en 6 uur af en toen zijn we twee aan twee 4 uur op en 4 uur af gaan draaien. Zo zaten er steeds 2 mannen op wacht en dat geeft toch meer zekerheid. Aan het begin van de avond scheen de maan nog vrolijk en zagen we in het maanlicht nog een joon voorbijkomen. Hoewel we direct goed uitkijk hielden hebben we verder niets kunnen ontdekken dat eventuele actie van ons vereiste. Later op de avond begon de depressie echt goed door te zetten en stroomde de regen naar beneden. We hadden een echte storm.

Zondag 18 mei 2008
In de ochtend nam de storm af en ruimde de wind weer naar het Westen en het Noordwesten tot dat we om 12:00 uur helemaal geen wind meer hadden. Uiteraard nog wel een woeste zee. De hele middag hebben we op de motor gevaren tot in de avonduren er uit het Zuidoosten een briesje opstak.
Tijdens de stormdag hebben we 163 mijl gevaren.

Maandag 19 mei 2008
Door de zwakke wind uit het Zuidoosten hebben we dit etmaal maar 130 mijl afgelegd.
’s Middags hebben we radiocontact gehad met de Oceanica. Een grote tanker, die ons in Oostelijke richting passeerde. V.w.b. het weerbericht bevestigde hij onze eigen waarnemingen dat de achterop komende depressie met 50 knopen wind naar het noordoosten wegtrekt en wij daar waarschijnlijk geen last van zullen krijgen.
’s Avonds trokken onweersbuien achter ons langs. Het was een mooi, maar ook angstaanjagend gezicht om de bliksemschichten door het zwerk te zien gaan. Gelukkig bleven de buien flink achter ons. De wind wakkerde weer aan en draaide naar de Zuidwest.

Dinsdag 20 mei 2008
De hele nacht stond er een stevig briesje SW 6 en die zorgde voor een mooi daggemiddelde. 169 mijl. Dat schiet op.
’s Morgens zagen we een groot zeiljacht aan de Noordelijke horizon. Het was heel ver en we konden verder niets onderscheiden. Ook hebben we geen contact met de VHF gelegd. De hele dag blijft de wind lekker doorstaan vanuit het Zuidwesten. Met een uitgeboomde genua schoten we lekker op.

Woensdag 21 mei 2008
We passeren de 45 graden Westerlengte en dat betekent dat de klok een uur vooruit gezet moet worden. Dat moet elke 15 lengtegraden. Verder gebeurde er niet zoveel, behalve dan dat we walvissen hebben gespot. Eén kwam vlakbij de boot, maar was meteen weer verdwenen en enkele anderen een 100 meter aan Sb van de boot. Heel statig bewoog hij, of zij zich evenwijdig met ons mee en verdween weer snel. De wachten worden gedraaid, er wordt geluierd, wat gegeten en wat geouwehoerd.

Donderdag 22 mei 2008
Vanmorgen hebben Hassan (Hans 1) en Jan een haai achter de boot zien zwemmen. Vanavond haaienvinnensoep leek ons wel wat, dus we hebben een haak met een stukje spek achter de boot aan een lijntje gespannen, maar nu enkele uren later hebben we geen haai meer gezien. Waarschijnlijk lust ie geen spek.
Overigens is ons vissen geen succes. De hele weg hebben we nog niets gevangen. Een keer hadden we beet en dat was waarschijnlijk zo’n grote vis dat het hele tuig afbrak en we dus ons kunstaas kwijt waren. Daarna geen vis meer aan het haakje gehad. Overigens heb ik deze hele reis nog geen vis gevangen. Waar dat aan ligt, weet ik niet, maar mijn leverancier in Almere (ligt het daaraan?) heeft mij verzekerd dat hij me het beste had verkocht dat er te krijgen was. Met een soortgelijk tuig heb ik op een eerdere reis naar Brazilië wel vis gevangen. Op de Azoren zullen we het eens aan échte vissers vragen.
Het daggemiddelde was niet zo hoog. 140 mijl slechts.
We verwachten op maandag aan te komen in Horta.

vrijdag 23 mei 2008
De hele dag waait een zwakke Zuidwesten wind en we maken een ‘normaal’ daggemiddelde. We hebben een walvis gespot en na zonsondergang namen we een UFO waar aan de prachtige sterrenhemel.
Of UFO’s bestaan weet ik niet, maar we zagen een licht dat leek op een heldere ster, maar feller en het bewoog met rare, snelle bewegingen. Een vliegtuig gaat geleidelijker en heeft boordlichten, die je zelf op grote hoogte ziet knipperen. Bovendien geeft een vliegtuig op grote hoogte niet zoveel licht. In ieder geval interessant om te zien.
’s Avonds even met Truus gebeld om haar met de verjaardag te feliciteren.

Zaterdag 24 mei 2008
Weer een mooi daggemiddelde van 151 mijl en een goede matige wind uit het Zuidwesten kracht 4. Het gebruikelijke oceaanleven presenteerde zich weer in volle glorie aan ons. Dolfijnen, een schildpad en honderden Portugese oorlogsschepen, kwallen die worden voorbewogen door een ‘zeiltje’ boven het water.
In de avond werden we op korte afstand door een vrachtschip gepasseerd.
De afstand tot Horta bedraagt nog 326 mijl en we moeten de motor bijzetten, omdat de wind geheel wegvalt.

Zondag 25 mei 2008
Een motordag. Geen wind, wel veel dolfijnen en Portugese oorlogsschepen. ’s Nachts nog 2 zeiljachten gezien. Eén in Oostelijke richting en eén in Westelijke. Het daggemiddelde ligt laag op 136 mijl.
Omdat het ernaar uitziet dat we de hele weg naar Horta moeten motoren zetten we de motor op 1500 toeren. Dan loopt hij het voordeligst en gebruikt zo’n 1,5 ltr per uur. De snelheid is dan ca. 5 knopen. Met onze voorraad houden we dit zo’n 75 uur vol en dat moet genoeg zijn tot Horta.
Gaan we de motor op 2000 toeren zetten, dan stijgt het verbruik aanzienlijk, terwijl we maar 1 knoop harder lopen. De kans dat we Horta dan niet halen op de motor wordt waarschijnlijk, dus dat moeten we niet hebben.
Er ligt een hogedrukgebied rond de Azoren, als gebruikelijk en we varen daar middenin. Uitwijken hebben we reeds eerder gedaan, maar dat is nu niet meer mogelijk, omdat dit hogedrukgebied over de hele Azoren heen ligt. Het is dus rustig motoren of dobberen.
Het verblijf op de boot wordt steeds comfortabeler. ’s Avonds kijken we naar een film op de laptop van Jan. Alleen de titel was niet zo geruststellend, “Perfect Storm”.

Maandag 26 mei
Weer een motordag en een rimpelloze zee.
We krijgen een tegenligger, de Saga, die het nodig vindt om vlak langs ons te varen. Gezien de grootte heb ik toch mar even 20 graden opgestuurd.
’s Avonds weer een film gekeken. Een spannende film over een overleving op een berg met veel sneeuw, ijs en bevroren handen en voeten. Uiteindelijk een ‘happy end’ dus we kunnen weer slapen.

Dinsdag 27 mei
Het werd op de valreep nog een spannende nacht. Rond 02:00 uur LT zag Hans een wit licht en later ook het bakboord licht. Volgens afspraak werd de schipper gewaarschuwd. Na enig gezoek bleek het zeiljacht echt op ramkoers te liggen. Beide schepen voeren op de motor. Uiteindelijk moesten we echt uitwijken, anders waren we midden op die verlaten zee op elkaar geknald. Er zat niemand in de kuip van het andere schip, dus het was waarschijnlijk een solozeiler, die lag te slapen. Ik denk dat hij op weg was naar Flores, het meest westelijk gelegen eiland van de Azoren archipel.
Verder kwam rond 5 uur ’s morgens Faial in zicht. Onder de wolken zagen we de schuin oplopende bergen. Elk uur werd het beeld duidelijker en om 13:00 uur naderden we de haven. Om 3 uur LT waren we ontvangen, door vriendelijke beambten ingecheckt en konden we de boel gaan schoonmaken. Eerst shipshape gemaakt en daarna wat te eten gehaald. Twee loeigrote pizza’s stilden de honger na de noeste arbeid.
’s Avonds zijn we het legendarische Café Sport gaan bezoeken. Daar ontmoetten we ook Aat, die de rest van de reis met on meemaakt.

De pilot geeft aan dat je voor de overtocht naar Europa vanaf de Caribische Eilanden eerst richting en voorbij Bermuda moet varen om de daar heersende westenwinden te pakken en de stroom ook mee te hebben.

Vaar naar de 38 ste/ 40 ste breedtegraad en ga daarna pas naar het Oosten, naar de Azoren.

Je zou dan zelfs in de verleiding kunnen komen om rechtstreeks naar Engeland te varen, maar diezelfde pilot waarschuwt dan voor muiterij.

Richting Bermuda dus en goed de weerkaartjes bestuderen.

Die weerkaartjes laten in ons geval het ene na het andere lagedrukgebied zien dat ten noorden van Bermuda de Oceaan over schuift. Onder een lagedrukgebied waait de wind naar het oosten, dus dat is gunstig voor ons. Maar …… als dat lagedrukgebied wat zuidelijker passeert, dan zit je in de ‘shit’.

En dat gebeurt er nu bij ons. En zelfs niet 1 lagedrukgebied, maar 2, die bovendien ook nog in elkaar schuiven en zorgen voor een behoorlijke stormdepressie.

We hebben al enige dagen moeten motoren in verband met zwakke winden en winden uit het Noorden, zodat onze (beperkte) dieselvoorraad aardig was geslonken. Voor de zekerheid hebben we onze koers verlegd naar Bermuda in plaats van erlangs naar het Noorden te varen.

Enkele 10-tallen mijlen vóór Bermuda begon de barometer al snel te vallen en de wind behoorlijk aan te trekken. Op Ch 27 vernamen we het weerbericht van Bermuda Radio en dat beloofde niet veel goeds. Voor de komende dagen een gewone ordinaire storm en daar maakten we reeds bij het binnenlopen bij St. Georges kennis mee. Uiteraard waren we blij dat we binnen waren en niet meer onderweg. Wel betekent het dat we nu een paar dagen aan Bermuda gekluisterd liggen, want je gaat er met die keiharde wind natuurlijk ook niet uit. Uitrusten dus en Bermuda verkennen.

Bermuda is eigenlijk de rand van een grote vulkanische krater. Aan de westkant wordt die rand gevormd door een groot rondlopend rif, dat een grote binnenzee omsluit en aan de Oostkant is de rand wat breder en zijn er enkele eilanden en schiereilanden, waarop de huizen zijn gebouwd. Ook tussen die eilandjes zijn weer baaien, waar je kunt ankeren. Er zijn 2 “steden” St. George en Hamilton. St. George is een toeristisch stadje met veel restaurants en giftshops. Het ziet er keurig verzorgd uit en dat is een verademing na het rommelige en vuile Sint Maarten. De douane brengt $ 35,- p.p. in rekening en dan mag je 5 dagen blijven.

We hebben diesel en water getankt en liggen nu tegen de wal aan. De Kalliste was al eerdere aangekomen en ligt nu tegen dezelfde wal als wij. Voor de komende dagen gaan we een programmaatje maken, zodat we nog wat kunnen recreëren.

Zondag zijn we met de bus en de ferry over het eiland gegaan. Het was een prachtige dag en Bermuda blijkt een heel mooi eiland te zijn. Overal gladgeschoren gazons, mooie huizen op idyllische plekjes, mooie baaien en veel witte stranden. De temperatuur is een graad of 5 lager dan in de Caribean, maar dat is ook wel prettig.

Zaterdag 3 mei 2008

Na de laatste e-mail en gribfiles zijn we om 13:30 uur (AST) vertrokken.

De wind was ENE 3 en dat betekende hoog aan de wind om Sint Maarten heen en een slag maken om rond Anguilla te komen.

Om 17:15 uur Anguilla gepasseerd tussen Scrub Island door.

Rechte koers naar Bermuda niet te bezeilen zonder paaltjes te pikken, dus iets afgevallen.

Die dag nog 73 mijl gevaren.

Zondag 4 mei 2008

Wind wakkert aan tot Bft 4 en later Bft 5 NE. We lopen een hoge snelheid en halen een 24 uurs afstand van 172 mijl.

Geprobeerd Herb te ontvangen, maar dat lukte niet.

Contact gehad met de Kalliste, die ook naar Bermuda vaart.

Middagpositie: 20.12.82 NB en 64.01.60 WL.

Maandag 5 mei 2008

Wind ruimt iets en we kunnen dus noordelijker sturen.
Middagpositie: 22.43.4 NB en 64.34.5 WL; dagafstand 160 mijl.
Geprobeerd e-mail te versturen met Iridium, maar dat lukt niet. We komen er achter dat de mailserver van Zeilzwerftochten het iridiumsignaal niet wil ontvangen.

Dinsdag 6 mei 2008

Wind ruimt verder en we sturen iets mee om weer op de rumbline te komen.
Middagpositie: 25.15.4 NB en 64.20.6 WL. Dagafstand 156 mijl.
Zonnig weer.

Woensdag 7 mei 2008

Wind draait helemaal naar het zuiden en zwakt af. In de ochtend veel regen en om 08:30 uur zien we een grote slurf ontstaan en in de verte, waar de slurf de zee raakt de zee opgezogen worden. Het ziet er angstaanjagend uit. We waren net bezig de spiboom te plaatsen, maar zijn direct daarmee gestopt en hebben alle zeilen weggedraaid. Alles vast gezet en nu maar hopen dat de windhoos niet onze kant op komt. Hij trekt gelukkig achter ons langs en lost iets later op.

Middagpositie: 27.21.2 NB en 62.52.1 WL. Dagafstand 158 mijl.

Na de middag draait de wind naar Noord en zwakt helemaal af. Proberen aan de wind in NE richting te zeilen.

Donderdag 8 mei 2008

Wind blijft Noord en we gaan op de motor, want de snelheid is eruit.

Het weer is goed.

Middagpositie: 28.40 NB en 62.56.6 WL. Dagafstand: 137 mijl.

Het binnenhalen van weerkaarten via de kortegolf lukt zeer goed en we hebben dan ook een goed beeld van de hoge- en lage drukgebieden.

We verwachten toch Bermuda te gaan aanlopen om diesel bij te tanken.

Vrijdag 9 mei 2008

Geprobeerd om gribfiles binnen te halen via de Iridium, maar ik denk dat de bestanden te groot zijn, want hij maakt wel contact maar haalt niets binnen. Later nog maar eens proberen.

Middagpositie: 30.34.6 NB en 63.55 WL. Dagafstand 133 mijl.

Na het middaguur trekt de wind aan vanuit het westen (zoals we vanaf de weerkaarten hadden voorzien) en varen we weer op het zeil met zo’n 6,5 knoop richting Bermuda.

(16 – 20 maart)

Maandag 17 maart

De maandag staat in het teken van onderhoud. De koolborstels in de ‘drive’ van de autopilot worden vervangen door Necol. Eindelijk, want ik ben zo’n beetje de hele Carieb doorgevaren om die koolborstels te laten vervangen. De moed zonk me echter in de schoenen, toen Andrew van Necol mij bij de ontvangst van de drive zei dat het geen B&G autopilot was, want zo’n ding had hij nog nooit gezien en hij wist niet of ze die koolborstels wel in voorraad hadden. Mijn gesputter over de voorinformatie die ik had gegeven mocht niet helpen, dus we hebben afgesproken dat ik om 2 uur ’s middags zou informeren.

Vervolgens ben ik met het grootzeil en 2 grote zakken vuile was in de bijboot gestapt, voor mijzelf was nauwelijks nog plaats en ben ik naar de Lagoon Marina gevaren. Het grootzeil wilde ik verstevigd hebben en de was moest natuurlijk gedaan worden. Dat heeft de hele ochtend verder in beslag genomen. Ik was zelfs een half uur te laat bij Necol. Ik ving ze nog net op terwijl ze aan het afsluiten waren (Om half 3 ’s middags). De koolborstels waren vernieuwd en de drive was getest. Voor $ 75,- (koolborstels kosten $ 2,25) was ik klaar. Nu nog monteren.

Verder de hele middag druk doende geweest om de boot schoon te maken en later naar de Jachtclub om met de (mogelijk) nieuwe bemanning kennis te maken.

Ja, en als je dan eenmaal in de jachtclub bent, ontmoet je weer andere zeilers en wordt het weer hartstikke gezellig met veel rumpunches en Heineken bier.

Dinsdag 18 maart

Eerst de drive weer monteren van de stuurautomaat. Verder nog een aantal onderhoudsklusjes gedaan en de (mogelijk) nieuwe bemanning kwam ook nog even op de boot kijken.

Toen naar Philipsburg om de boot naar Bobby’s Marina te brengen. Op de heenweg kon ik dan mooi de stuurautomaat testen. Tot mijn stomme verbazing en grote teleurstelling deed ie het echter niet. Elke keer als ik de automaat op “auto” zette draaide de boot 360 graden in de rondte. Uiteraard baalde ik als een stekker en wilde de drive in Philipsburg alweer demonteren en mee naar Nederland nemen om hem hier na te laten kijken. Toch maar even met Necol bellen, waar Andrew mij vertelde dat ik de draadjes andersom moest monteren. Maar ‘rood’ zit op ‘rood’, zei ik. Dan doe je ‘rood’ maar op ‘bruin’. Daarna nog even getest en zowaar: Het ding deed het! Nu ga ik er maar vanuit dat de autopilot me ook naar Nederland brengt.

De middag verder besteed aan het klaarmaken van de boot en rond 5 uur een bus opgepikt om naar de Colebay te gaan om bij Paul en Harriët te gaan eten.

Ook op Sint Maarten rijden veel teveel auto’s, want je komt er niet doorheen. Anderhalf uur rijden voor 15 kilometer. Eén grote file.

Op de haven hoorde ik dat er ’s avonds een dikke swell zou komen te staan. Noord van Sint Maarten, op de Oceaan, was een diepe depressie die voor harde wind met hoge golven zorgde. De noordelijke baaien, zoals Marigot en Grand Case, waren reeds ontruimd en ook in het Zuiden zou men er last van krijgen. Ik ben dus maar niet te laat weer terug gegaan naar de boot, maar ik heb er ’s nachts geen last van gehad. Pas de volgende ochtend begon ik van de swell last te krijgen, maar toen lag ik al in Bobby’s Marina te wachten op de botenlift.

Woensdag 19 maart ’08

Het duurde even voordat ze aan mijn boot toe waren, maar toen ging het vlug. De boot werd op het terrein geparkeerd en niet zoals bij ons in een bok gezet, maar door een aantal balken gestut, die stevig op de harde grond verankerd werden. Inmiddels had de swell zich goed doorgezet en lagen de jachten in de Great Bay behoorlijk te zwaaien.

Om 5 uur vond ik het welletjes en ben ik een biertje gaan halen bij The Greenhouse. Even later kwam de bedrijfsleider van de haven er ook naartoe en hebben we een gezellige avond gehad.

Donderdag 20 maart ’08

Na nog wat laatste klusjes ben ik met mijn valies naar het vliegveld getogen en heeft AirFrance mij via Parijs naar huis gebracht.

Hier kon ik op de Goede vrijdag de verjaardag van Lilian meemaken en de Mattheus Passion van Greet bijwonen.

Ik ben weer thuis voor een week of 5.

Wordt vervolgd.

(9 – 16 maart)

Zondag 9 maart stond in het teken van een ligplaats krijgen in de Lagoon Marina (1 steiger met wat langs- en zijplaatsen) om water te tanken, de accu’s op te laden en de gasten voor de komende week te ontvangen.
In deze haven lagen ook Paul en Harriët van de Kalliste. Dit paar had ik al ontmoet in Puerto Rico (Gran Canaria). Daar klikte het al bijzonder en de ontmoeting hier was ook zeer warm. Gelukkig wel, want ik had Paul en Harriët vanuit mijn ervaringen met eerdere oceaanoversteken voor deze oversteek gerustgesteld, dat het allemaal wel mee zou vallen. Achteraf is echter gebleken, dat deze oceaanoversteek één van de zwaarste is geweest van de afgelopen jaren. Bovendien heeft de Kalliste haar voorstag gebroken en heeft het dus maar een haartje gescheeld of ze hadden de mast verspeeld. De hele weg hebben zij geen voorzeil kunnen voeren. Bovendien begaf de generator het en moesten zij dus stroom draaien met de motor.
Zij zijn echter behouden aangekomen in St. Lucia en hebben nu vrijwel alles weer gerepareerd. Het oorspronkelijke plan om in 3 jaar de wereld rond te gaan heeft echter een kleine wijziging ondergaan en ze gaan nu naar de Middellandse Zee.

Toen ik eenmaal in de haven lag, kon ik direct water tanken en heeft Paul me geholpen met de stroom. Lekker de accu’s even oppeppen.

Om 17:30 uur zouden Raymond en Maureen landen, dus bijtijds naar het vliegveld.

Raymond Strikker en zijn partner Maureen ken ik vanuit mijn vroegere werk als organisator van zakelijke evenementen. Raymond is eigenaar en directeur van het fantastische Landgoedhotel de Bloemenbeek in De Lutte.
Eigenlijk wilde hij de Heineken Regatta meevaren op mijn boot, maar zakelijke verplichtingen noodzaakten hem de reis een weekje op te schuiven.
Echter de zondagavond van de Heineken Regatta konden ze nog meemaken.
Op het strand van de Simpson Bay, stond een groot festivalpodium gereed en traden verschillende bands op. Op grote videoschermen kon je de show op het podium volgen en bij 10-tallen stands weer bier en eten kopen.
Aan het eind van de avond zou een topartiest, genaamd Shaggie, optreden, maar daar hebben we niet op gewacht, want Raymond en Maureen waren nog niet bekomen van hun jetlag en wilden rond een uur of 11 toch wel naar de boot.

Maandag 10 maart zijn we vertrokken naar Marigot Bay via de Lagoon.
Rond een14:15 uur kregen we, terwijl we even voor anker waren gegaan, bezoek van een Canadees echtpaar, waarvan de man een Nederlander was en even een praatje kwam maken. Toen hij echter vertelde dat de brug om 14:30 uur zou draaien heb ik vlug de motor gestart en hebben we afscheid moeten nemen van deze aardige mensen.
Als een speer naar de vaargeul gevaren om op tijd de brug te halen. Dit lukte gelukkig.

Eenmaal geankerd in Marigot Bay, bleek dat er 10 meter voor ons een oude motor op de bodem lag. Bij nadere inspectie bleken er zich onder die motor enige kreeften te bevinden. Raymond en ik zijn vervolgens naarstig bezig geweest om die kreeften te bewegen onder die motor vandaan te komen en in ons netje (van Sebastiaan) te zwemmen. Maar kennelijk hebben zij ervaring met snorkelaars en is het ons niet gelukt een kreeft te bemachtigen. Toen hebben Raymond en Maureen aan de wal maar een salade met kreeft genomen.
Zij waren met het bijbootje naar de wal gegaan. Toen ze na het donker worden nog niet teruggekeerd waren, was ik toch wel enigszins ongerust. Maar dat bleek volkomen onterecht en enige tijd later kwamen ze vrolijk en uitgelaten aansputteren. Ik had een heerlijke maaltijd gemaakt van vis, etc.

De volgende dag een mooie zeiltocht gehad naar Grand Case.
Op dinsdagavond is daar altijd een soort braderie met muziek. Grand Case is 1 lange smalle straat met 10-tallen restaurants. Ik werd door Raymond en Maureen uitgenodigd voor het diner en we hèbben toch lekker gegeten. Ik heb vooraf een salade met gamba’s gegeten en als hoofdgerecht tonijn. Ik heb nog nooit zulke lekkere tonijn gegeten. Hij was nog helemaal rauw van binnen en na het bakken hadden ze ‘m in sesamzaad gedaan. Tjonge, jonge, wat was dat smullen zeg.
Grand Case was wel erg leuk hoor. Het is Frans, pittoreske en er zijn leuke mensen.

Woensdag 12 maart zijn we verder gezeild.
De bestemming was eigenlijk Oriënt Bay, maar dit is een heel moeilijk bevaarbaar gebied met veel riffen en ondieptes. Hoewel ik precies volgens de GPS koers voer, kwam ik toch in relatief ondiep water terecht en heb ik rechtsomkeer gemaakt naar Tintamarre.
Daar hebben we voor anker voor een prachtig strand geluncht. Omdat ik gamba’s gekocht heb voor de Paëlla van vanavond, heb ik vanmiddag ook zo’n heerlijke salade met Gamba’s gemaakt. Het was zeer geslaagd.
Vervolgens zijn Raymond en Maureen naar het strand gezwommen. Best wel een eind. Op Tintamarre kun je een modderbad nemen en op het strand aangekomen waren mensen daarmee bezig. Raymond, ondernemend als hij is, legde contact met die mensen en zij mochten vervolgens meedoen met het modderbad ritueel. Een hele aparte ervaring en zij kwamen met een zacht velletje aan boord terug.

In de namiddag zijn we doorgevaren naar Oyster Pond.
Een lagune, omgeven door rotsen en land, heel erg beschermd tegen de oceaan. Het blijkt het domein te zijn van de verhuurbedrijven Sunsail en Mooring, die hier ook een eigen marina hebben.
Het was moeilijk nog een ankerplaatsje te vinden, maar dat is uiteindelijk toch gelukt.

Omdat Raymond en Maureen naar Saba wilden om daar een collega hotellier te bezoeken en zijn hotel te bewonderen, zijn we donderdag naar Saba gevaren. Een rustig zuidoostelijk windje bracht de Brut en haar bemanning comfortabel naar dit eiland.
Het is een hele onderneming om hier aan land te komen.
In de Well’s Bay kun je voor anker, maar het aanlanden betekent geheid een nat pak, want je moet naar het (zwarte) strand door de branding. De enige weg van het eiland (The Road) komt op dit strand uit, dus in theorie kun je op het eiland komen. Dan is er nog een plaats in “Ladder Bay”. Hier kun je aan land komen door het beklimmen van een meer dan 500 treden lange trap. De aanlanding is echter uiterst moeilijk, omdat het een grof stenenstrand is, waar je een sterke bijboot voor moet hebben.
En dan is er in het zuiden van het eiland een kade en een minihaventje. De swell loopt hier echter vreselijk door en je moet goed uitkijken met hier naar binnen varen.
Dit haventje hebben we uiteindelijk gebruikt om Raymond en Maureen aan land te krijgen. Even snel de boot naar binnen, veel stootwillen langs de kant, een lijntje vanaf de middenbolder en met hulp van een aardige man konden zij op de wal komen.
Het ‘Queens Garden Resort’ bleek het bezoek en de moeite meer dan waard.
Ik ben daarna terug gevaren naar de Well’s Bay, want de gele moorings waren alle 8 bezet. Het is diep ankeren daar en ik heb mijn hoofdanker zoveel mogelijk ketting gegeven en een vriendelijke Engelsman kwam mij met zijn bijboot helpen om een anker achter uit te brengen. In eerste instantie leek alles goed te liggen, maar toen ik de volgende ochtend wakker werd, waren we toch een eind verschoven en was het hoofdanker gaan krabben.

Vrijdag 14 maart
Na het wakker worden eerst maar even ontbeten en daarna een vrijgekomen mooring opgezocht, want ik vertrouwde de ankerplaats niet.
Toen een poging gedaan om met het bijbootje naar het dok te gaan, maar de wind is te hard en de golven te hoog, dus ik ben teruggegaan en heb de boel maar weer opgeborgen. Dan maar niet inklaren.
Tegen het middaguur kwamen een bijzonder enthousiaste Raymond en Maureen terug van hun “nachtje op Saba”. Het ‘Queens Garden Resort’ bleek een fantastisch hotel te zijn. Kleinschalig, maar op alle fronten perfect. Weer nieuwe inspiratie opgedaan dus voor zijn eigen steeds fameuzere hotel in Twente.
Ik heb ze wederom opgehaald vanaf het Dock. was. Dat wat weer een hele onderneming, hoewel de zee rustiger was dan de dag ervoor. Het instappen verliep dan ook wat minder chaotisch.
We zijn het eiland om de Zuid gevaren en konden scherp aan de wind motorzeilend Philipsburg op Sint Maarten aanlopen.

Zaterdag 15 maart

We hebben een hele onrustige nacht gehad in Philipsburg. De hele nacht hebben we als een gek liggen rollen, terwijl er hoegenaamd geen wind was.
Raymond en Maureen wilden hier wat ‘funshoppen’ en ik moest wat boodschappen doen. Allereerst moesten de flessen witte wijn worden geruild. Bij Sang’s supermarkt had ik een aantal flessen wijn van het merk ‘Wente’ gekocht, die ver over datum bleken te zijn en niet meer te drinken waren. Die dacht ik even terug te brengen, maar de klantvriendelijkheid is bij Sang ver te zoeken.
Uit pure hufterigheid ben ik de boodschappen toen gaan doen bij een andere supermarkt, die overigens veel beter was gesorteerd.
In de middag zijn we wederom naar Grand Case gevaren, want de gasten wilden hun laatste avondje aan boord op een romantische manier afsluiten.
Echter bij het uitvaren van de Grand Bay, kwamen Paul en Harriët van de Kalliste aanvaren en hebben we besloten om met de hele club naar Grand Case te varen en gezamenlijk uit eten te gaan.
Het was een zeer geslaagde avond.

Zondag 16 maart

Afscheid nemen doet altijd pijn en dat gold met name voor mijn gasten. Eerst de baai van Grand Case, waar nog even fors gezwommen moest worden. Vervolgens wilde Maureen langs elk passerend strand nog wel even stoppen om ook daar te gaan zwemmen. Maar het vliegtuig wacht niet en we moesten dus doorvaren. In dit geval langs de westkaap van Sint Maarten. Er zijn inderdaad nog een aantal mooie stranden om te bezoeken.
De reis eindigde in de Simpson Bay.
We hebben het anker uitgegooid vlak achter het Royal Palm Hotel tegenover wederom een mooi wit zandstrand en Raymond en Maureen moesten dat strand toch nog even betreden. Dus met de bijboot ernaar toe.
Maar het uur van de waarheid komt onherroepelijk en om 4 uur ’s middags heb ik hen naar land gebracht met veel meer bagage dan zij hadden bij aankomst.
Het was een zeer geslaagde week. Zowel voor de gasten als voor mij.
Raymond en Maureen, misschien tot volgend jaar waar dan ook.

Na het wegbrengen van de gasten heb ik het grootzeil van de mast gehaald, want de halshoek moet worden gerepareerd en de drive van de stuurautomaat gedemonteerd.

(3 – 9 maart)

De 3e en de 4e maart worden gebruikt om wat onderhoud te plegen, de boot goed schoon te maken, afspraken te maken met de werf en weer te bevoorraden voor de volgende gasten.

Op dinsdag 4 maart, wordt ik ineens aangeroepen in het Nederlands en komt Richard Le Belle met een drietal zeilers aanvaren. Zij hebben hun boot, waarmee zij de Heineken Regatta varen, opgehaald vanuit Tortola en hebben een ’s nachts een zware tocht gehad. Op Tom na blijkt iedereen goed zeeziek te zijn geweest. Bij Bobby’s Marina gaan ze eerst eens lekker douchen en een beetje bijkomen om zich daarna te prepareren voor de grote wedstrijd.

Later op de dag vaar ik van Philipsburg naar de Simpson Bay. Daar blijken weer een aantal bekenden te liggen. Peter van de Leviathan, Henk en Joke van de Zeevonk en good old Bill en Trudy van de Janus. Zo kom je steeds weer mensen tegen, waarmee je al eerder hebt kennisgemaakt. Erg leuk is dat.
Omdat de baai erg vol is en je vreselijk ligt te rollen ben ik aan het eind van de middag door de brug gegaan om een ankerplaats in de Lagoon op de zoeken.
In de Lagoon is het een stuk rustiger wat de zeegang betreft. Wat schepen betreft is het razend druk. In de havens liggen 10-tallen megajachten. Vele havens zijn hier speciaal voor gebouwd. Voor ons cruisers is er bijna geen plek meer en als er wel plek is dan betaal je bedragen tot $ 1,75 per voet plus taxes, plus water, plus elektriciteit. Onbetaalbaar dus. Daarboven op komt nog een brugfee van $ 20,– en een ‘cruisingfee’ van $ 30,- per week. Verder nog enkele kleinere posten voor het uitklaren en weet ik al niet meer. Je hebt dus een dikke knip nodig als je met je bootje in Sint Maarten wil liggen. D.w.z. aan de Nederlandse kant, want aan de Franse kant betaal je geen cruisingfee en bruggeld.
Hoe jaag ik de cruisers weg en ik verwacht dat de megajachten ook een eilandje op 2/3 zuidelijker zullen gaan met dit beleid.

Ik ga in de Lagoon voor anker en ben overdag bezig met wat onderhoud, schoonmaken en ’s middags geniet ik van het ‘happy hour’ bij de Jachtclub, waar je de bekende zeilers weer ontmoet.

Woensdagavond is het openingsfeest van de Heineken Regatta in de Jachtclub. Heel veel mensen, een lekker band en een leuk sfeertje.

Donderdagavond 6 maart vind het feest plaats in Port de Plaisance.
Rond een uur of 5 ben ik er met mijn dinghy er naartoe gevaren. Ik bleek veel te vroeg te zijn en besloot nog weer even naar de boot terug te gaan. In de verte zag ik de bui al aankomen, dus volgas naar mijn boot, maar ik kreeg me toch een bui op m’n kop. Ik was zeiknat, helemaal doorweekt. Op de boot aangekomen, heb mijn kleren uitgewrongen en mijn ochtendjas aangedaan. En die heb ik verder maar aangehouden en ben een ‘Cheesy Mexican Rice’ gaan maken. D.w.z. alles zit in een pakje en je moet er alleen water en boter aan toevoegen. Vervolgens 20 min. laten koken en dan wat laten afkoelen. Het smaakt goed. Ik moet namelijk wat gerechten uitproberen voor de overtocht met de boot naar Nederland, dus dat heb ik toen maar gedaan.

Vrijdagavond 7 maart vond het Heineken feest plaats in Philipsburg en daar ben ik gaan kijken.
De hele boulevard stond in het teken van Heineken. Diverse podia met artiesten, grote beeldschermen met fragmenten van de zeilwedstrijden en allerlei kraampjes met Heineken bier en snuisterijen. Duizenden mensen, heel gezellig, goed bier.

De Zaterdag 8 maart zeilde het hele circus naar Marigot Bay, aan de Franse kant van het eiland. Het zal daar ongetwijfeld weer een groot feest zijn geweest, maar ik was daar niet bij. Je kunt per slot van rekening niet elke avond feesten.

(29 februari – 2 maart 2008)

Gustavia is een dure haven en heel mondain. Het is net St. Tropez in het klein. Aan de wal zijn talloze winkels met peperdure merken en in de supermarkt kun je uitgebreid winkelen. Er liggen veel superjachten, waar de bemanning continue bezig is met poetsen. Veel van deze jachten worden verhuurd.
Je meert hier dus af aan het anker en dan met de achterkant naar de wal. Het is erg onrustig in de haven, want er varen constant boten heen en weer en de swell loopt ook door tot in de haven.
De 2e dag lagen we vreselijk te rollen, want zowel links als rechts waren onze buren vertrokken en kregen we dus de volle laag.
Na uitklaren zijn we dan ook vertrokken.
Echter het weerbericht gaf 20 –25 knopen wind vanuit het Oosten tot Noordoosten met in buien uitschieters naar 35 knopen wind. Dat was mij een beetje teveel om er een lange zeiltocht van te maken, dus we zijn naar Anse de Colombier gegaan. Dat is 3 mijl verder en het blijkt een heerlijke baai te zijn met stevige moorings. Gratis zelfs. Hier dus maar een plekje gezocht.
’s Nachts waait het vreselijk hard en ik ben blij dat we hier zo safe liggen.

Anse de Colombier blijkt vroeger eigendom te zijn geweest van de familie Rockefeller. Je kunt er een heerlijke wandeling maken langs het strand en door de achterliggende “duinen”. Ook het ‘privat property’ mag je bezoeken. Erachter ligt een beschermd natuurgebied.

De 2e maart zijn we naar Sint Maarten gevaren. Naar Bobby’s Marina in Philipsburg.